Tibetan
ད་པ་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་གི་སར་འགྱུར། དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་གོ །མིང་དང་གཟུགས་དེ་ཡང་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས། བྱིས་པའི་ཆོས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །ནམ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ན་མི་རྟོག་གོ །ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་ དོ། །དེ་སྤྱོད་པ་མེད། སྤྲོས་པ་མེད་ཅིང་ཉེ་བར་ཞི་བ་སྟེ། ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། མེད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་མི་ལེན། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་དེ་སྐད་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ཏོ། །ནམ་ཁས་མི་ལེན་པ་དེ་ན་དམིགས་པ་མེད་དོ། །དེ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་སེམས་མེད་ཅིང་སེམས་དང་བྲལ་ཏེ་གནས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་བསྟན་པ་འདི་བཤད་པ་ན་འཁོར་དེའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་སྟན་ལས་ལངས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་བལྟའོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་མཉན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་གང་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ནི་སྟོན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྨྲའོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་དེ་དག་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ཅག་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་སྙམ་ནས་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་གནས་བརྟན་ཤཱ་རིའི་བུས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་མི་སྟོན་ཏམ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་འཕྱ་སྨོད། མི་སྙན་པར་ཟེར་ཞིང་དོང་ངོ་། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གང་གི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་འདི་སྐད་ཅེས། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་བལྟའོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་མི་མཉན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་གང་ན་གནས་པའི་ས་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དགེ་ སློང་དེ་དག་གི་ཚིག་དེ་ནི་ལེགས་པར་སྨྲས་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལ་བལྟ་བ་དང་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་གང་ན་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པས་གང་དེའི་གནས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །གང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པས་བསྟན་པ་འདི་ཐོས་པ་དང་། སླར་ས་ཕྱོགས་དེར་ལོག་ནས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇམ་དཔལ་བདག་ཅག་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་སོ། །འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་དག་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལ་ནི་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ནི་གནས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་ཡིན་པ་དེ་དབྱིངས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་གཡོ་བ་མེད་ལ་འཆི་འཕོ་མེད་དོ། །གང་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་འཆི་འཕོ་མེད་པ་དེ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རློམ་སེམས་མེད་པ་དེ་ནི་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་ཞེས་བྱ། མཆོག་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ། གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ། སྦྱིན་གནས་ཞེས་བྱའོ། །བསྟན་པ་འདི་བཤད་པ་ན་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ལས་དགེ་སློང་བཞི་བརྒྱ་ནི་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །དགེ་སློང་བརྒྱ་ནི་སེམས་ཆེར་འཁྲུགས་ནས་ལུས་དེ་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་ངུ་འབོད་དུ་ལྷུང་ངོ་། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འཇམ་ དཔལ་ཁྱོད་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་བསྲུང་བའི་ཆོས་མི་སྟོན་པས་དགེ་སློང་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ཆུ
Chinese
那么什么会变成阿罗汉的境界呢？阿罗汉不是用名和色来区分的。各个凡夫俗子是对名和色进行分别的。阿罗汉们知道名和色是无分别且无分别的。因此，阿罗汉不是用名和色来区分的。也不执着于凡夫，不执着于凡夫之法，不执着于阿罗汉，也不执着于阿罗汉之法。当不执着时，就不会分别。不会普遍行事。那是不行事，没有戏论且寂静，不承认“有”，不承认“无”，不承认“既有也有”，也不承认“非有非无”。当不承认时，就没有执着。因为脱离了一切执着，所以无心且离心，以无处可住的方式安住于沙门的法中。之后，当妙吉祥童子宣说此教法时，该眷属中的五百比丘从座位上站起来，这样说：“不要看妙吉祥童子，不要听妙吉祥童子，妙吉祥童子住在哪个方向，那个方向也要舍弃。”那是什么原因呢？因为妙吉祥童子明明是导师，却宣说烦恼和清净是同一体性，所以说的是非法。”他们也这样想：“我们如何才能在世尊善说的律法中行梵行呢？”然后就离开了。之后，具寿舍利子对妙吉祥童子这样说道：“妙吉祥，你难道不是为了使众生都能了解一切法而宣说法的吗？”妙吉祥说：“尊者舍利子，正是如此。”舍利子说：“那五百比丘从座位上站起来，诽谤、辱骂，说不好听的话然后离开了。”妙吉祥说：“尊者舍利子，因为什么原因那五百比丘这样说：‘妙吉祥童子’
English
Then what becomes the state of the Arhats? Arhats are not distinguished by name and form. Ordinary individuals each discriminate name and form. Arhats know that name and form are without discrimination and without distinction. Therefore, Arhats are not distinguished by name and form. They do not fixate on ordinary people, nor on the dharma of ordinary people, nor on Arhats, nor on the dharma of Arhats. When there is no fixation, there is no discrimination. There is no universal conduct. That is without conduct, without elaboration, and is peaceful. One does not affirm 'it exists,' one does not affirm 'it does not exist,' one does not affirm 'it both exists and does not exist,' nor does one affirm 'it is neither existent nor non-existent.' When there is no affirmation, there is no fixation. Because it is free from all fixation, it is without mind and detached from mind, abiding in the dharma of a renunciate in a manner of having no place to abide. Then, when Manjushri, become a youth, taught this teaching, five hundred monks from that assembly rose from their seats and said, 'Do not look at Manjushri, become a youth. Do not listen to Manjushri, become a youth. Whatever direction Manjushri, become a youth, dwells in, that direction should also be abandoned.' Why is that? Because Manjushri, become a youth, even though being an obvious teacher, teaches that defilement and purification are of one nature, therefore he speaks what is not dharma.' They also thought, 'How can we practice pure conduct in the Dharma and Vinaya well-spoken by the Blessed One?' Then they departed. Then, the Venerable Shariputra said this to Manjushri, become a youth: 'Manjushri, do you not teach the Dharma in order to enable all sentient beings to understand all dharmas?' Manjushri said, 'Venerable Shariputra, it is so.' Shariputra said, 'Those five hundred monks rose from their seats, reviled, insulted, spoke unpleasant words, and departed.' Manjushri said, 'Venerable Shariputra, for what reason did those five hundred monks say this: 'Manjushri, become a youth'
Chinese
不要看著他轉變。不要聽文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）說法。文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）住在何處，那個地方也應當捨棄，說這話說得好啊，說得好啊！舍利子（ཤཱ་རིའི་བུ་）！那些比丘的話說得很好。那是因為，文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）並非實有，是不可得的。凡非實有、不可得的，是不能看也不能聽的。文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）住在任何一方，那一方也應當捨棄。那是因為，文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）並非實有，是不可得的，因此他的住處也非實有，是不可得的。凡非實有、不可得的，是不應當依止的。之後，那五百比丘聽到文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）的教導，又回到那個地方，對文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）這樣說道：文殊（འཇམ་དཔལ་）！我們不明白您所教導的。文殊（འཇམ་དཔལ་）說：比丘們！說得好啊，說得好啊！那樣是導師聲聞弟子的行為。比丘們！對於這個，是沒有完全了知的，沒有如實了知的。那是因為，這樣的法界是以無住的方式安住的。凡是法界，那就不是界。那不是實有，是不可得的，不動搖，沒有死亡和轉生。凡是不動搖，沒有死亡和轉生的，那就不是完全了知的，不是如實了知的。凡是沒有完全了知和如實了知的傲慢心，那就稱為導師的聲聞弟子，稱為獲得殊勝者，稱為主要者，稱為佈施處。說了這個教導之後，那五百比丘中的四百比丘，在沒有任何執取的情況下，心從諸漏中解脫。一百比丘的心極度混亂，連同身體一起墮入大號叫地獄。之後，具壽舍利子（ཤཱ་རིའི་བུ་）對文殊童子（འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་）這樣說道：文殊（འཇམ་དཔལ་）！您不宣說守護有情眾生的法，因此那一百比丘
English
Do not look at his transformation. Do not listen to the teachings of Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་). The place where Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་) resides, that place should also be abandoned. Saying this is good, good! Shariputra (ཤཱ་རིའི་བུ་)! The words of those monks are well spoken. Why is that? Because Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་) is not real, he is unattainable. Whatever is not real and unattainable cannot be seen or heard. The direction in which Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་) resides, that direction should also be abandoned. Why is that? Because Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་) is not real, he is unattainable, therefore his abode is also not real, it is unattainable. Whatever is not real and unattainable should not be relied upon. Then, those five hundred monks, having heard this teaching of Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་), returned to that place and said to Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་): Manjushri (འཇམ་དཔལ་)! We do not understand as you have taught. Manjushri (འཇམ་དཔལ་) said: Monks! Good, good! Such is the conduct of the Shravakas of the Teacher. Monks! There is nothing to be fully known in this, nothing to be completely understood. Why is that? Because this Dharmadhatu abides in a state of non-abiding. Whatever is the Dharmadhatu is not a realm. It is not real, it is unattainable, unmoving, and without death or transmigration. Whatever is unmoving and without death or transmigration is not to be fully known, nor to be completely understood. Whoever is without the conceit of fully knowing and completely understanding is called a Shravaka of the Teacher, called one who has attained excellence, called the chief, called the place of offering. When this teaching was spoken, four hundred of those five hundred monks, without any attachment, had their minds completely liberated from the defilements. One hundred monks, their minds greatly disturbed, fell with their bodies into the great wailing hell. Then, the venerable Shariputra (ཤཱ་རིའི་བུ་) said to Manjushri Kumara (འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་): Manjushri (འཇམ་དཔལ་)! Because you do not teach the Dharma that protects sentient beings, those one hundred monks