Tibetan
ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་བསྲེ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་གཅིག་དང་ཀུན་ལ་བསྲེ། །རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཐུགས་དང་འགྲོ་ཀུན་སེམས། །རང་སེམས་དབྱེར་མེད་རྟོགས་པའི་བོགས་ཆེན་འབྱུང་། །དམིགས་པས་བསྒོམ་དང་གོ་བ་ཟླུམ་ཡིན་པར། །ངེས་པར་གཏིང་ནས་རྟོགས་ན་ལྟ་བ་ཡིན། །ད་རུང་ཡེངས་སྐབས་བརྗེད་སྐབས་མང་དུ་འབྱུང་། །དེ་བཞིན་འཆི་བ་མི་རྟག་བརྗེད་གྱུར་བས། །བརྩོན་འགྲུས་ཐང་ལྷོད་ཤོར་བའི་རྐྱེན་བྱེད་པས། །རང་གི་སྒྲུབ་ཁང་ནང་གི་ཕྱོགས་བཞི་རུ། །ས་དཀར་སྣག་ཚ་བཙག་གསུམ་གང་བདེ་ཡིས། །འཆི་བ་ཟེར་བའི་ཡིག་འབྲུ་ཆེན་པོ་དང་། །མ་ཡེངས་ཟེར་བའི་ཡིག་འབྲུ་ཆེན་པོ་བྲི། །ཕྱོགས་བཞི་གང་དུ་བལྟས་ཀྱང་དེ་མཐོང་བྱ། །དབུས་གཙང་དེ་འདྲའི་ཕྱག་སྲོལ་མིག་གིས་མཐོང་། །དེ་བཞིན་འཆི་བ་མི་རྟག་དྲན་པ་ དང་། །འཆི་བ་དྲན་ནས་སེམས་ངོ་བལྟ་དྲན་བྱ། །བདེ་ཉམས་འཐུག་པོ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་དུ། །ཡེངས་མེད་འཁོར་ཡུག་འདྲ་བ་འབྱུང་ན་ཡང་། །རིང་ཡང་ལོ་ཟླ་ཙམ་ལས་རྟག་མི་ཐུབ། །རྟོགས་པ་དངོས་གཞི་ཡེངས་སྐབས་ཤིན་ཏུ་མང་། །དྲན་ཚེ་ཡེངས་སོང་སྙམ་དུ་འགྱོད་པ་ཤོར། །ནམ་ཙམ་ཡེངས་སོང་སྙམ་ནས་རྗེས་ར་བྱེད། །དེ་ནས་བློ་སེམས་མི་བདེ་སྐྱོང་མི་འདོད། །དེ་ཡི་བོགས་འདོན་དྲན་པའི་སྐབས་དེ་ནས། །དེ་སྔ་ཡེངས་ཚད་རྣམ་རྟོག་དུ་སོང་ཀུན། །ཡིད་ལ་བཀོད་ལ་ཕྱི་བལྟས་བྱེད་པ་ལྟར། །ངོ་བོ་བལྟས་པས་སྟོང་པར་སངས་ཀྱིས་འགྲོ། །དེ་ཡིས་བློ་ཁ་ཚིམས་ཤིང་གོ་ཆོད་གསུངས། །དེ་དོན་མཉམ་མེད་དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་ཡིས། །ངོ་བོ་རྟོགས་ན་ཅུང་ཟད་ཡེངས་སྐབས་ཀྱི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ཡིས་སྒྲིབ་པར་མི་ནུས་གསུངས། །གཏན་ནས་ཡེངས་སྐབས་མེད་པ་དེ་འདྲ་ནི། །སྒོམ་མེད་མ་རྟོགས་བར་དུ་མི་འོང་བ། །མར་པའི་རླུང་སེམས་གཉིས་མེད་ཁྲིད་ཡིག་གསལ། །དེང་སང་ཡེངས་མེད་ཡོད་ཟེར་ཕལ་ཆེར་ནི། །བདེ་ཉམས་སྐབས་ཀྱི་ཡེངས་མེད་ཡིན་པར་སྣང་། །དེ་ལྟར་ཡེངས་མེད་དངོས་དེ་མི་འབྱུང་དོན། །ཐུགས་ནི་ མཉམ་པར་མ་གཞག་མི་མངའ་བར། །སངས་རྒྱས་མ་འདྲེས་ཆོས་སུ་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་དྲན་དང་མ་དྲན་དང་། །གཉིད་དང་མ་གཉིད་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། །ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ཆོས་སྐུ་རྗེན་པ་ཉིད། །མ་དྲན་ཡེངས་པས་ངན་དུ་མི་འགྲོ་ལ། །དྲན་ཞིང་སྒོམ་ཡང་བཟང་དུ་མི་འགྲོ་བར། །འགྱུར་མེད་ས་ལེ་སྦྲམ་གྱི་གསེར་བཞིན་དུ་། །རྟོགས་པ་འདི་ནི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་སྟེ། །དེ་ཡི་གོ་བ་ཙམ་ལ་གདེང་བཅས་ནས། །དགེ་སྦྱོར་སྤངས་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་འགྱུར། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་ཁྱད་མེད་གདེང་རྙེད་ཀྱང་། །ཡང་ཡང་དྲན་པས་གསལ་འདེབས་ཟབ་པར་གསུངས། །འདི་དོན་དྭགས་པོས་མི་ལ་མ་མཇལ་བར། །མ་དགོངས་སྒོམ་ལ་འོ་རྒྱལ་བྱུང་ཞེས་གསུངས། །འདི་དོན་ཕག་གྲུས་ཞུས་ལན་སྐབས་སུ་གསལ། །ཁྲིད་ཡིག་རྣམས་དང་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །རང་གི་ཉམས་མྱོང་བསྟུན་པས་བློ་བདེ་རྙེད། །མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པའི་བོགས་ཆེན་དེ་དུས་འབྱུང་། །འགའ་ཞིག་བདེ་ཉམས་ལུས་སེམས་བདེ་བས་རྒྱས། །ཉིན་མོ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་ཡེངས་པ་མེད། །སེམས་ལ་ངེས་ཤེས་དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཡོད། །དེ་བཞིན་སེམས་ནི་ གསལ་སྟོང་རྗེན་པར་བུད། །ལྷང་ངེ་རྗེན་ནེ་ངེས་ཤེས་གདེང་དང་ལྡན། །གཉིད་དུས་ཕལ་ཆེར་དེ་ཡི་ངང་དུ་འགྲོ། །རྟོགས་པ་འདི་འདྲ་གཞན་ལ་མེད་སྙམ་ནས། །རང་རྩིས་ཆེ་ཞིང་རྟོགས་ལྡན་མཆོག་ཏུ་རློམ། །དེ་གཉིས་ཉམས་ཡིན་བཤིགས་ནས་མ་བསྒོམས་ན། །གསེར་དུ་རློམས་ནས་ར་གན་འཆང་དང་མཚུངས། །དེ་གཉིས་་བཤིག་རྒྱུ་བཤིག་ལུགས་གང་ཡིན་ན། །ངེས་ཤེས་བརྟན་པོ་དེ་ཉིད་བཤིག་དགོས་སོ། །ངེས་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་རིག་འཁོར་བའི་རྒྱུ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བཀའ་བརྒྱུད་གོང་མའི་གསུང་རྣམས་ལ། །སྒོམ་འདེབས་ཤེས་པ་མང་སྟེ་བཤིག་ཤེས་དཀོན། །ཞེས་གསུངས་དོན་ཡང་དེ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན། །འོ་ན་སྒོམ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། །ཚེ་རབས་སྔོན་གྱི་ལས་འཕྲོ་སད་པའམ། །ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱངས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་འམ། །མོས་གུས་སྟོབས་ཀྱིས་བྱིན་རླབས་ཞུགས་པའམ། །ཡི་དམ་བསྙེན་སྒྲུབ་ཐེམ་པའི་དངོས་གྲུབ་ལས། །ཅི་ཡིན་ཆ་མེད་རང་ཡང་དགོད་བྲོ་བ། །སྔོན་གྱི་ཉམས་རྟོགས་བཟང་དགུ་ཤུན་པར་བུད། ། ངེས་ཤེས་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་གཏིང་ནས་གཏོར། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་འཛིན་པ་ཅི་ཡང་མེད། །ཐ་མལ་ཆོས་མ་ཐོས་དུས་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྷན་གྱིས་རྟོགས་གྱུར་པས། །ཨ་ཨ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་འདུག་པ་ལ། །བླ་མས་མ་གསུངས་པ་ལ་མགོ་བསྐོར་བཏང་། །རང་གིས་མ་རྟོགས་ཧ་རེ་ལོང་དུ་སོང་། །ད་ནི་བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མི་འདུག་པས། །ཁ་རོག་བསྡད་པ་འདི་ཀས་ཆོག་པར་འདུག །སྙམ་ནས་སེམས་ཉིད་ངལ་སོས་ལྟ་བུ་འགྱུར། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་རྗེན་པ་ཞེས་བྱ་དང་། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་བློ་ཡིས་མ་རེག་དང་། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། །མ་ཡེངས་དྲན་རྫིའི་ཡང་ཡང་གསལ་འདེབས་ལས། །བྱ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཉམ
Chinese
那与诸佛皆相融，如是与一众生亦相融，诸佛之意与众生之心，证悟自心无别生大利。以所缘修与悟通圆融为，若能深切了悟即是见。然仍散乱之时遗忘多生起，如是遗忘死亡无常之故，造成精进松懈之因，于自之修行房内之四方，以白土墨汁石灰三者随宜，书写巨大之“死亡”二字，及“莫散乱”二字，无论望向何方皆见之。卫藏（西藏中部和西部）此等习俗亲眼见。如是忆念死亡无常，及忆念死亡后观心性。于生起强烈乐受之时，纵然生起如不散乱之境，然长久亦仅能数月而已，不能恒常。真实之证悟散乱时极多，忆念之时生起已散乱之悔意，思及何时散乱而追究之，其后不欲守护不适之意念，为除彼之过患，于忆念之时起，先前散乱之念皆成分别念，如置于心中而作回顾般，以观其自性，则空性自解脱。如是能令心满意足且有助益，如是说。此义无等达波拉杰云，若悟自性，则些微散乱时之，分别念亦不能遮蔽。全然无有散乱之时，此乃未修未悟之前不会有，马尔巴之气心无二教言中明载。现今多数说有不散乱者，似为乐受时之不散乱。如是不生起真实不散乱之因，乃因心未曾安住于平等舍，故说为非与佛陀相混之法。散乱与不散乱，忆念与不忆念，睡眠与不睡眠，意义上无有差别，其自性即是空性法身赤裸。不忆念散乱不会变坏，忆念修持亦不会变好，如不变之萨勒布拉姆金，此证悟乃是悟自性，仅对此略有了解，若舍弃善行则转为魔业。ུར། 即使获得了不散乱和不专注无别的定解， 也说要再三用正念来深刻地提醒。 达波尊者在没有见到米拉日巴尊者之前， 没有领悟就修禅，说是白费力气。 这个道理帕木竹巴在回答问题时说得很清楚。 经书和上师们也这样说过。 顺应自己的经验就能获得安心。 那时就会出现止观双运的巨大力量。 有些人体验到快乐，身心因快乐而增长。 白天连一瞬间也不会散乱。 心中有定解，有很大的喜悦。 同样，心就 显空赤裸地显现。 清明澄澈，具有定解和信心。 睡觉时大部分时间都处于那种状态。 心想这种证悟别人没有， 就自视甚高，自以为是证悟者中的佼佼者。 如果这两种体验是过患，不加以破除就修禅， 就像把黄铜当成黄金一样。 那两种体验要破除，破除的方法是什么呢？ 就是要破除那个稳固的定解。 那个定解就是分别念。 分别念是无明轮回的因。 大手印是不分别的智慧。 因此，噶举派前辈的教言中， 知道如何修禅的人多，知道如何破除的人少。 他们所说的意思也就在于此。 那么，禅修应该是怎样的呢？ 是前世的业力苏醒， 还是积累资粮、净除罪障的果报， 还是因虔诚的力量而获得加持， 还是本尊修持的验相， 无论是什么，莫名其妙，自己也觉得可笑。 以前的良好体验和证悟一下子涌现出来。 将所有已有的定解彻底摧毁。 没有所修、能修的执着。 像没有听闻佛法时的普通心一样， 自然而然地证悟大手印， 啊啊，原来就是这个。 被上师没有说过的东西所迷惑， 自己没有证悟，却稀里糊涂地过去了。 现在没有什么要修的了， 觉得只是默默地坐着就可以了。 于是心就变得像休息一样。 所谓的本元觉性， 以及三大不可思议， 言语思绪无法触及，离戏等等， 都是它的名称。 不要散乱，从正念的再三提醒中， 体验到没有什么可做的。
English
Then blend with all the Buddhas, likewise blend with one and all sentient beings. The minds of all Victorious Ones and the minds of all beings, realizing the inseparability of one's own mind brings great benefit. To meditate with an object and to understand that understanding is all-encompassing, if one truly realizes this from the depths, that is the view. However, there are still many times of distraction and forgetfulness. Likewise, because of forgetting death and impermanence, it causes the weakening of diligence. In the four directions inside one's own retreat room, with white earth, ink, or lime, whichever is convenient, write large characters saying "Death" and large characters saying "Do not be distracted." No matter which direction one looks, one should see them. I have seen such customs in Ü-Tsang (Central and Western Tibet) with my own eyes. Likewise, remember death and impermanence, and remember to look at the nature of the mind after remembering death. Even if a state of non-distraction arises at the very time when intense bliss arises, it can only last for months at most, and cannot be permanent. Realized realization has very many times of distraction. When remembering, regret arises, thinking, "I have been distracted." Thinking about when one was distracted, one investigates. After that, one does not want to maintain the uncomfortable thought. To remove that fault, from the time of remembering, all the thoughts that have gone into distraction become conceptual thoughts. As if placing them in the heart and looking back, by looking at their nature, emptiness is self-liberated. In this way, it is said that the mind is satisfied and helpful. The Peerless Dagpo Lhaje said, "If you realize the nature, then the conceptual thoughts of a slightly distracted time cannot obscure it." Such a time when there is no distraction at all, this will not happen before one has not meditated and not realized. It is clearly stated in Marpa's instructions on the inseparability of wind and mind. Nowadays, most of those who say they have no distraction seem to be non-distracted during times of bliss. The reason why such real non-distraction does not arise is because the mind has never rested in equanimity, therefore it is said to be a Dharma that is not mixed with the Buddhas. Distraction and non-distraction, remembering and not remembering, sleeping and not sleeping, there is no difference in meaning, its nature is emptiness, the naked Dharmakaya. Not remembering distraction does not become bad, and remembering and meditating does not become good. Like the unchanging Sale Bhrum gold, this realization is the realization of one's own nature. If one only has a slight understanding of this, and then abandons virtuous actions, it turns into the work of demons.
English
Ur! Even if you gain confidence that there is no difference between distraction and non-distraction, it is said that you should repeatedly and profoundly remind yourself with mindfulness. The meaning of this is that before Dagpo met Milarepa, he practiced meditation without understanding, and it is said that he wasted his efforts. The meaning of this is clearly explained in the answers given by Phagdru. The instruction manuals and lamas have all said this. By conforming to your own experience, you will find peace of mind. At that time, the great power of the union of shamatha and vipashyana will arise. Some people experience bliss, and their body and mind increase with happiness. There is not even a moment of distraction during the day. There is certainty and great joy in the mind. Likewise, the mind is clearly and emptily nakedly manifest. Clear and naked, possessing certainty and confidence. Most of the time when sleeping, one goes into that state. Thinking that others do not have this kind of realization, one becomes arrogant and conceited as the best of the realized ones. If these two experiences are faults and are not destroyed before meditating, it is like holding brass thinking it is gold. How should these two experiences be destroyed? The stable certainty itself must be destroyed. That certainty is conceptual thought. Conceptual thought is the cause of ignorance and samsara. Mahamudra is non-conceptual wisdom. Therefore, in the words of the previous Kagyu masters, there are many who know how to meditate, but few who know how to destroy. The meaning of what they said is also in this. So, what should meditation be like? Is it the awakening of karmic connections from previous lives, or the result of accumulating merit and purifying obscurations, or the blessing received through the power of devotion, or the accomplishment of the yidam practice, whatever it is, inexplicably, even you find it funny. The good qualities of previous experiences and realizations suddenly emerge. Destroy all existing certainties from the depths. There is no clinging to what is to be meditated on or who is meditating. Like the ordinary mind when one has not heard the Dharma, Mahamudra is spontaneously realized, Ah, ah, it turns out to be this. Being deceived by what the lama has not said, one does not realize it and goes through it confusedly. Now there is nothing to meditate on, and it seems that just sitting quietly is enough. Then the mind becomes like resting. The so-called primordial awareness, as well as the three great inexpressibles, unreachable by the mind, free from elaboration, etc., are all names for it. From the repeated reminders of the mindfulness watchman, without distraction, one experiences that there is nothing to do.