Tibetan
ས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མི་གཏོང་ཞིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །རབ་འབྱོར། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལས་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རིང་དུ་བྱེད་ཅིང་། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདི་སྙམ་དུ། འདི་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཀུན་ཏུ་ཤེས་པར་བྱེད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། འདི་ན་ཡོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བར་ཀུན་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་དང་། གང་གིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་དང་། གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ངེས་པར་འབྱུང་ཞིང་། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའང་མི་ཤེས། མི་མཐོང་ལ། གལ་ཏེ་ཡང་དེ་འདི་སྙམ་དུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་གནས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའང་མ་ཡིན། འདི་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདིས་ཆོས་གང་ཡང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའང་མེད་དོ། །སྙམ་དུ་སེམས་ན། རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྔ་བཅུ་རྩ་བདུན་པའོ།། །། ལྔ་བཅུ་རྩ་བདུན་པ། སྤྱོད་པའི་ལེའུ།
Chinese
不舍弃地界的度，而行于智慧的度，是不离智慧的度。 善现，如是行于此甚深智慧度的菩萨摩诃萨，应知是不退转于一切种智之法性者，远离声闻地和独觉地，是临近于无上正等觉者。 假若彼作是念：‘此乃智慧度，于此智慧度，以此智慧度，当成办一切种智。’假若如是周遍了知，则非是行于智慧度。 假若此乃智慧度，智慧度乃在于此。如是周遍了知则无有，何者成为智慧度，何者以智慧度成为，何者以智慧度决定而出，以及无上正等觉现证成佛，如是亦不了解，亦不见。 假若又彼作是念：‘以法界、真如、真实边际安住之故，此亦非是智慧度，于此亦无有智慧度，以此智慧度亦无有任何法决定而出。’如是思惟，善现，如是行之菩萨摩诃萨，是行于智慧度者。《八万颂智慧度》中，名为行之品，第五十七。
English
Not abandoning the perfection of the ground, but practicing the perfection of wisdom, one is inseparable from the perfection of wisdom. Subhuti, thus the Bodhisattva-Mahasattva who practices this profound perfection of wisdom should be known as one whose Dharma-nature does not regress from all-knowingness, who keeps far from the ground of the Hearers and the Solitary Buddhas, and who is close to unsurpassed, perfect and complete enlightenment. If he thinks, 'This is the perfection of wisdom; in this perfection of wisdom, with this perfection of wisdom, I shall accomplish all-knowingness,' if he thus knows it all around, then he is not practicing the perfection of wisdom. If 'This is the perfection of wisdom; the perfection of wisdom is here,' there is no such all-around knowing. He does not know or see what becomes the perfection of wisdom, what becomes by the perfection of wisdom, what is definitely produced by the perfection of wisdom, and what is manifestly and completely awakened to unsurpassed, perfect and complete enlightenment. If he again thinks, 'Because of the abiding of the element of Dharma, Suchness, and the limit of reality, this is not the perfection of wisdom, nor is there the perfection of wisdom in this, nor will any Dharma be definitely produced by this perfection of wisdom,' if he thinks thus, Subhuti, the Bodhisattva-Mahasattva who practices thus is practicing the perfection of wisdom. From the Eighty Thousand Verse Perfection of Wisdom, it is called the chapter on Practice, the fifty-seventh.