Tibetan
གྱི་དབུས་སུ་ཞུགས་པར་ཡང་མོས་དགོས་སོ། །འོ་ན་བདག་མདུན་ཐ་དད་མི་དད་དང་འཇུག་པ་ཐ་དད་མི་དད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཅང་གྱ་ཞབས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྤོང་ལས། སྔོན་དུ་བདག་བསྐྱེད་རྫོགས་པར་བསྒོམས་ཏེ་དེ་ནས་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ན་རང་ཉིད་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཕྱིན་པའི་མོས་པ་དང་། མདུན་བསྐྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ནི་བདག་མདུན་ཐ་དད་དང་འཇུག་པ་ཐ་དད། འདུས་པའི་དཀྱིལ་ཆོག་དབང་དོན་དེ་ཉིད་རབ་གསལ་ནས་བཤད་པ་ལྟར། སྔོན་དུ་བདག་བསྐྱེད་བསྒོམས་ཏེ་ཉེར་བསྡུ་བྱས་ནས་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ན་རང་ཉིད་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་པར་མོས་ཤིང་མདུན་བསྐྱེད་ཀྱི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། བདག་མདུན་ཐ་མི་དད་དང་འཇུག་པ་ཐ་དད། བཅུ་གསུམ་མ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་ཆོག་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ནས་བཤད་པ་ལྟར། སྔོན་དུ་བདག་བསྐྱེད་མི་སྒོམ་པར་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ན་རང་ཉིད་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་པར་མོས་ཏེ་བདག་མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱེར་མེད་དུ་ཆོ་ག་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི་བདག་བདུན་ཐ་མི་དད་དང་འཇུག་པ་ཐ་མི་དད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མདོར ན་བདག་བསྐྱེད་བསྒོམས་ཟིན་རྗེས་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་རང་ཉིད་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འཇུག་པའི་མོས་པ་ཡང་མི་བྱེད། མདུན་བསྐྱེད་ཀྱི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་ཡང་མི་བྱེད་པར་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ནི་བདག་མདུན་གཉིས་སྔ་ཕྱིར་བསྒྲུབས་པས་འཇུག་པ་ཐ་དད། མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ན་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཕྱིན་པའི་མོས་པ་དང་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་མི་བྱེད་པས་བདག་མདུན་ཡང་ཐ་དད་ཡིན་ལ། བདག་བསྐྱེད་སྔོན་དུ་བཏང་ཡང་མདུན་བསྐྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པ་ནི་བདག་མདུན་གཉིས་སོ་སོར་བྱས་པས་འཇུག་པ་ཐ་དད་ཀྱང་། མདུན་བསྐྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་པས་བདག་མདུན་ཐ་མི་དད། བདག་བསྐྱེད་ལོགས་སུ་མི་སྒོམ་པར་དང་པོ་ཉིད་ནས་མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ན་རང་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཞུགས་པར་མོས་ནས་བདག་མདུན་གཉིས་འཇུག་པ་གཅིག་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི་བདག་བསྐྱེད་ལོགས་སུ་མེད་པར་བདག་མདུན་ཅིག་ཅར་དུ་བསྒྲུབས་པས་འཇུག་པ་གཅིག་ཅིང་། ཚུལ་དེས་ན་བདག་མདུན་གཉིས་ཀྱང་ཐ་མི་དད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མདུན་འཇུག་པ་གཅིག་པའི་ཐ་མི་དད་ཡིན་ན། བད
Chinese
也必须发愿进入其中。那么，自前有别与无别，以及进入有别与无别的意义是什么呢？正如绛嘉大师的《除误》中所说：首先圆满修习自生，然后修习对生时，要发愿自己已到达所绘坛城的中央，并且不执着于对生主尊的慢心而修习对生，这是自前有别和进入有别。如《集密坛法灌顶义明释》中所说：首先修习自生，然后收摄，修习对生时，要发愿自己安住于所绘坛城的中央，并且以执着于对生本尊的慢心来修习，这是自前无别和进入有别。如十三金法之《坛法宝鬘》中所说：首先不修习自生，而修习对生时，要发愿自己安住于所绘坛城的中央，自前坛城无别，以一个仪轨来修习，这是自前无别和进入无别。如是说。总之，修习完自生之后，修习对生之时，既不作自己进入所绘坛城中央之想，也不生起对生本尊之慢心，而修习对生，这是自前二者先后修习，故进入有别。修习对生时，不作到达所绘坛城中央之想，也不生起主尊之慢心，故自前也有差别。虽然自生在前，但执着于对生主尊的慢心，这是自前二者各自分开，故进入有别，但以执着于对生主尊的慢心来修习，故自前无别。不单独修习自生，而从一开始修习对生时，发愿自己进入坛城中央，自前二者以一个进入来修习，这是因为没有单独的自生，而是自前同时修习，故进入为一，以此方式，自前二者也无有差别。因此，如果自前是进入为一的无别，那么，
English
One must also aspire to enter into it. So, what is the meaning of self and front being different and non-different, and entering being different and non-different? As it says in Janggya Zhab's "Dispelling Errors": First, meditate completely on self-generation, and then when practicing front-generation, one should aspire to have reached the center of the drawn mandala, and without holding any pride in the main deity of the front-generation, practice the front-generation, which is self and front being different and entering being different. As explained in the "Clear Explanation of the Meaning of the Empowerment of the Condensed Mandala Ritual": First, meditate on self-generation, then gather it in, and when practicing front-generation, one should aspire to be sitting in the center of the drawn mandala, and practice by holding the pride of the deity of the front-generation, which is self and front being non-different and entering being different. As explained in the "Precious Garland" of the Thirteen Golden Dharmas Mandala Ritual: First, without meditating on self-generation, when practicing front-generation, one should aspire to be sitting in the center of the drawn mandala, and the self and front mandala are inseparable, practicing with one ritual, which is self and front being non-different and entering being non-different. As it is said. In short, after having meditated on self-generation, when practicing front-generation, one should not have the aspiration of entering the center of the drawn mandala, nor should one hold the pride of the deity of the front-generation, but practice the front-generation, which is self and front being practiced successively, thus entering is different. When practicing front-generation, one does not have the aspiration of reaching the center of the drawn mandala, nor does one hold the pride of the main deity, thus self and front are also different. Although self-generation is done first, one holds the pride of the main deity of the front-generation, which is self and front being separate, thus entering is different, but by practicing with holding the pride of the main deity of the front-generation, self and front are non-different. Without meditating on self-generation separately, but from the beginning when practicing front-generation, one aspires to enter the center of the mandala, and the self and front are practiced with one entering, which is because there is no separate self-generation, but self and front are practiced simultaneously, thus entering is one, and in this way, self and front are also non-different. Therefore, if self and front are non-different with one entering, then,
Tibetan
ག་མདུན་ཐ་མི་དད་ཡིན་པས་ཀྱང་ཁྱབ་བོ། །རྒྱུད་སྡེ་བཞི་ཀའི་སྐབས་སུ་བདག་མདུན་ཐ་དད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚེ། མདུན་བསྐྱེད་སྒྲུབ་པ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་མི་འཛིན་ཅིང་། སྤྱིར་མདུན་བསྐྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་མི་རུང་པ་མིན་ཏེ། གཞན་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ལྟ་བུའི་དུས་སུ་རང་ཉིད་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་ལ་གནས་དགོས་པ་ཡང་མང་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མདུན་ཐ་དད་མི་དད་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལ་འབྱུང་གི བདག་བསྐྱེད་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་རྒྱས་པ་སྒོམ་པ་ལ་བདག་མདུན་ཐ་དད་མི་དད་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་རྒྱལ་དབང་ལྔ་པ་ཆེན་པོས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ཅང་གྱ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་བཤད་དེ་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན། རྗེ་དགེ་འདུན་རྒྱ་མཚོ་དང་། པཎ་ཆེན་གོང་མ་སོགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ཁྲིད་ཡིག་འགའ་ཞིག་ལས། དབྱེ་བ་མེད་པའི་འཇིགས་བྱེད་བཅུ་གསུམ་མ་འདི་བདག་མདུན་ཐ་མི་དད་ཡིན་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་མ་དེ་དག་ནི་ཕལ་ཆེར་རྟག་བརྟན་གྱི་པར་མ་དེས་དེ་ལྟ་བུའི་རྐྱེན་བྱས་པར་སྣང་ཞིང་། རྗེ་དགེ་འདུན་རྒྱ་མཚོ་དང་པཎ་ཆེན་གྱི་གསུང་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་དུས་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་པའམ་སྔོན་གྱི་བླ་ཆེན་འགའ་ཞིག་གི་འཁྲིད་རྒྱུན་ལྟར་བཀོད་པ་ཡིན་གྱི། རང་ལུགས་དངོས་མིན་ཏེ། པཎ་ཆེན་རིན་པོ་ཆེས་ཚུལ་དེ་ལ་དགག་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འཇིགས་བྱེད་བཅུ་གསུམ་མ་ལ་བདག་མདུན་ཐ་མི་དད་འཇུག་པ་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་ཚུལ་ནི། བདག་བསྐྱེད་ལོགས་སུ་བྱ་མི་དགོས་པའི་ཚུལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཅིང་། འདིར་སྔགས་སྐུ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི དཀྱིལ་འཁོར་དགོས་པ་དེ་ཡང་རྡུལ་ཚོན་དཀའ་བས་རས་བྲིས་ཀྱི་དཀྱིལ་འ ཁོར་ཞིག་ལྟ་གོན་བྱ་ཞིང་། བྱུང་ན་སྟེགས་ཀྱི་ཁར་ལེབ་མོར་བཀྲམ་ནས་མཐའ་མཆོད་པས་བསྐོར་བར་བྱའོ། །འདིར་ཚད་མེད་བཞི་ཡན་ཆད་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་དེར་བུམ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི་རྒྱལ་དབང་ལྔ་པ་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་ཡིན་པར་ཅང་གྱ་ཞབས་འཆད་ཅིང་། པཎ་ཆེན་རིན་པོ་ཆེས་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་དཀྱིལ་ཆོག་ལས་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་བཟླས་དང་ཚོགས་ཞིང་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བུམ་པ་སྒྲུབ་པར་བཤད་དེ། གང་བྱས་ཀྱང་ཆོག་མོད། སྔོན་མ་ཉིད་བདེ་བར་མངོན་ནོ། །རབ་གནས་ལྟ་བུ་ལ་ནི་བདག་བསྐྱེད་རྐྱང་པའི་མཇུག་ཏུ་བྱས་ན་བདེ་ཞིང་། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་ཙམ་ལ་ནི་བུམ་པ་དགོས་པའི་ངེས་པ་མེད་པས། ཚད་མེད་ཞི་བསྒོམས་པའི་མཇུག་ཏུ་
Chinese
也遍及于本尊与前尊无别。在四部续的场合，如果修持本尊与前尊有别，在修持前尊时，不执著于坛城主尊等本尊的慢。一般来说，前尊主尊的慢并非不可行，因为在诸如为他人灌顶之时，自己安住于主尊的慢也是经常发生的。本尊与前尊有别无别的差别，在于修持坛城的方式，而修持本尊生起的广大现观，没有本尊与前尊有别无别的差别，是追随嘉瓦仁波切五世的说法，蒋嘉大师也这样说，很好。那么，宗喀巴·根敦嘉措和班禅大师等所著的生起次第引导文中，说这个无别的十三尊怖畏金刚是本尊与前尊无别，这是怎么回事呢？后者大多是恒常坚固的印版造成了那样的缘起。宗喀巴·根敦嘉措和班禅大师的说法，是考虑到修持坛城的时候，或者按照以前一些大德的传承来安排的，并非自己的宗派观点，因为班禅仁波切对那种方式作了遮破。第二，十三尊怖畏金刚中，本尊与前尊无别地融入为一的修持方式是：不需要单独进行本尊生起的方式已经说过了。这里仅仅依靠咒身是不行的，需要坛城，因为彩粉坛城很难，所以要观想一幅彩绘的坛城，如果可以，就平铺在法座上，周围用供品围绕。这里先修持四无量心以上，然后在那里修持宝瓶，蒋嘉大师说这是嘉瓦仁波切五世的观点。班禅仁波切在怖畏金刚的坛城仪轨中说：在金刚萨埵的修持念诵和会供田之间修持宝瓶。无论怎么做都可以，但前者显得更安乐。对于开光之类的，在单独的本尊生起之后做比较安乐，仅仅是修持坛城，则不一定需要宝瓶，所以在修持完四无量心之后
English
It also pervades the non-difference between the self-deity and the front-deity. In the case of all four tantras, when cultivating the difference between the self-deity and the front-deity, when cultivating the front-deity, one does not hold the pride of the deities such as the main deity of the mandala. In general, the pride of the main front-deity is not impermissible, because it often happens that one must abide in the pride of the main deity at the time of empowerment to others. The distinction between the difference and non-difference between the self-deity and the front-deity occurs in the way of cultivating the mandala, but there is no distinction between the difference and non-difference between the self-deity and the front-deity in meditating on the expanded realization of the self-deity, following the words of the Great Fifth Dalai Lama, which was also said by Janggya Zhabs, which is good. Well, then, in some of the generation stage instruction manuals written by Je Gedun Gyatso and the previous Panchen Lamas, it is said that this non-differentiated thirteen-deity Vajrabhairava is non-different from the self-deity and the front-deity. How is that? Most of the latter seem to have been caused by the constant and stable print. The words of Je Gedun Gyatso and Panchen Lama are intended for the time of cultivating the mandala, or arranged according to the lineage of some previous great lamas, but it is not one's own system, because Panchen Rinpoche refuted that method. Secondly, the method of cultivating the thirteen-deity Vajrabhairava in which the self-deity and the front-deity are non-differentiated and integrated into one is: the method of not needing to cultivate the self-deity separately has already been explained. Here, it is not enough to rely only on the mantra body, but a mandala is needed. Because the colored powder mandala is difficult, one should visualize a painted mandala, and if possible, spread it flat on the throne and surround it with offerings. Here, Janggya Zhabs explains that it is the view of the Great Fifth Dalai Lama to first practice the four immeasurables and then cultivate the vase there. Panchen Rinpoche said in the Vajrabhairava mandala ritual that the vase is cultivated between the practice and recitation of Vajrasattva and the field of merit. Whatever is done is permissible, but the former seems more comfortable. For consecration and the like, it is more comfortable to do it after the solitary self-generation, but for the mere cultivation of the mandala, there is no need for a vase, so after cultivating the four immeasurables