Tibetan
ས་པའམ། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་འཐུན་པའི་བཟོད་པའོ། །གང་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ནི་ལམ་བསྒོམ་པའོ། །གང་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་མེད་པ་དེ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུའོ། །རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ལམ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་རྣམ་གྲངས་དེས་ཀྱང་། འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལགས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་བསྒྱུར་བའི་ཡུལ་ལ་མངའ་བརྙེས་པར་གྱུར། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རབ་འབྱོར་འདི་ལ་ང་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་ཅིང་། ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། འདོད་པས་དབེན་སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན་པ། རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་བར་ལ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཤིང་གནས་པར་གྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་ངས་བསམ་གཏན་དེ་དག་དང་། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་དེ་དག་གི་མཚན་མ་བཟུང་སྟེ། བསམ་གཏན་དེ་དག་གིས་བསྙེམས་པར་མ་གྱུར། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱོང་བར་མ་གྱུར། བསམ་གཏན་དུ་དམིགས་པར་མ་གྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ངས་བསམ་གཏན་དེ་དག་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལྟར་ངས་བསམ་གཏན་དེ་དག་རྣམ་པར་སྨིན་པར་བྱས་ནས། ལྷའི་མིག་ཤེས་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་གཞོལ་བར་བྱ། ལྷའི་རྣ་བ་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་གཞོལ་བར་བྱ། ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་གཞོལ་བར་བྱ། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་གཞོལ་བར་བྱ། ལྷའི་མིག་གི་ཤེས་པ་མངོན
Chinese
或者，沒有對實有的覺知。對於誰沒有對實有的覺知和沒有對非實有的覺知，那即是菩薩摩訶薩的相應忍。對於誰沒有對實有的覺知和沒有對非實有的覺知，那即是修道。對於誰有對實有的覺知和沒有對非實有的覺知，那即是果。善現，菩薩摩訶薩的道是無實有的，現觀也是無實有的。善現，同樣以這些方式，應當了知一切法是無實有的自性。啟禀：世尊，如果一切法是無實有的自性，世尊，如來如何現證圓滿成正覺一切法是無實有的自性？他們現證圓滿成正覺，在一切法上獲得自在的境界。如是啟禀之後，世尊對具壽善現如此說道：善現，在此，我過去行菩薩行，行六波羅蜜多的時候，遠離欲，遠離罪惡不善法，有尋有伺，從遠離所生的喜和樂，親近安住於初禪。親近安住於四禪之間，然而我沒有執取那些禪定和那些禪定的支分之相，沒有因那些禪定而驕慢，沒有品嚐禪定的滋味，沒有專注於禪定，如是我就將那些禪定置於完全清淨的狀態。如是我使那些禪定成熟之後，為了顯現天眼智，心專注於此。為了顯現天耳智，心專注於此。為了顯現他心智，心專注於此。為了顯現宿命隨念智，心專注於此。天眼之智顯現
English
Or, there is no perception of reality. For whom there is no perception of reality and no perception of non-reality, that is the endurance that accords with the bodhisattva mahasattva. For whom there is no perception of reality and no perception of non-reality, that is the cultivation of the path. For whom there is perception of reality and no perception of non-reality, that is the fruit. Subhuti, the path of the bodhisattva mahasattva is without reality, and realization is also without reality. Subhuti, in this way, too, all dharmas should be known to be of the nature of non-reality. Petition: Blessed One, if all dharmas are of the nature of non-reality, Blessed One, how did the Tathagata become perfectly enlightened to all dharmas as being of the nature of non-reality? Having become perfectly enlightened, they attained mastery over the realm of mastery over all dharmas. After so petitioning, the Blessed One said this to the venerable Subhuti: Subhuti, here, when I formerly practiced the conduct of a bodhisattva, practicing the six perfections, I dwelt, having closely cultivated the first dhyana, which is secluded from desire, secluded from sinful unwholesome dharmas, accompanied by thought and examination, and having joy and bliss born of seclusion. I dwelt, having closely cultivated up to the fourth dhyana. However, I did not grasp the signs of those dhyanas and those limbs of dhyana, I was not haughty because of those dhyanas, I did not taste the flavor of dhyana, I did not focus on dhyana, and thus I placed those dhyanas in a completely pure state. Thus, having ripened those dhyanas, I directed my mind to manifest the knowledge of the divine eye. I directed my mind to manifest the knowledge of the divine ear. I directed my mind to manifest the knowledge of others' minds. I directed my mind to manifest the knowledge of the recollection of past lives. The knowledge of the divine eye manifested.
Tibetan
་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་གཞོལ་བར་བྱ། འོན་ཀྱང་ངས་མངོན་པར་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་དེ་དག་ལ་མཚན་མར་བཟུང་སྟེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་དེ་དག་གིས་ཤེས་པར་མ་གྱུར། རོ་མྱོང་བར་མ་གྱུར། དམིགས་པར་མ་གྱུར་ཏེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པས་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། དེ་ལྟར་ངས་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བའོ། །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའོ། །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་མོ། །ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་ལྡན་པར་གྱུར། མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ནས། སེམས་ཅན་རྣམས་ཕུང་པོ་གསུམ་དུ་ལུང་བསྟན་པར་གྱུར་ཏོ། །རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། དངོས་པོ་མ་མཆིས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་བསྐྱེད་པར་གྱུར། ཇི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་མངོན་པར་མཁྱེན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅྭོ་བརྒྱད་བསྐྱེད་པར་གྱུར། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་མ་མཆིས་པར་ཇི་ལྟར་ཕུང་པོ་གསུམ་དུ་ལུང་བསྟན་པར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་འདོད་པ་རྣམས་དང་། སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་དེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པའམ། གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། རབ་འབྱོར་ངས་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། འདོད་པ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་ནས། བསམ་གཏན་བཞི་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟར་འདོད་པ་རྣམས་དང་། སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། གཞན་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས། རབ་
Chinese
为了做这件事，心专注。然而我将那些现证的现观执著为相，不以那些现观而知，不以其而体验，不以其为所缘，以如虚空般忆念那五个现观而等持。如是我以具足一刹那的智慧，现证圆满无上正等觉而成佛。这是痛苦。这是痛苦的集起。这是痛苦的灭尽。这是痛苦灭尽之道。如是如实地完全了知。如是我成为具有如来十力者，具有四无畏，四无碍解，大慈，大悲，以及不共佛法，为众生授记三蕴。 具寿善现请问：世尊，如来应供正等觉如何生起无实性的自性之四禅？如何现证六度波罗蜜多，以及如来十力，四无畏，四无碍解，大慈，大悲，十八不共佛法？又如何为非有情众生授记三蕴？ 世尊告言：善现，如果诸欲和罪恶不善法具有实物，具有自性，或者具有他性，善现，我往昔行菩萨行时，了知诸欲为无实性的自性，罪恶不善法为无实性的自性，则不能修习安住于四禅。善现，因为诸欲和罪恶不善法是无实物，无自性，无他性，否则就是无实性的自性。善
English
In order to do this, the mind is focused. However, I hold those manifest realizations as signs, and do not know through those manifest realizations, do not experience them, do not make them objects of focus. By remembering those five manifest realizations as being like the sky, I remain in equipoise. Thus, with wisdom endowed with a single instant, I become perfectly enlightened in unsurpassed, perfect, complete enlightenment. This is suffering. This is the origin of suffering. This is the cessation of suffering. This is the path that leads to the cessation of suffering. Thus, I have fully understood as it is. Thus, I have become endowed with the ten powers of the Tathagata, endowed with the four fearlessnesses, the four analytical knowledges, great love, great compassion, and the unshared qualities of a Buddha, and I have prophesied the three aggregates for sentient beings. The venerable Subhuti asked: "Lord, how does the Tathagata, the Arhat, the Perfectly Enlightened One, generate the four dhyanas of the nature of non-substantiality? How does he directly know the six perfections, as well as the ten powers of the Tathagata, the four fearlessnesses, the four analytical knowledges, great love, great compassion, and the eighteen unshared qualities of a Buddha? And how does he prophesy the three aggregates for non-sentient beings?" The Lord replied: "Subhuti, if desires and sinful, unwholesome dharmas had substance, had self-nature, or had other-nature, Subhuti, when I formerly practiced the conduct of a Bodhisattva, knowing desires to be of the nature of non-substantiality, and sinful, unwholesome dharmas to be of the nature of non-substantiality, I would not have cultivated and abided in the four dhyanas. Subhuti, because desires and sinful, unwholesome dharmas are without substance, without self-nature, without other-nature, otherwise they would be the self-nature of non-substantiality. Subhuti,