English
Being fond of speaking divisive words and killing, being very happy with pretense and hypocrisy, and without flattery and deception, being very happy to enter the Dharma that has essence, cherishing Bodhisattvas as one cherishes the teacher, cherishing the Dharma as one cherishes oneself, cherishing the Tathagata as one cherishes life, cherishing the Lama as one cherishes the four root downfalls, cherishing all sentient beings as one cherishes children, cherishing the Acharya as one cherishes the eyes, cherishing diligence as one cherishes the most important part of the body, the head, cherishing the Paramitas as one cherishes the hands and feet, cherishing the Dharma speaker as one cherishes all jewels, cherishing the complete hearing of the Dharma as one cherishes medicine, and regarding those who encourage and remind as one regards a doctor. This youth is called Joy, the Bodhisattva Mahasattva Joy abides therein, constantly rejoicing in seeking the Dharma, and not being weary of practicing the conduct of a Bodhisattva. So, what is the equanimity of the Bodhisattvas? There are three kinds of equanimity, what are the three? Namely, equanimity towards afflictions, equanimity of following and protecting oneself and others, and equanimity towards time and non-time. So, what is equanimity towards afflictions? It is not thinking oneself superior even when respected, and not thinking oneself inferior even when not respected, not being arrogant when gaining profit, and not being discouraged when not gaining profit, having discipline, having an equal mind towards those who break discipline, not delighting in fame, not being discouraged by lack of fame, not being angered by slander, abiding firmly in the nature of Dharma when praised, having the power to discern suffering separately, having the power to perceive happiness as impermanent, abandoning attachment, abandoning anger, having an equal mind towards friends and non-friends, not distinguishing between good deeds and bad deeds, not looking at the lovely and unlovely, not having joy in being revered and served and not being revered and served, not having attachment and anger towards pleasant words and unpleasant words, equally measuring the faults of all experiences, and oneself...
Tibetan
ང་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་བསམ་པ་མཉམ་པ་དང་། ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བ་དང་། སེམས་ཅན་རབ་འབྲིང་ཐ་མལ་འོད་ཟེར་མཉམ་པ་དང་། བསྔགས་པ་དང་མ་བསྔགས་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་དང་། བདེན་པ་དང་། མི་བདེན་པ་ལ་བདག་གི་བདེན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། གཞོན་ནུ་འདི་ལྟར་གང་བདག་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཏང་སྙོམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདག་དང་གཞན་རྗེས་སུ་སྲུང་བའི་བཏང་སྙོམས་གང་ཞེ་ན། གང་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་གི་ཤ་བཅད་ཀྱང་བཏང་སྙོམས་པ་ ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་གི་ཤ་བཅད་ཀྱང་། །འདོད་པ་མེད་ཅིང་ཚོལ་བ་མེད་དེ་བཏང་སྙོམས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཀྱང་མི་འགྱུར། ངག་ཀྱང་མི་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ག་བཟོད་པས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། །མིག་གི་རྣམ་པས་མ་ཡིན། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པས་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་གས་ཀྱང་རྨ་མི་ཕྱིན་པ་ནས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པའི་བར་གྱིས་ཆ་མི་ཕྱིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། རྨ་མི་ཕྱིན་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། རྨ་ཕྱུང་བ་ལ་རྨ་མི་འབྱིན་པས་དེའི་འབྱིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། བདག་དང་ཕ་རོལ་གཉིས་ག་ལས་བཟོད་པས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། ཕན་པར་བྱེད་པ་དང་། ཕན་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་རྩོད་པ་མེད་པ་ལྷུར་བྱེད་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་རང་གི་སེམས་ངེས་པར་རྟོག་པའོ། བཏང་སྙོམས་ནི་བདག་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། བཏང་སྙོམས་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་མེད་པའོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དངོས་པོ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་བཏང་སྙོམས་པ་གནང་བར་མི་མཛད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྟག་ཏུ་འབད་པར་བྱའོ། །རྟག་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བཙལ་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ། དུས་དུས་སུ་བཏང་སྙོམས་བསྒོམས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དུས་དུས་སུ་བཏང་སྙོམས་བསྒོམས་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སྣོད་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། བསྙེན་བཀུར་མི་བྱེད་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། མ་རྙེད་པ་དང་། སྨད་པ་དང་། མ་གྲགས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་། སྦྱིན་པའི་དུས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉེ་བར་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དུས་ན་སྦྱིན་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། བཟོད་པའི་དུས་ན་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བརྩོན་ འགྲུས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དུས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་དུས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་བཏང་སྙོམས་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ལ་དམིགས་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་བཏང་སྙོམས་པ་སྟེ། འདི་ནི་དུས་དུས་སུ་བཏང་སྙོམས་པ་ཞེས་བྱའོ། དེ་ལྟར་གང་མི་བྱ་བའི་ཆོས་མི་བྱེད་པ་འདི་ནི་བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་དོ། །གཞོན་ནུ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཤེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཤཱ་རིའི་བུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དེས་བཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་ལ་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། །བཏང་སྙོམས་མདོར་བསྟན་པ་དང་བཅས། །རྒྱལ་པར་བསྟན་པ་དང་བཅས་ཏེ། རྒྱ་ཚར་ཡང་དག་པར་རབ་བསྟན་ཏོ། །གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་དེས་དེ་ཐོས་ནས་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །། ལྔ་པ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ལེའུ།
Chinese
我对于其他众生怀有平等心，不顾及身体和性命，对于上中下等的众生给予同样的慈光，对于赞扬和不赞扬持有同样的法性，对于真实和不真实，我的真实是完全清净的。年轻人，像这样，凡是对我造成损害的，菩萨都应保持平等心。那么，什么是守护自己和他人的平等心呢？就是肢体和细小肢体的肉被割掉也能保持平等心。 肢体和细小肢体的肉被割掉，没有欲望，也不寻求报复，这就是平等心。身体也不会改变，语言也不会改变，两者都能忍受，因此要知道这就是平等心。不是以眼睛的形态，也不是以色法的形态，两者都不会留下创伤，从意念的形态到法性的形态之间，都不会留下任何痕迹，因此要知道这就是平等心。不留下创伤，也没有任何显现，因此要知道这就是平等心。在取出创伤时，不制造新的创伤，因此要知道这就是平等心。自己和他人都能忍受，因此要知道这就是平等心。对于有益的和无益的，都平等对待，因此要知道这就是平等心。平等心就是致力于没有争论。平等心就是确定地认识自己的心。平等心就是分别认识自己。平等心就是不损害他人。菩萨们的平等心就是处于平等状态的事物。诸佛世尊不会允许菩萨摩诃萨保持平等心。为什么呢？因为菩萨应该恒常努力。应该恒常不断地精勤于寻求一切善法，并且时时修习平等心。那么，什么是时时修习的平等心呢？例如，对于非器之众生保持平等心，对于不恭敬者保持平等心，对于未获得者、被诽谤者、不著名者和受苦者保持平等心，对于那些注定要进入声闻乘者保持平等心，在布施的时候，接近持戒而保持平等心，在持戒的时候，布施。
English
I have equanimity towards other sentient beings, disregarding body and life, giving equal rays of light to sentient beings of superior, middling, and inferior levels, holding the same Dharma nature towards praise and non-praise, and regarding truth and untruth, my truth is completely pure. Young man, like this, towards anyone who harms me, a Bodhisattva should maintain equanimity. Then, what is the equanimity that protects oneself and others? It is being equanimous even when the flesh of limbs and minor limbs is cut off. Even when the flesh of limbs and minor limbs is cut off, without desire and without seeking revenge, that is equanimity. The body will not change, the speech will not change, both can endure, therefore know that this is equanimity. It is not in the form of the eye, nor in the form of form, neither leaves a wound, from the form of mind to the form of Dharma, there is no trace left, therefore know that this is equanimity. Not leaving a wound and without any appearance, therefore know that this is equanimity. When removing a wound, not creating a new wound, therefore know that this is equanimity. Both oneself and others can endure, therefore know that this is equanimity. Towards those who are beneficial and those who are not, treating them equally, therefore know that this is equanimity. Equanimity is to be devoted to being without disputes. Equanimity is to ascertain one's own mind. Equanimity is to separately recognize oneself. Equanimity is to not harm others. The equanimity of Bodhisattvas is the state of being in equanimity. The Buddhas, the Bhagavat, do not allow Bodhisattva Mahasattvas to maintain equanimity. Why is that? Because Bodhisattvas should always strive. One should constantly and continuously diligently seek all virtuous Dharmas, and cultivate equanimity from time to time. Then, what is the equanimity cultivated from time to time? For example, maintaining equanimity towards sentient beings who are not vessels, maintaining equanimity towards those who do not show reverence, maintaining equanimity towards those who have not obtained, those who are slandered, those who are not famous, and those who suffer, maintaining equanimity towards those who are destined to enter the Hearer Vehicle, at the time of giving, approaching moral discipline and maintaining equanimity, at the time of moral discipline, giving.
Chinese
行布施近成就舍，忍辱之时行布施、持戒、精进近成就舍，精进之时随持戒行舍，禅定之时行布施波罗蜜多近成就舍，智慧之时缘五波罗蜜多近成就舍，此乃时时舍。如是不应为之法不为，此乃知舍，住于此之菩萨于一切不善之方皆行舍。此乃菩萨摩诃萨于一切有情行慈、悲、喜、舍。如是舍利子，薄伽梵如来大蕴彼于精进童子行慈、悲、喜、舍略示，并示于王，广为宣说。精进童子闻之，于波罗蜜多精进。慈、悲、喜、舍品第五竟。 第五，舍品。
English
Practicing generosity is close to achieving equanimity, and during the time of patience, practicing generosity, ethics, and diligence is close to achieving equanimity. During the time of diligence, following ethics is equanimity, and during the time of meditation, practicing the perfection of generosity is close to achieving equanimity. During the time of wisdom, focusing on the five perfections is close to achieving equanimity. This is called equanimity at all times. Therefore, not doing what should not be done is known as equanimity. The Bodhisattva who abides in this practices equanimity towards all non-virtuous aspects. This youth, the Bodhisattva Mahasattva, practices loving-kindness, compassion, joy, and equanimity towards all sentient beings. Thus, Shariputra, the Bhagavan Tathagata, the Great Aggregate, briefly showed loving-kindness, compassion, joy, and equanimity to the diligent youth, and also showed it to the king, extensively explaining it. The diligent youth, having heard this, became diligent in the perfections. The fifth chapter, on loving-kindness, compassion, joy, and equanimity, is complete. Fifth, the chapter on equanimity.