English
In a dense forest that appeared delightful, there were five hundred hermits endowed with the five supernormal faculties, engaged in meditation. In that dense forest, there also lived a great multitude of birds. Because the thorn of meditation was sound, the birds would fly and make noises. Then, a hermit named 'Evil Nature' became angry and cursed the birds, saying, 'May your wings fall off!' Because the hermit was angry, their wings fell off. Then, they began to walk on their feet. The king also went on a tour of the realm and saw the birds walking on their feet. Then, he asked his ministers, 'Why are these birds walking on their feet?' The ministers said, 'O deity, because the thorn of meditation is sound, the angry hermits cursed them, and then because the hermit was angry, the wings of these birds fell off.' Then the king said, 'There are even hermits like this who have no compassion for sentient beings!' Having said this, he said to the wise ones, 'From today, you hermits must not live in my country, get out!' Then the ministers went to the hermits and proclaimed, 'The king has said, you must not live in my country!' The hermits thought, 'This king has dominion over the four continents, he will go to the terraces of Mount Meru.' Then, they went there and stayed. The king said, 'The people under me are thinkers, measurers, and reasoners. They think and reason, and then strive to do different kinds of manufacturing and work, so they are thinkers, measurers, and reasoners, therefore they are known as 'born from the power of name' and 'born from the power of strength'.' Then, they began to engage in agriculture. The king went on a tour of the realm and saw those people engaged in agriculture, and then he said to his ministers, 'What are these people doing?' The ministers said, 'O deity, in order to become medicine, they are planting crops, and so on.'
Tibetan
ས་པ་སྐྲུན་པ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཅི་བདག་གི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མི་རྣམས་ཞིང་ལས་ བྱེད་དམ། དེ་ནས་དེས་སྨྲས་པ། ལྷས་ས་བོན་གྱི་རིགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་གྱི་ཆར་ཕོབ་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ལྷས་ས་བོན་གྱི་རིགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་གྱི་ཆར་ཕབ་བོ། །རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུས་ཡུལ་མི་རྣམས་ལ་དྲིས་པ། འདི་དག་སུའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བྱུང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་ཡང་ལགས། བདག་ཅག་གི་ཡང་ལགས་སོ། །ཡང་མི་དེ་རྣམས་རས་བལ་གྱི་ཞིང་རྨོ་བར་བརྩམས་པ་དང་། ཡང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ལྗོངས་རྒྱུར་སོང་བས་མཐོང་ནས། དེས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། མི་འདི་རྣམས་ཅི་ཞིག་བྱེད། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷ་མི་འདི་རྣམས་ནི་རས་བལ་གྱི་ཞིང་རྨེད་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཅི་ཞིག་ཏུ་དགོས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷ་གོས་བགྱི་བའི་སླད་དུའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུས་སྨྲས་པ། ཅི་ངའི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མི་རྣམས་རས་བལ་གྱི་ཞིང་རྨེད་དམ། ལྷས་རས་བལ་ཁོ་ནའི་ཆར་ཕོབ་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ལྷས་རས་བལ་ཁོ་ནའི་ཆར་ཕབ་བོ། །རྒྱལ་པོས་ཡུལ་མི་རྣམས་ལ་དྲིས་པ། འདི་དག་སུའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བྱུང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་ཡང་ལགས། བདག་ཅག་གི་ཡང་ལགས་སོ། །ཡང་མི་དེ་རྣམས་རས་བལ་དེ་རྣམས་འཁལ་བར་བརྩམས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། མི་འདི་དག་ཅི་ཞིག་བྱེད། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷ་སྐུད་པ་འཚལ་བའི་སླད་དུ་རས་བལ་དེ་འཁལ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཅི་ངའི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མི་རྣམས་རས་སྐུད་འཁལ་ལམ། ལྷས་རས་སྐུད་ཀྱི་ཆར་ཁོ་ན་ཕོབ་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ལྷས་རས་སྐུད་ཁོ་ནའི་ཆར་ཕབ་བོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་སྨྲས་པ། འདི་དག་སུའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བྱུང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་ཡང་ལགས། བདག་ཅག་གི་ཡང་ལགས་སོ། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་རས་འཐག་པར་བརྩམས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འདི་དག་ཅི་ཞིག་བྱེད། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ལྷ་གོས་སུ་བགྱི་བའི་སླད་དུ་རས་འཐག་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་བསམས་པ། དེ་ཅི་ངའི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་མི་རྣམས་རས་འཐག་ གམ་སྙམ་ནས། ལྷས་རས་ཉིད་ཀྱི་ཆར་ཕོབ་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ལྷས་རས་ཉིད་ཀྱི་ཆར་ཕབ་བོ། །རྒྱལ་པོས་དྲིས་པ་འདི་དག་སུའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བྱུང་། དེ་
Chinese
是建造土地的人。（国王说：）“难道我的王国的人民在耕作吗？”然后他说：“请神降下二十七种作物的种子雨。”国王我力一生起这个念头，神就降下了二十七种作物的种子雨。国王我力一问当地的人民：“这些是谁的福报所致？”他们说：“是神的恩赐，也是我们的恩赐。”那些人又开始耕种棉花田，国王我力一又巡视领地时看到了，就对大臣们说：“这些人正在做什么？”大臣们说：“神，这些人正在耕种棉花田。”国王说：“这有什么用？”他们说：“神，是为了做衣服。”然后国王我力一说：“难道我的王国的人民在耕种棉花田吗？请神只降下棉花的雨。”国王我力一生起这个念头，神就只降下了棉花的雨。国王问当地的人民：“这些是谁的福报所致？”他们说：“是神的恩赐，也是我们的恩赐。”那些人又开始纺织那些棉花，国王说：“这些人正在做什么？”大臣们说：“神，他们为了得到线而纺织棉花。”国王说：“难道我的王国的人民在纺织棉线吗？请神只降下棉线的雨。”国王我力一生起这个念头，神就只降下了棉线的雨。那位国王说：“这些是谁的福报所致？”他们说：“是神的恩赐，也是我们的恩赐。”然后逐渐地开始织布，国王说：“这些人正在做什么？”他们说：“神，为了做衣服而织布。”国王心想：“难道我的王国的人民在织布吗？”于是说：“请神降下布的雨。”国王我力一生起这个念头，神就降下了布的雨。国王问道：“这些是谁的福报所致？”
English
It is the one who builds the land. (The king said:) "Are the people of my kingdom farming?" Then he said, "May the gods send down a rain of twenty-seven kinds of seeds." As soon as King Ngale Nuyi generated this thought, the gods sent down a rain of twenty-seven kinds of seeds. King Ngale Nuyi asked the local people, "Whose merit has brought these about?" They said, "It is the grace of the gods, and also our grace." Then those people began to cultivate cotton fields, and King Ngale Nuyi, while touring the territory, saw them and said to the ministers, "What are these people doing?" The ministers said, "God, these people are cultivating cotton fields." The king said, "What is it for?" They said, "God, it is for making clothes." Then King Ngale Nuyi said, "Are the people of my kingdom cultivating cotton fields? May the gods send down only rain of cotton." As soon as King Ngale Nuyi generated this thought, the gods sent down only rain of cotton. The king asked the local people, "Whose merit has brought these about?" They said, "It is the grace of the gods, and also our grace." Then those people began to spin that cotton, and the king said, "What are these people doing?" The ministers said, "God, they are spinning cotton to get thread." The king said, "Are the people of my kingdom spinning cotton thread? May the gods send down only rain of cotton thread." As soon as King Ngale Nuyi generated this thought, the gods sent down only rain of cotton thread. That king said, "Whose merit has brought these about?" They said, "It is the grace of the gods, and also our grace." Then gradually they began to weave cloth, and the king said, "What are these people doing?" They said, "God, they are weaving cloth to make clothes." The king thought, "Are the people of my kingdom weaving cloth?" So he said, "May the gods send down rain of cloth itself." As soon as King Ngale Nuyi generated this thought, the gods sent down rain of cloth itself. The king asked, "Whose merit has brought these about?"