Tibetan
ན་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལྔར་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གསེར་ལས་བརྡུངས་བྱས་འདྲ་ཞིང་པདྨ་རྒྱས་པ་བཞིན། །བཀྲེས་པས་ཉེན་པ་གཡོས་ལེགས་ཁ་ཟས་ཟ་བ་འདྲ། །འཕྲིན་ཡིག་ལེགས་པར་ཐོས་འདྲ་རིན་ཆེན་སྒྲོམ་ཕྱེ་ལྟར། །ཆོས་དེ་འདིར་བཤད་པས་ཀྱང་དགའ་བའི་མཆོག་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་པའི་དོན་བསྟན་ནོ། །དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ནི། མཐའ་ཞེས་པ་ཡོད་མེད་དམ་ལྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ། དབུས་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ། དེ་དག་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་ན་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་སྒྲིབ་པ་དེ་ཁོ་ན། །གཉེན་པོ་དང་ནི་བསྒོམ་པ་དང་། །དེ་ཡི་གནས་དང་འབྲས་བུ་ཐོབ། །ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན། ཞེས་དོན་བདུན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ནི། ཆོས་ཞེས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་སོ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་སྟོན་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཅེས་བྱའོ། །རྒྱུད་བླ་མ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་དམ། རྒྱུན་ཆགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བླ་མ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གོང་མར་གྱུར་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཨུཏ་ཏ་ར་ནི་ཕྱི་མ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཕྱི་མའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞིང་དེ་ཡང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་དེའི་ཁམས་དང་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་། འཕྲིན་ལས་ཏེ་བདུན་སྟོན་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཚོགས་ཁམས་དང་བྱང་ཆུབ་དང་། །ཡོན་ཏན་སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་ཐ་མ་སྟེ། །བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་ལུས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་གནས་བདུན་འདི་དག་གོ། ཞེས་སོ། །དེའི་སྟེང་དུ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་བསྣན་པ་ལ། བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་རྒྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ས་སྡེ་ལྔ་དང་། བསྡུས་པའི་བསྟན་བཅོས་སྡོམ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་། དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་པྲ་ཀ་ར་ཎ་སྡེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ས་སྡེ་ལྔ་ནི་རྩ་བ་ལྟ་བུ། སའི་དངོས་གཞི་ནི་ས་བཅུ་བདུན་དུ་བསྡུས་ནས་སྟོན་པ་དེ་་ཉིད་ལས། སྡོམ་ནི། རྣམ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ས། །ཡིད་ཀྱི་ས་དང་གཞན་གསུམ་སྟེ། །རྟོག་དཔྱོད་བཅས་ལ་སོགས་པ་དང་། །ཏིང་འཛིན་བཅས་དང་མ་ཡིན་དང་། །སེམས་ཡོད་པ་དང་སེམས་མེད་དང་། །ཐོས་དང་བསམ་དང་སྒོམ་ལྡན་དང་། །དེ་བཞིན་ཐེག་པ་གསུམ་ལྡན་དང་། །ཕུང་པོར་བཅས་དང་ཕུང་མེད་གཞན། ཞེས་སོ། །བཅུ་བདུན་པོ་དེ་ཡང་རྟེན་དང་དཔྱོད་པ་དང་འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བསྟན་ལ། དེ་ལའང་གསུམ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི་ས་དང་ཡིད་ཀྱི་ས་གཉིས་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རྟོག་བཅས་དཔྱོད་བཅས་དང་། རྟོག་མེད་དཔྱོད་བཅས་དང་། རྟག་མེད་དཔྱོད་མེད་ཀྱི་ས་སྟེ། གསུམ་རྟེན་གྱི་འཇུག་ཚུལ་ལོ། །མཉམ་པར་བཞག་མ་བཞག་དང་། སེམས་ཡོད་མེད་ཀྱི་ས་སྟེ་བཞི་རྟེན་གྱི་གནས་སྐབས་སོ། །སྤྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ས་གསུམ་མོ། །འབྲས་བུ་ལ་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉན་ས་བྱང་ས་རང་ས་གསུམ། མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་དོ། །དེའི་འགྲེལ་པ་ལྟ་བུ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྡུ་བ་སྟེ། སའི་དངོས་གཞིའི་ཚིག་དོན་གཉིས་ཀ་མུ་བཞི་ལ་སོགས་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་མ་གཏོགས་པ་ལ་བསྡུ་བ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡོད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་གསུང་རབ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྟན་ནོ། །གཞི་བསྡུ་བ་ནི་སྔར་གྱི་གཞུང་དེ་དག་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་སྡུད་ཚུལ་ཏེ། འདིའི་མདོར་བསྟན་དུ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ག་བསྡུ་བ་སྨོས་ནས་རྒྱས་བཤད་དུ་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་བསྡུ་བ་གཉིས་ལས་མ་བཤད་པ་ནི། མ་མོ་བསྡུ་བ་ས་སྡེ་ལྔ་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་ལོགས་སུ་མ་བཤད་དེ། ཐོས་པའི་ས་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། དེ་ལ་མ་མོ་བསྡུ་བ་ནི་ས་བཅུ་བདུན་དང་བསྡུ་བ་བཞིའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །རྣམ་གྲངས་བསྡུ་བ་ནི། རྗོད་བྱེད་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའམ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་རྣམ་གྲངས་བྱེ་བྲག་ཏུ་འཆད་པའོ། །དེ་གཉིས་གཞུང་ངོ་། །རྣམ་པར་བཤད་པའི་སྒོ་བསྡུ་བ་ནི་དེ་དག་འཆད་ཚུལ་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་དང་གཞུང་དང་བཤད་ཚུལ་གྱི་དབང་གིས་ས་སྡེ་ལྔའོ། །སྡོམ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ནི་མཚན་ཉིད་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང་བདེན་པ་རྣམ་ངེས། ཆོས་རྣམ་ངེས། ཐོབ་པ་རྣམ་ངེས། འབེལ་གཏམ་རྣམ་ངེས་ཏེ་ལྔར་བསྡུས་ནས་སྟོན་པའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡོམ་ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པ་ནི། ཤེས་བྱའི་གནས་ལ་སོགས་པ་དོན་བཅུས་ཐེག་ཆེན་བསྡུས་ནས་སྟོན་པའོ། །དབྱིག་གཉེན་གྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་བརྒྱད་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་སུམ་ཅུ་པ། དེ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ཉི་ཤུ་པ། དེའི་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་འཐད་པར་སྟོན་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་པ། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་བཤད་ཉན་འཐད་པར་སྟོན་པ་རྣམ་བཤད་རིགས་པ། སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་འཐད་པར་སྟོན
Chinese
那是指将大乘佛教的所有法义归纳为五种意义来阐述。犹如黄金锤炼，又如莲花盛开。犹如饥饿之人享用精美食物，又如听到好消息，打开珍宝之匣。在此宣说此法，也能生起极大的欢喜。这是所要表达的意义。《辨中边论》中，“边”指的是有无或断灭的见解，“中”指的是舍弃这些见解的中道。辨别这些，因此称为《辨中边论》。也就是通过体性、遮障、对治、修习、它的处所和获得果，是无上大乘。这是用七个意义来阐述的。《法与法性分别论》中，“法”指的是一切烦恼轮回之法。“法性”指的是涅槃之法，阐述这二者的区别，因此称为《法与法性分别论》。《宝性论》是大乘的种姓，或者说是持续不断的诸法之根本，因为是诸法之上的，所以这样称呼。或者说，乌答喇（梵文：Uttara）是后来的意思，解释了大乘后来的意趣，所以这样称呼。也就是阐述三宝及其自性、果位菩提、六十四种佛陀的功德和事业这七个方面。佛法僧众、自性与菩提，功德、佛陀、事业为最后，简而言之，一切论典的精髓就是这七个金刚处。再加上《现观庄严论》，是弥勒五法。之后，追随圣者无著所著的广释论典《五地事经》，以及简释论典《摄抉择分》两种，还有世亲所著的八部《论事》等等。其中，《五地事经》如同根本，地的正文是从十七地归纳后阐述的。总摄来说：具有五种识的处所，意识的处所和其他三种，具有寻伺等，具有禅定和不具有禅定，有心和无心，具有听闻、思维和修习，同样具有三乘，具有蕴和没有蕴等等。
English
That is, all the teachings of the Mahayana are summarized into five meanings to explain. Like gold being hammered, and like a lotus blooming. Like a hungry person enjoying exquisite food, and like hearing good news, opening a treasure box. Explaining this Dharma here can also generate great joy. This is the meaning to be expressed. In the "Distinguishing the Middle from the Extremes," "extreme" refers to the views of existence or non-existence, or annihilation. "Middle" refers to the Middle Way that abandons these views. Distinguishing these, therefore, it is called "Distinguishing the Middle from the Extremes." That is, through the nature, obscuration, antidote, practice, its location, and obtaining the result, it is the unsurpassed Mahayana. This is explained with seven meanings. In the "Distinguishing Dharma and Dharmata," "Dharma" refers to all the defiled Dharmas of Samsara. "Dharmata" refers to the Dharma of Nirvana, explaining the difference between these two, therefore it is called "Distinguishing Dharma and Dharmata." The "Uttaratantra Shastra" is the lineage of the Mahayana, or the root of the continuously existing Dharmas, because it is above all Dharmas, it is called that. Or, Uttara (Sanskrit) means later, explaining the later intent of the Mahayana, so it is called that. That is, it explains the seven aspects of the Three Jewels and their nature, the fruit of Bodhi, the sixty-four qualities of the Buddha, and the activities. Buddha, Dharma, Sangha, nature and Bodhi, qualities, Buddha, activities are the last. In short, the essence of all treatises is these seven Vajra places. In addition to the "Ornament for Clear Realization," it is the Five Dharmas of Maitreya. Afterwards, following the extensive treatises "Five Treatises on the Grounds" composed by the venerable Asanga, and the condensed treatises "Compendium of Determinations," and the eight "Treatise Matters" composed by Vasubandhu, and so on. Among them, the "Five Treatises on the Grounds" are like the root, and the main text of the grounds is explained after being summarized from the seventeen grounds. In summary: the place with five consciousnesses, the place of mind and the other three, having investigation and analysis, having and not having Samadhi, having mind and not having mind, having hearing, thinking and meditation, similarly having the three vehicles, having aggregates and not having aggregates, and so on.
Chinese
十七者，也是就所依、观察和果三个方面来阐述的。其中也有三点：五识具足地和意地二者是所依的自性。有伺察、无伺察、无伺无察的地，这三种是所依的进入方式。有入定与未入定，以及有心与无心的地，这四种是所依的阶段。就行为而言，闻、思、修三种地。在果方面，有阶段性的果，即声闻地、菩萨地、自证地三种。究竟的果是，有余依和无余依。如同对它的解释一样，是对真实进行分类总结，即对地的本体的词义两方面，都以四句等进行分类阐述。除了自证佛地之外，都有总结分类。这二者阐述了所有经文的含义。基础总结是将之前的那些论典总结归纳为三藏的方式。在此处的简要说明中，提到了总结三藏，但在详细解释中，只解释了经藏和律藏的总结，而没有解释母论的总结，因为母论的总结就是五部地论本身，所以没有单独解释。在闻地分类总结中，其中母论的总结是十七地和四总结。这样说是因为这样出现的。名相总结是，阐述能表达的名词的类别，或者详细解释烦恼和清净的类别。这二者是论典。解释的门总结是，展示如何解释这些内容。因此，由于经文的含义、论典和解释方式的原因，有五部地论。两种纲要，即共同乘的纲要《阿毗达磨集论》，是从法相集论、真谛决择、法决择、获得决择、论事决择这五方面总结后阐述的。大乘的纲要《摄大乘论》，是从所知处等十个方面总结大乘后阐述的。世亲的论著等八种是：阐述一切法唯心所现的《三十颂》，用理证成立此观点的《二十颂》，阐述其基础五蕴合理的《五蕴论》，虽然如此，但阐述讲说听闻合理的《辩相属论》，阐述身语意三门之业合理的
English
The seventeen are also explained by making them subject to the three aspects of support, examination, and result. Among these, there are three: the ground of the five consciousnesses and the ground of mind are the nature of support. The ground with examination and investigation, the ground without examination but with investigation, and the ground without examination and without investigation; these three are the ways of entering the support. The ground with or without meditative equipoise, and the ground with or without mind; these four are the stages of the support. In terms of conduct, there are the three grounds of hearing, contemplation, and meditation. In terms of result, there are the temporary results, namely the ground of the Hearer, the ground of the Bodhisattva, and the ground of the Solitary Realizer. The ultimate result is with remainder and without remainder. Like its commentary, it is a collection of definitive analyses, that is, both the words and meanings of the essence of the ground are definitively analyzed in terms of the four possibilities, etc. Except for the ground of the Solitary Realizer, there is definitive analysis of the collection. These two explain the meaning of all the scriptures. The collection of the basis is the way in which those previous treatises are collected into the three baskets. In the brief explanation here, it is mentioned that all three baskets are collected, but in the detailed explanation, only the collection of the Sutra Pitaka and the Vinaya Pitaka are explained, and the collection of the Matrika is not explained separately because the collection of the Matrika is the five sections of the ground itself. In the collection of the definitive analysis of the ground of hearing, the collection of the Matrika is the seventeen grounds and the four collections. This is because it appears in this way. The collection of categories is the explanation of the categories of expressive names, or the detailed explanation of the categories of defilement and purification. These two are the treatises. The collection of the doors of explanation is the way of showing how to explain these. Thus, due to the meaning of the scriptures, the treatises, and the way of explanation, there are the five sections of the ground. The summary of the two types, the summary of the common vehicle, the Abhidharma-samuccaya, is explained by summarizing it into five aspects: the collection of characteristics, the determination of truth, the determination of dharma, the determination of attainment, and the determination of discourse. The summary of the Great Vehicle, the Mahāyāna-samgraha, is explained by summarizing the Great Vehicle in terms of ten aspects, such as the place of knowledge. The eight treatises of Vasubandhu are: the Thirty Verses, which explain that all phenomena are only mind; the Twenty Verses, which establish this view with reasoning; the Five Skandhas, which explain that its basis, the five skandhas, are reasonable; the Explanation of Relationship, which explains that even so, speaking and listening are reasonable; and the explanation that the actions of the three doors are reasonable.