Tibetan
།དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། །བརྟགས་པ་ཉིད་དེ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིས། །གླང་གི་རྭ་ཡང་དམིགས་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྔོན་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །དེ་ ༄། །ལ་ཅི་ཞིག་བརྟག་པར་བྱ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་གྱུར་པ་དང༌། །བརྟེན་ནས་འགག་པར་འགྱུར་བས་ན། །གཅིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །བྱིས་པ་ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་བྱེད། །རི་བོང་བ་གླང་རྭ་ཡི་དཔེས། །ཇི་ལྟར་བདེ་གཤེགས་ཆོས་རྣམས་ཉིད། །དབུ་མ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཇི་ལྟར་ཉི་ཟླ་སྐར་མའི་གཟུགས། །དང་པའི་སྣོད་ཀྱི་ཆུ་ནང་དུ། །གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བར་གྱུར་པ་ལྟར། །མཚན་ཉིད་རྫོགས་པའང་དེ་དང་འདྲ། །ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་དགེ་བ། །བསླུ་བ་མེད་ཅིང་བརྟན་པ་ཡི། །གང་ཞིག་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པའང༌། །ཇི་ལྟར་བདག་དང་བདག་གིར་བརྟག །ཇི་ལྟར་སོ་གའི་དུས་སུ་ཆུ། །དྲོའོ་ཞེས་ནི་རྗོད་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་གྲང་བའི་དུས་སུ་ནི། །གྲང་ངོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་དྲ་བས་གཡོགས་པ་ནི། །སེམས་ཅན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །དྲི་མ་མེད་པའི་སྣང་བ་འབྱུང༌། །སྐྱེ་མེད་འགག་པ་མེད་ཉིད་ལས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རབ་ཏུ་ཤེས། །སྒྲ་དང་རྣ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཤེས་པ་གསུམ། །མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །རྟོག་དང་བཅས་པས་ཐོས་པར་འགྱུར། །སྣ་དང་དྲི་ལ་བརྟེན་ནས་སྣོམ། །དེ་ནི་གཟུགས་སུ་མེད་པའི་དཔེས། །དེ་བཞིན་སྣ་ཡི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད། །ལྕེ་ཡི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། །རོ་ཡི་ཁམས་ཀྱང་དཔེན་པ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་མེད་པ། །དག་པའི་ལུས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང༌། །རེག་བྱའི་རྐྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། །རྐྱེན་དག་ལས་ནི་གྲོལ་གྱུར་པ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཡིད་གཙོར་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །རྟོག་དང་བརྟག་པ་རྣམ་སྤངས་ནས། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། །མཐོང་དང་ཐོས་དང་བསྣམས་པ་དང༌། །མྱངས་དང་རེག་པར་གྱུར་པར་དང༌། །ཆོས་རྣམས་དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བས། །ཤེས་ན་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པ་ཡིན། །མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དག་དང༌། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་དེ་བཞིན་ཡིད། །སྐྱེ་མཆེད་ དྲུག་པོ་རྣམ་དག་པ། །འདི་ཉིད་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དོ། །སེམས་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མཐོང༌། །ཇི་ལྟར་འཇིག
Chinese
如是诸法亦皆然，考察即是实非有，极微尘性之自体，牛角亦复不可得，如昔如是后亦然，于彼何须更考察？以其依缘而生故，亦以依缘而灭故，一法亦皆非有者，幼稚如何能思择？如兔角与牛角喻，云何善逝诸法性，成立即是中观理？如日月星辰之影，初置器中净水内，见其影像现起者，圆满自性亦如是。初中末际皆贤善，无欺诳且坚固者，如是彼亦无有我，如何思择我与我所？如于炎热时节中，谓水是热而宣说，如是寒冷时节中，谓水是冷而宣说。为诸烦恼网所覆，是谓名为有情众，如是彼离诸烦恼，是谓名为正等觉。依于眼及色境故，无垢光明乃得生，由无生灭之自性，是故通达法界性。依于声及耳根故，清净三种之智慧，无相法界之体性，以有分别乃听闻。依于鼻及香气故，而能嗅闻诸香气，譬如彼是无色者，如是鼻识之自体，能于法界作思择。舌之自性即是空，味之自性亦如是，是即法界之体性，识之自性无处所。清净身之自性者，及与所触之诸缘，亦从诸缘而解脱，是谓名为清净界。意为主要诸法中，远离分别与考察，诸法自性皆空寂，当于法界而修习。见闻嗅尝所触法，如是瑜伽行者知，若能知已即圆满。眼耳鼻及与舌，身及如是清净意，六处清净即如是，此即是彼之自性。心性现见为二相，如世间。
English
Likewise, all phenomena are also like that; examination is itself, it is not existent. By the nature of the finest particles, even a bull's horn is not perceived. As it was before, so it is later; what is there to examine in that? Since it arises dependently, and since it ceases dependently, if not even one thing exists, how do children discriminate? Like the example of a rabbit's horn and a bull's horn, how do the Sugata's phenomena themselves establish the nature of Madhyamaka? Just as the images of the sun, moon, and stars appear in the water of a clean vessel, the perfection of characteristics is also similar to that. Virtuous in the beginning, middle, and end, unfailing and steadfast, how can that which is without self be considered as self and what belongs to self? Just as in the hot season, one says that water is hot, so in the cold season, one says that water is cold. Covered by the net of afflictions, it is called sentient beings; when that is free from afflictions, it is called the Fully Awakened One. Dependent on the eye and form, stainless appearance arises; from the very nature of no arising and no cessation, the realm of phenomena is fully understood. Dependent on sound and the ear, three kinds of pure consciousness arise; the nature of the realm of phenomena, which is without characteristics, is heard with conceptualization. Dependent on the nose and smell, one smells; like that which is formless, likewise, the self-consciousness of the nose discriminates the realm of phenomena. The nature of the tongue is emptiness itself; the element of taste is also like that; it is the nature of the realm of phenomena; consciousness has no location. The nature of the pure body, and the characteristics of the conditions of touch, and being liberated from those conditions, is called the realm of phenomena. In phenomena where the mind is primary, having completely abandoned conceptualization and examination, the nature of phenomena is emptiness itself; one should meditate on the realm of phenomena. Seeing, hearing, smelling, tasting, and touching phenomena, thus the yogi knows; if one knows thus, it is perfection. Eye, ear, nose, and tongue, body, and likewise mind, the six pure sources are thus; this is that nature. The nature of mind is seen as two aspects, like the world.