Tibetan
སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བདུན་པ། སྨད། སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བདུན་པ། སྨད། ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་བདུན་པ། གྲུམ་སྟོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ན་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གནས་ཏེ། དེ་དག་དེ་ན་འཁོད་ཅིང་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་དོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་གཅིག་པུའི་ལམ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ལ་མཁས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིགས་པ། འགྲོ་བ་ལྔར་འགྲོ་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་མཁས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་བ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ལ་བསམ་གཏན་པ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ། སྟོབས་བཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ། ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིན་དུས་གསུམ་མཚན་དུས་གསུམ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུས་དྲུག་ཏུ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལ་གཟིགས་ཏེ། སུ་ནི་དར། སུ་ནི་རྒུད། སུ་ནི་ཕོངས་ཤིང་འདུག།སུ་ནི་ཉམ་ང་བར་གྱུར། སུ་ནི་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ཕོངས་པ་དང་ཉམ་ང་བ་དང་གནོད་པ་དང་ལྡན། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་གཞོལ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་འབབ། སུ་ནི་ངན་སོང་དུ་བབ། སུ་ནི་ངས་ངན་སོང་ནས་ཕྱུང་སྟེ། མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞག་པར་བྱ། སུ་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་ལག་ནས་དྲང་བར་བྱ། སུ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས། འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས། ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་གདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐབ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་
Chinese
律之品第七（下） 律之品第七（下） 业百全品，第二十七卷，名为“仲堆”者：缘起于住在善听处时，当时，在一片森林中，住着约五百位仙人。他们坐在那里，进行火供。世尊佛陀是唯一道路的导师，精通两种知识和智慧，擅长于三种不混杂的近念住，以四无畏而无所畏惧，从五道轮回中解脱，精通六处，以七菩提分作为行境，禅定于八解脱，入于九次第住的等至，具有十力之力量，发出真实的狮子大吼者，以法性于日间三次、夜间三次，即昼夜六时， 以佛眼观视世间：谁兴盛？谁衰败？谁贫困？谁可怜？谁有损害？谁贫困、可怜且有损害？谁倾向恶道？谁堕入恶道？谁已堕入恶道？谁我将从恶道中救出，安置于天界、解脱和果位？谁从沉溺于恶行之泥中以手拉出？谁从没有七圣财而使之拥有七圣财之权？谁从没有生起善根而使之生起？谁已生起善根而使之圆满成熟？谁已圆满成熟善根而以智慧之剑穿透？谁将以佛陀出世所庄严之世界而使其具有果实？如此以智慧观视。大海是水族之住所，时潮或许会退却，但对于应调伏之子，佛陀不会错过时机。然后，世尊心想：五百仙人已到调伏之时。世尊心想：无论如何，要让那五百仙人所有的火供之灶……
English
Chapter Seven of the Vinaya (Part Two) Chapter Seven of the Vinaya (Part Two) The Complete Hundred Deeds, Volume Twenty-Seven, called "Trungtoe": The origin is that while residing in Nyen Du Yopa (Shravasti), at that time, in a certain forest, there lived about five hundred hermits. They were seated there, performing fire sacrifices. The Buddha, the Bhagavan, is the teacher of the single path, possessing mastery over the two kinds of knowledge and wisdom, skilled in the three unmixed close placements of mindfulness, fearless with the four fearlessnesses, liberated from the five realms of existence, skilled in the six sense bases, with the seven branches of enlightenment as the field of activity, meditating on the eight liberations, entering into the nine successive abidings of meditative absorption, possessing the power of the ten strengths, proclaiming the great, true lion's roar, by nature, three times during the day and three times during the night, that is, six times day and night, With the Buddha's eye, he gazes upon the world: Who is flourishing? Who is declining? Who is impoverished? Who is pitiable? Who is afflicted with harm? Who is impoverished, pitiable, and afflicted with harm? Who is inclined towards the lower realms? Who is falling into the lower realms? Who has fallen into the lower realms? Who shall I rescue from the lower realms and place in the heavenly realms, liberation, and fruition? Who shall I pull out by the hand from sinking in the mud of misconduct? Who, lacking the seven noble riches, shall I empower to wield the power of the seven noble riches? Who, from not having generated roots of virtue, shall I cause to generate? Who, having already generated roots of virtue, shall I cause to fully mature? Who, having fully matured roots of virtue, shall I pierce with the sword of wisdom? Who shall I make to have fruit, the world adorned by the appearance of the Buddha? Thus, the wisdom gaze engages. The ocean is the abode of aquatic creatures, the tides may recede in time, but for the sons to be tamed, the Buddha does not miss the opportunity. Then, the Bhagavan thought: The five hundred hermits have reached the time for taming. The Bhagavan thought: In whatever way, to make all the fire sacrifice hearths of those five hundred hermits...
Tibetan
ནང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་མཐོང་ལ། དེ་ཕྱིན་ཅད་མེ་སྦར་བར་མི་ནུས་པ་དེ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། རྗེས་འདིའི་མཐུས་བདག་ཅག་གི་མེའི་ཐབ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་མེ་སྦར་མི་ནུས་པར་གྱུར་པ་ལས་ན། རྗེས་ འདི་ནི་དགེ་བ་ཞིག་ཡིན་པ་འདྲ་སྟེ། རྗེས་འདི་ལྷ་ཆེན་པོའི་རྗེས་མ་ཡིན་གྲང་སྙམ་ནས། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་དེ་དག་ལ་བསྲེག་བྱ་ཕུལ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་སྦྱིན་སྲེག་དེ་དག་རང་སྦར་བར་གྱུར་ཏེ། མེ་ལྕེ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཐུག་པར་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོས་བདག་ཅག་ལ་དགོངས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་གིས། མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་དྲུང་ནས་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་པ་མཐོང་ནས་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ལྷ་ཆེན་པོ་ནི་ལམ་འདིར་གཤེགས་སོ་སྙམ་ནས་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་རྗེས་དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་དོང་ནས། དེ་དག་མཐར་གྱིས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མའི་གུང་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉམས་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་
Chinese
在里面看见了佛的脚印，之后加持得再也无法点燃火。然后他们这样想：由于这个脚印的力量，我们火炉里都无法点燃火，看来这个脚印是吉祥的，莫非这个脚印是天神的脚印？于是那五百个仙人向佛的脚印献上祭品，由于佛的威力，那些祭品自己燃烧起来，火焰直达梵天世界。然后仙人们看到后感到惊奇，心想：天神在眷顾我们啊！然后，为了引导他们，世尊加持脚印，直到抵达胜者之子的园林。然后那些仙人从火供的地方看到一个接一个显现的脚印，他们心想：天神是从这条路走来的，于是他们对着一个接一个的脚印进行供养，最终进入了胜者之子的园林。当时，世尊坐在成百上千眷属之中说法。然后那五百个仙人看见了佛陀世尊，他的身体以大丈夫相的三十二相庄严和装饰，犹如火焰之身，犹如火焰被酥油浇灌，犹如蜡烛放在金器中，犹如用各种珍宝装饰的佛塔，看见了智慧明亮、无垢清净的佛陀世尊。看见后也生起了极大的欢喜，就像有情众生由于积累善根的因缘而第一次见到佛陀时所感受到的快乐一样，即使是十二年中习惯于寂止之心的人，也不会生起那样的快乐。那样看见后，他们就朝着世尊所在的地方走去，用头顶礼世尊的双足，为了听法而在佛前就座。然后世尊
English
Inside, they saw the footprints of the Buddha, and thereafter it was blessed in such a way that they could no longer light a fire. Then they thought to themselves: 'Because of the power of these footprints, we are unable to light a fire in our hearths, so it seems that these footprints are auspicious. Could these footprints be the footprints of a great god?' Then those five hundred hermits offered burnt offerings to those footprints of the Buddha, and through the power of the Buddha, those burnt offerings ignited themselves, and the flames reached the world of Brahma. Then the hermits saw this and were amazed, thinking, 'The great god is watching over us!' Then, in order to guide them, the Bhagavan blessed footprints one after another until they reached the grove of Prince Jeta. Then those hermits saw footprints appearing one after another from the place of the fire sacrifice, and they thought to themselves: 'The great god has gone this way,' and they made offerings to those footprints one after another, and eventually they entered the grove of Prince Jeta. At that time, the Bhagavan was sitting in the midst of hundreds of thousands of attendants, teaching the Dharma. Then those five hundred hermits saw the Buddha, the Bhagavan, whose body was well adorned and decorated with the thirty-two marks of a great being, like a body of fire, like flames fueled by ghee, like a lamp placed in a golden vessel, like a stupa adorned with various precious jewels, they saw the Buddha, the Bhagavan, who was intelligent, clear, immaculate, and possessed of perfect purity. Having seen him, they were filled with great joy. Just as a sentient being who has accumulated the cause of virtue experiences joy when they first see the Buddha, even one who has cultivated the mind of tranquility for twelve years would not experience such joy. Having seen him in that way, they went to where the Bhagavan was, bowed their heads at the feet of the Bhagavan, and sat before him in order to listen to the Dharma. Then the Bhagavan