Tibetan
ལ་བ་ཡང་མ་ལགས་པ་དང་ཚོར་བ་འདི་གསུམ་ཡང་གསུངས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ནི་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ལས་དགོངས་ནས་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ནི་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་ཞུས་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ནི་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངས་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་། འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བའི་ཚོར་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་བར་མའི་དགེ་སློང་མ་ཆོས་སྦྱིན་གྱི་མདོ་ལས། བདེ་བའི་ཚོར་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་བདེ། གནས་པ་ན་ཡང་བདེ་ལ་འགྱུར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་གནས་པ་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་པ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་ལས། གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོ་ལས་ཀྱང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རབ་མཁྱེན་གྱིས། །འདུ་བྱེད་མི་རྟག་ཉིད་དང་ནི། །རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་མཁྱེན་ནས། །ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བར་གསུངས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བའོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཚོར་བ་དང་འདོད་ཡོན་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཡོད་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་བདེ་བར་ཤེས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པ་ནི་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚོར་བ་གསུམ་དང་། ཚོར་བའི་དབང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། (གཞན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་)གནོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིན་(ནོ་ཞེ་)ན་(འོ་ན་)ཕན་པ་དང་འདོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་བདེ་བར་མི་འདོད། སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་ལའང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བློ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོ་ལ་བདེ་བའི་བློ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉེན་པོ་ནི་རེས་འགའ་བདེ་བ་དང་རེས་འགའ་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་བདེ་བའི་རྒྱུ་རྣམ་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་
Chinese
而且还说了这三种感受。如果世尊说，无论感受到什么，那在这里就是痛苦，那么请问世尊是从什么角度考虑，才说无论感受到什么，那在这里就是痛苦的呢？世尊说，根嘎沃（观世音菩萨），无论感受到什么，那在这里就是痛苦，这是因为我是考虑到行（梵文：saṃskāra）的无常性，以及行（梵文：saṃskāra）的变异性而说的。说快乐的感受应该视为痛苦，这是就变异的痛苦和行（梵文：saṃskāra）的痛苦而言说的。正如《中部阿含经》中，比丘尼法施经所说：快乐的感受，生起时也快乐，存在时也快乐，但变异时就是痛苦。痛苦的感受，生起时也痛苦，存在时也痛苦。以及《六处集经》中说：凡是无常的，那就是痛苦。因此，经中也说：圆满的佛陀，彻底了知，行（梵文：saṃskāra）的无常性，以及变异性，所以说感受是痛苦。 认为痛苦是快乐，这是颠倒的知觉，因为世间人对于感受、欲望和生，即使有痛苦，也一概认为是快乐，这是颠倒的知觉。因为它们大多数是痛苦的，所以这样认为。此外，世尊所说的三种感受，以及五种感受的根等，也是相互矛盾的。（另外，痛苦的意义是什么）如果说损害和不悦意是痛苦，那么为什么不认为利益和悦意是快乐呢？认为微小的痛苦等会产生快乐等想法也是不合理的，因为同样可以认为微小的快乐等也会产生痛苦等想法。认为痛苦的对治法会产生快乐的想法也是不对的，因为对治法有时是快乐，有时是舍（梵文：upekṣā，巴利语：upekkhā）。而且，快乐的因是不稳定的。
English
Moreover, these three feelings were also mentioned. If the Blessed One said that whatever is felt is suffering here, then from what perspective did the Blessed One say that whatever is felt is suffering here? The Blessed One said, "Kungawo (Avalokiteśvara), whatever is felt is suffering here, because I spoke considering the impermanence of formations (Sanskrit: saṃskāra) and the variability of formations (Sanskrit: saṃskāra)." To say that the feeling of happiness should be regarded as suffering is to say it in terms of the suffering of change and the suffering of formations (Sanskrit: saṃskāra). As it is said in the Bhikkhuni Dhammadiinna Sutta of the Middle Length Discourses: The feeling of happiness is happy when it arises, happy when it exists, but suffering when it changes. The feeling of suffering is suffering when it arises and suffering when it exists. And in the Six Sense-Fields Collection Sutra, it is said: Whatever is impermanent is suffering. Therefore, it is also said in the sutra: The perfect Buddha, who knows everything, knows the impermanence of formations (Sanskrit: saṃskāra) and the variability, so he said that feeling is suffering. Thinking that suffering is happiness is a reversed perception, because worldly people regard feelings, desires, and birth as happiness even if there is suffering, which is a reversed perception. Because most of them are painful, that's why they think so. Furthermore, the three feelings mentioned by the Blessed One, as well as the roots of the five feelings, etc., are also contradictory. (In addition, what is the meaning of suffering?) If harm and unpleasantness are suffering, then why not consider benefit and pleasantness as happiness? It is also unreasonable to think that small suffering, etc., will produce happiness, etc., because it can also be thought that small happiness, etc., will produce suffering, etc. It is also incorrect to think that the antidote to suffering will produce happiness, because the antidote is sometimes happiness and sometimes equanimity (Sanskrit: upekṣā, Pali: upekkhā). Moreover, the cause of happiness is unstable.
Tibetan
རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་འབའ་ཞིག་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་ལུས་དང་གོམས་པ་ལ་སོགས་པའང་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་འགྲོ་བ་ཐ་དད་ལ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་འགྱུར་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། གལ་ཏེ་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཧ་ཅང་སྤྱད་དྲགས་པས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་དགེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡང་རྣམ་པར་མི་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དག་ཀྱང་ལ་ལར་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་བཀག་པའི་ཕྱིར་འབད་པར་མི་བྱ་བ་ཞིག་ན་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཁོ་བོས་ཀྱང་བྱས་སོ། ། མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པ་ན་རེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའང་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་མདོ་དང་འགལ་ཏེ། མདོ་ལས་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་འདི་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྲེད་པ་སྟེ་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྲེད་པ་ཁོ་ན་ཀུན་འབྱུང་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་ལུང་དེ་ནི་གཙོ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། སྲེད་དང་བྲལ་ལ་ཡང་སྲེད་མེད་ཅེས་པ་ལྟར་སྐྱེ་བ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། ལས་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། །སྲེད་པ་ནི་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་ལས། ལས་དང་སྲེད་པ་དང་ནི་མ་རིག་པ། །ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་གསུམ་ག་ཀུན་འབྱུང་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་སྲེད་པ་ཁོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། སྲེད་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་གཞོལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་དམ་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་ཆེ་བས་ཡིན་གྱི་གཞན་དག་ཀྱང་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ནི་ཁྱབ་མཉམ་མོ་ཞེས་འདོད་དོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕུང་པོ་ཐ་མ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཡང་ཀུན་འབྱུང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དེ། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་ཀྱང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཐ་མ་པའི་མིག་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་ནི་མིག་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གི་ཁམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤ
Chinese
说“味道”也是不合理的。食物等仅仅是安乐的因，身体和习惯等也是安乐的因。因为可以观察到，同样的色等无有差别的法，对于不同的众生会变成安乐、痛苦和舍受。如果说仅仅因为过度食用食物等而产生痛苦，就没有善的因，那么痛苦的因也就不存在了，因为痛苦的因在某些情况下也会变成安乐的因。这种极端的说法，因为被体验安乐感受的现量所否定，所以本来不应该努力驳斥的，但因为是以前的论师所造，所以我才这样做了。 经部师等说，分别说部所说的集谛就是苦谛，这与经相违。经中说，什么是集谛呢？就是与喜悦贪欲相伴的渴爱，是对这个和那个特别喜悦的。这样，只说了渴爱是集谛，所以是相违的。分别说部则认为，这个教证是主要的，并且在《缘起经释》中说：“即使离开了渴爱，也没有不渴爱。”像这样，是就产生显现之因的方面而说的。经中说：“业是出生的因，渴爱是显现的因。”《六处聚经》中说：“业和渴爱以及无明，是后世诸行的因。”因此，如果这三者都显示为集谛，那么为什么只显示渴爱呢？因为只有与渴爱相伴才会生于轮回，并且因为相续串习，以及执着身体坚固，所以渴爱是主要的，但其他的也是集谛。因此，他们认为苦和集是周遍平等的。经部师则认为，阿罗汉的最后蕴是痛苦，但不是集谛。在《摄事品》中也说：“阿罗汉最后有者的眼到意之间，是从眼到意之间，但不是它们的界。”
English
It is also unreasonable to say "taste." Food and the like are not the only cause of happiness; body and habit are also causes of happiness. Because it can be observed that the same phenomena, such as form, without distinction, become happiness, suffering, and equanimity for different beings. If it is said that merely because suffering arises from excessive consumption of food and the like, there is no cause of virtue, then the cause of suffering would also not exist, because the cause of suffering can also become the cause of happiness in some cases. This extreme statement, because it is negated by the direct perception of experiencing the feeling of happiness, should not be refuted in the first place, but because it was made by previous teachers, I have done so. The Sutra School and others say that the Vaibhashikas' statement that the truth of the origin is the same as the truth of suffering contradicts the sutras. The sutra says, "What is the truth of the origin? It is craving accompanied by delight and attachment, which is especially delighted in this and that." Thus, it only says that craving is the origin, so it is contradictory. The Vaibhashikas, however, consider this teaching to be primary, and in the commentary on the Dependent Origination Sutra, it says, "Even without craving, there is no non-craving." Like this, it is spoken from the aspect of the cause of manifesting birth. The sutra says, "Action is the cause of birth, and craving is the cause of manifestation." The Sutra of the Collection of the Six Sense Spheres says, "Action, craving, and ignorance are the causes of formations in the next life." Therefore, if all three of these are shown to be the origin, then why is only craving shown? Because only with craving does one take birth in samsara, and because of the continuity of habituation and the firm clinging to the body, craving is primary, but the others are also the origin. Therefore, they believe that suffering and origin are coextensive. The Sutra School believes that the final aggregates of an Arhat are suffering, but not the origin. In the Compendium of Topics, it also says, "The eye to the mind of the final existence of an Arhat is from the eye to the mind, but not their realms."