Tibetan
གཉིས་དང་ལྡན་ནོ། །འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་སྔ་མ་གཉིས་དང་འདོད་པའི་འགོག་པ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ཏེ་གསུམ་དང་ལྡན་ནོ། །འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་གསུམ་པོ་དེ་དག་དང་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་འགོག་པ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ཏེ་བཞི་དང་ལྡན་ནོ། །ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་འདོད་པའི་ལམ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ཏེ་ལྔ་དང་ལྡན་ནོ། །ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ནི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་པས་འདིའི་ནང་དུ་མི་གཏོགས་སོ། །སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པ་ནི་ཡོངས་ཤེས་དྲུག་གམ་སྟེ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་མཐོང་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་སྒོམ་སྤང་དང་པོ་ནས་བརྒྱད་པ་སྤངས་པའི་བར་ལ་གནས་པ་ཡང་སྔར་གྱི་ལྔ་དང་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ཏེ་དྲུག་དང་ལྡན་ལ། འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ཉམས་ནའང་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཉིད་དང་ལྡན་ནོ། །(འདི་ནི་མཐར་གྱིས་པར་ངེས་སོ། །) གལ་ཏེ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཐོབ་པ་ན་ཡོངས་ཤེས་དྲུག་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་བཞིར་རྣམ་གཞག་པ་ནི། །རྒྱུ་ལྔ་དག་ནི་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་ལ་སྔོན་ལམ་བཏང་བ་དང་། །གཞན་ཐོབ་པ་དང་ཟད་བསྡོམས་དང་། །ཤེས་པ་བརྒྱད་ཚན་ཐོབ་པ་དང་། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཐོབ་པའོ་ཞེས། (སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་པའི་ཚེ་ཞུགས་ལམ་བཏང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཚང་བས་)སྤངས་པ་བསྡོམས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། (དེའི་ཚེ་)སྤངས་པ་བསྡོམས་པ་ཡིན་གྱི་ཡོངས་ཤེས་བསྡོམས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཊཱི་ཀ་བྱེད་དག་འཆད་དོ། །ཡང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གཅིག་གམ་སྟེ་འཕགས་པ་ཐོག་མར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ་ཕྱིས་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པའམ། ཐོག་མར་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་ཕྱིས་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་སྔ་མ་རྣམས་བསྡོམས་ཏེ། (ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་སྤངས་པ།) འདུན་པ་གཅིག་པུ་དང་ལྡན་ལ། (འཕགས་པ་)གཟུགས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ཉམས་ནའང་དེ་ཉིད་དང་ལྡན་ནོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཡང་ཡོངས་ཤེས་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་བསྡོམས་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་ཤེས་ཐ་མ་གཅིག་པུ་དང་ལྡན་ནོ། །སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པ་ཡང་ན་གཉིས་དང་པོ
Chinese
具有二者。安住于灭法智忍和灭后智忍之人，具有前二者以及欲界灭见断已断的现观，即具有三者。安住于灭后智忍和道法智忍之人，具有那三者以及上面二者的灭见断已断的现观，即具有四者。安住于道法智忍和道后智忍之人，具有那四者以及欲界道见断已断的现观，即具有五者。道后智是修道，因此不包括在此处。安住于修道者，具有六现观，即从见道后智开始，到未离欲界贪欲，安住于修断第一品到第八品之间，也具有之前的五者以及上面二者的道见断已断的现观，即具有六者。即使从离欲界贪欲退失，也具有那六者。（这一定是渐次的。）
English
It possesses two. One who abides in the forbearance of knowledge of the Dharma in cessation and subsequent knowledge of cessation possesses the former two and the direct knowledge of the abandonment of what is to be abandoned by seeing in the desire realm, thus possessing three. One who abides in the forbearance of subsequent knowledge of cessation and knowledge of the Dharma in the path possesses those three and the direct knowledge of the abandonment of what is to be abandoned by seeing in the cessation of the two above, thus possessing four. One who abides in the forbearance of knowledge of the Dharma in the path and subsequent knowledge of the path possesses those four and the direct knowledge of the abandonment of what is to be abandoned by seeing in the path of the desire realm, thus possessing five. Subsequent knowledge of the path is the path of meditation, so it is not included here. One who abides in the path of meditation has six direct knowledges, that is, from the time of seeing subsequent knowledge of the path, and not being separated from desire in the desire realm, abiding from the first to the eighth abandonment of what is to be abandoned by meditation, also possesses the previous five and the direct knowledge of the abandonment of what is to be abandoned by seeing in the path of the two above, thus possessing six. Even if one falls away from being separated from desire in the desire realm, one still possesses those six. (This is definitely gradual.)
Tibetan
་སྟེ་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་དེ་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པ་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཉོན་མོངས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལས་ཉམས་ནའང་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་གཉིས་དང་ལྡན་ནོ། ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་(གི་འབྲས་གནས་ཙམ་པོ་)དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཚེ་སྤངས་བ་མང་པོ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཡོངས་ཤེས་གཅིག་ཏུ་(འམ་རེ་རེ་ཁོ་ནར་)ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་དང་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་འདོད་པ་དང་ཁམས་གསུམ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་དང་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱིར་སྤངས་པ་དང་ཡོངས་ཤེས་དེ་དག་བསྡོམས་ནས་ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་སྤངས་པ་དང་ཟག་པ་ཀུན་ཟད་ཀྱི་ཡོངས་ཤེས་རེ་རེར་བཞག་གོ། རྒྱུན་ཞུགས་དང་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཡོད་ཀྱང་ཁམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་ལ་ཁམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡོད་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྔར་མེད་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དག་ལ་ནི་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་ཤེས་སྡོམ་པར་མི་བྱེད་དོ། ། ཡང་གང་ཞིག་ཡོངས་ཤེས་དུ་ཞིག་གཏོང་བའམ་འཐོབ་ཅེ་ན། ལ་ལ་ནི་ཡོངས་ཤེས་གཅིག་གཏོང་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་ལ་ཉམས་ན་སྔར་ཡོངས་ཤེས་ཐ་མ་གཅིག་པུ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་གཏོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ཉམས་ནའང་འདུན་པ་གཅིག་པུ་གཏོང་ངོ་། །ལ་ལ་ནི་གཉིས་གཏོང་སྟེ། ཕྱིར་མི་འོང་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཉམས་པའམ་དེས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་ན་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་གཉིས་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ལྔ་གཏོང་སྟེ། ཆགས་བྲལ་སྔོན་འགྲོས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཐོབ་པ་ན་འདོད་པའི་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་གསུམ་དང་། ཁམས་གོང་མའི་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་གཉིས་ཏེ་ལྔ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ནི་མི་གཏོང་མོད་ཀྱི་ཁམས་ལས་(ཡང་)འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་(བའི་ཕྱིར་)དང་(དེའི་ཚེ་)འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྡོམས་
Chinese
即是说，断除了色界贪欲的圣者不还者，获得断除色界贪欲，以及无色界的烦恼，即使从阿罗汉果位退失，也具有第七和第八两种（禅定）。 如果未断除色界贪欲的不还者（的果位仅仅是），以及获得阿罗汉果时，明明有很多断除，如何成为一个通达（或者仅仅是每一个）呢？未断除色界贪欲的不还者和获得阿罗汉果时，是依次因为从欲界和三界断除了贪欲的缘故；不还者和阿罗汉的果位获得的因，以两个两个地舍弃和通达，那些加起来，就安立为最后的相似部分舍弃和一切烦恼灭尽的每一个通达。 对于入流者和一来者来说，虽然有获得果位，但是因为没有从界中断除贪欲的缘故；对于断除了色界贪欲的不还者来说，虽然有从界中断除贪欲，但是因为没有获得以前没有的果位的缘故；对于其他来说，因为两者都没有的缘故，所以不进行通达的合计。 还有，谁舍弃或者获得多少通达呢？有些人舍弃一个通达，对于阿罗汉来说，如果退失，因为舍弃以前具有的最后一个通达的缘故；同样，对于未断除色界贪欲的圣者不还者来说，即使从断除欲界贪欲退失，也仅仅舍弃一个意愿。 有些人舍弃两个，不还者断除了色界贪欲，现行欲界的烦恼而退失，或者他获得阿罗汉果时，因为舍弃第七和第八两种的缘故。 有些人舍弃五个，在离贪欲的前行第十六刹那道上获得随后的智慧时，舍弃欲界的见断所断的三个通达，以及舍弃上界的见断所断的两个通达，所以舍弃五个。 上界二界的道见断所断的通达虽然不舍弃，但是因为从界（也）断除了贪欲（的缘故）和（那时）获得果位的缘故，通过那两个途径，合计到最后的相似部分舍弃的通达之中。
English
That is to say, the noble non-returner who has abandoned the desire for form, having attained the abandonment of the desire for form, and the afflictions of the formless realm, even if they fall from the state of Arhat, still possess the seventh and eighth (dhyanas). If the non-returner who has not abandoned the desire for form (merely the state of fruition), and at the time of attaining the fruit of Arhatship, how does it become one complete understanding (or only each one), even though there are many abandonments? At the time of the non-returner who has not abandoned the desire for form and the attainment of Arhatship, it is because of abandoning desire from the desire realm and the three realms in sequence; the cause of attaining the fruit of non-returner and Arhat, by abandoning and fully understanding those two by two, those are combined and established as the abandonment of the final similar part and each complete understanding of the exhaustion of all defilements. For the stream-enterer and the once-returner, although there is the attainment of fruition, it is because there is no abandonment of desire from the realm; for the non-returner who has abandoned the desire for form, although there is abandonment of desire from the realm, it is because there is no attainment of a previously unattained fruit; for others, because neither exists, the complete understandings are not totaled. Furthermore, who abandons or attains how many complete understandings? Some abandon one complete understanding; for an Arhat, if they fall, it is because they abandon the last complete understanding that they previously possessed; similarly, for a noble non-returner who has not abandoned the desire for form, even if they fall from abandoning the desire for the desire realm, they only abandon one aspiration. Some abandon two; a non-returner who has abandoned the desire for form, manifesting the afflictions of the desire realm and falling, or when they attain Arhatship, it is because they abandon the seventh and eighth. Some abandon five; when the sixteenth moment of the path, which is the preliminary to dispassion, attains subsequent wisdom, they abandon the three complete understandings of abandoning what is to be abandoned by seeing in the desire realm, and the two complete understandings of abandoning what is to be abandoned by seeing in the upper realm, thus abandoning five. The complete understandings of what is to be abandoned by seeing on the path of the two upper realms are not abandoned, but because of abandoning desire from the realm (also) and because of attaining the fruit (at that time), through those two paths, they are totaled into the complete understanding of abandoning the final similar part.
Tibetan
པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་བཤད་དུ་མེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་དྲུག་གཏོང་སྟེ། འཕགས་པ་མཐར་གྱིས་པ་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ན་བདུན་པ་ཐོབ་པས་སྔ་མ་དྲུག་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཐོབ་པ་ནི་གཅིག་དང་གཉིས་དང་དྲུག་འཐོབ་པ་ཡོད་ཀྱི་ལྔ་འཐོབ་པ་ནི་ཡོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གཅིག་འཐོབ་པ་ནི་མཐོང་ལམ་ལ་གནས་པས་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྔར་མེད་པ་ལས་དང་པོ་གཅིག་པུ་འཐོབ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་བྲལ་སྔོན་འགྲོས་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ནས་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་བདུན་པ་གཅིག་པུ་དང་། མཐར་གྱིས་པས་ཀྱང་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་དགུ་པ་ལ་བདུན་པ་གཅིག་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པ་ནའང་ཐ་མ་གཅིག་པུ་འཐོབ་བོ། །གཉིས་ཐོབ་པ་ནི་གཟུགས་མེད་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པས་ཉམས་ན་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་གཉིས་འཐོབ་པ་ལྟ་བུའོ། །དྲུག་འཐོབ་པ་ནི་འཕགས་པ་ལ་མཐར་གྱིས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་ལས་ཉམས་ན་ཡོངས་ཤེས་དང་པོ་དག་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །(འོ་ན་ཆགས་བྲལ་སྔོན་འགྲོ་ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་སྤངས་པ་ལས་ཉམས་ན་དང་པོ་ལྔས་ཅིའི་ཕྱིར་མིི་ཐོབ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་མི་སྲིད་དེ།) དེས་ན་ལྔ་འཐོབ་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། ། ཟག་བཅས་ལས་དང་ཡང་སྲིད་འགྲུབ་པ་ཡི། །རྩ་བ་ཕྲ་རྒྱས་སྤང་བྱ་རྣམ་གཉིས་དང་། །དེ་དག་སྤོང་ཚུལ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་སོགས། །ཤེས་པར་འདོད་པས་གནས་འདི་མཉན་པར་གྱིས། །ཆོས་མངོན་པའི་མཛོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་མངོན་པའི་རྒྱན་ལས་ཕྲ་རྒྱས་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གནས་ལྔ་པའི་བཤད་པའོ།། །། གསུམ་པ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་ཤེས་བཤད་པ།
Chinese
因此，不能说它与此不同。有些人舍弃六个，因为圣者渐次行者在欲界离欲时获得第七个，所以舍弃之前的六个。 同样，获得也有获得一个、两个和六个的，但没有获得五个的情况。其中，获得一个是指安住于见道，在对集（苦集灭道四谛中的集谛）生起法智的阶段，从以前没有的状态中第一次获得一个。同样，以离欲为先导，从欲界离欲后，在道类智之时，单独获得第七个。渐次行者也是如此，从欲界离欲的解脱道第九个时，单独获得第七个。获得阿罗汉时，也是最后单独获得一个。获得两个是指从无色界离欲，因无色界的烦恼而退失时，就像获得第七个和第八个两个一样。获得六个是指圣者渐次行者从不还果退失时，获得最初的通达。 （那么，如果从离欲为先导的最后相似品退失，为什么不能获得最初的五个呢？因为那是通过两种道获得的，所以不可能完全退失。）因此，没有获得五个的情况。 有漏业和再生成就之， 根本微细增长所断二种和， 彼等断除之理断除之果等， 欲知者请听闻此处（此品）。 《法句论》的注释《现观庄严论》中名为“微细增长之显示”，即第五品的解释。 第三，宣说断除之果通达。
English
Therefore, it cannot be said to be different from that. Some abandon six, because the noble gradual practitioner obtains the seventh when he is free from desire in the desire realm, so he abandons the previous six. Similarly, there are cases of obtaining one, two, and six, but there is no case of obtaining five. Among them, obtaining one refers to abiding in the path of seeing, and in the stage of generating the Dharma-knowledge of the origin (the truth of origin in the Four Noble Truths), the first one is obtained alone from the state of not having it before. Similarly, taking detachment as the guide, after being detached from desire in the desire realm, at the time of subsequent knowledge of the path, the seventh one is obtained alone. The gradual practitioner is also like this, when the ninth path of liberation from detachment from desire in the desire realm, the seventh one is obtained alone. When the Arhat is obtained, the last one is also obtained alone. Obtaining two refers to being detached from desire from the formless realm, and when degenerating due to the afflictions of the formless realm, it is like obtaining the seventh and eighth two. Obtaining six refers to the noble gradual practitioner degenerating from the non-returner, and the first comprehensions are obtained. (Then, if one degenerates from the last similar product that takes detachment as the guide, why can't the first five be obtained? Because that is obtained through two paths, it is impossible to completely degenerate.) Therefore, there is no case of obtaining five. Leaky karma and rebirth are accomplished, The root subtle growth to be abandoned are two kinds, and, The way to abandon them, the fruit of abandonment, etc., Those who want to know, please listen to this place (this chapter). The commentary on the Dharmapada, the Ornament of Realization, is called "The Display of Subtle Growth," which is the explanation of the fifth chapter. Third, explaining the fruit of abandonment, comprehension.