Tibetan
་སྒོམ་ཞིང་༔ ཡེངས་སུ་མེད་དེ་ཡེངས་མེད་དྲན་པ་བརྟེན༔ སྒོམ་མེད་ཡེངས་མེད་ངང་ལ་ཅེར་གྱིས་ལྟོས༔ རང་རིག་ཤེས་པ་རང་གསལ་ལྷང་ངེ་བ༔ ཤར་བ་དེ་ཀ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ༔ བསྒོམ་དུ་མེད་དེ་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ལས་འདས༔ ཡེངས་སུ་མེད་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ༔ སྣང་སྟོང་རང་གྲོལ་གསལ་སྟོང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ༔ སངས་རྒྱས་ལམ་གྱིས་མི་བསྒྲུབ་མངོན་གྱུར་པས༔ རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དུས་འདིར་མཐོང་བ་ཡིན༔ མཐར་ཐུག་ཟད་སར་སྐྱོལ་བའི་གདམས་པ་ནི༔ ལྟ་བ་མི་མཐུན་རྒྱ་ཆེར་གྲངས་མང་ཡང་༔ རང་རིག་སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ༔ འདི་ལ་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད༔ ལྟ་བ་མ་བལྟ་ལྟ་མཁན་མཁན་པོ་ཚོལ༔ ལྟ་མཁན་ཁོ་རང་བཙལ་བས་མ་རྙེད་ན༔ དེ་ཚེ་ལྟ་བ་ཟད་སར་སྐྱོལ་བ་ཡིན༔ ལྟ་བའི་ཕུག་ཀྱང་དེ་ཀ་རང་ལ་ཐུག༔ ལྟ་བས་བལྟ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ༔ ཡེ་མེད་སྟོང་པ་ཕྱལ་བར་མ་སོང་བར༔ ད་ལྟའི་རང་རིག་ཤེས་པ་སལ་ལེ་བ༔ རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་དེ་ཀ་ཡིན༔ རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད༔ སྒོམ་པ་མི་མཐུན་རྒྱ་ཆེན་གྲངས་མང་ཡང་༔ རང་རིག་ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཟང་ཐལ་ལ༔ བསྒོམ་བྱ་དང་ནི་སྒོམ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད༔ སྒོམ་པས་མ་སྒོམས་སྒོམ་པའི་མཁན་པོ་ཚོལ༔ སྒོམ་པའི་མཁན་པོ་བཙལ་བས་མ་རྙེད་ན༔ དེ་ཚེ་སྒོམ་པ་ཟད་སར་སྐྱོལ་བ་ཡིན༔ སྒོམ་པའི་ཕུག་ཀྱང་དེ་ཀ་རང་ལ་ཐུག༔ བསྒོམ་པར་བྱ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ༔ བྱིང་རྨུགས་འཐིབ་རྒོད་དབང་དུ་མ་སོང་བར༔ ད་ལྟ་མ་བཅོས་ཤེས་པ་སལ་ལེ་བ༔ མ་བཅོས་མཉམ་པར་བཞག་པ་བསམ་གཏན་ཡིན༔ གནས་དང་མི་གནས་དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད༔ སྤྱོད་པ་མི་མཐུན་རྒྱ་ཆེན་གྲངས་མང་ཡང་༔ རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ལ༔ སྤྱད་བྱ་དང་ནི་སྤྱོད་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད༔ སྤྱོད་པ་མ་སྤྱོད་སྤྱོད་མཁན་དེ་ཉིད་ཚོལ༔ སྤྱོད་མཁན་དེ་ཉིད་བཙལ་བས་མ་རྙེད་ན༔ དེ་ཚེ་སྤྱོད་པ་ཟད་སར་སྐྱོལ་བ་ཡིན༔ སྤྱོད་པའི་ཕུག་ཀྱང་དེ་ཀ་རང་ལ་ཐུག༔ སྤྱོད་པར་བྱ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ༔ བག་ཆགས་འཁྲུལ་བའི་དབང་དུ་མ་སོང་བར༔ ད་ལྟའི་ཤེས་པ་མ་བཅོས་རང་གསལ་ལ༔ བཅོས་བསླད་བླང་དོར་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར༔ དེ་ཀ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིན༔ དག་དང་མ་དག་དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད༔ འབྲས་བུ་མི་མཐུན་རྒྱ་ཆེ་གྲངས་མང་ཡང་༔ རང་རིག་སེམས་ཉིད་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ལ༔ བསྒྲུབ་བྱ་དང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད༔ འབྲས་བུ་མ་སྒྲུབས་སྒྲུབ་མཁན་དེ་ཉིད་ཚོལ༔ སྒྲུབ་མཁན་དེ་ཉིད་བཙལ་བས་མ་རྙེད་ན༔ དེ་ཚེ་འབྲས་བུ་ཟད་སར་སྐྱོལ་
Chinese
禅修时，不要散乱，依止不散乱的念力；无修无散乱的状态中，要专注地观看；自明觉性，自发显现，清晰明亮；显现的那个，就叫做菩提心；无须修持，因为它超越了所知的范畴；不会散乱，因为它的自性是光明；显现空性自解脱，光明空性法身；不以成佛之道来修持，而是直接证悟；金刚萨埵，此时此刻就能见到；将终极引向穷尽的口诀是：见解各不相同，虽然广大且数量众多；对于自明心性，自生智慧而言；于此没有能见与所见的二元对立；不要观看见解，寻找观看者，那个观看者；如果寻找观看者自己也找不到；那时，见解就被引向穷尽；见解的尽头，也就是回归到自身；在没有任何可以被见解观看的事物上；不要落入虚无的空性之中；当下自明的觉性，清清楚楚；那就是大圆满的见解；证悟与未证悟，于此没有二元对立；禅修各不相同，虽然广大且数量众多；对于自明本然的觉性，通透无碍而言；没有所修与能修的二元对立；不要以禅修来修持，寻找禅修的禅师；如果寻找禅修的禅师也找不到；那时，禅修就被引向穷尽；禅修的尽头，也就是回归到自身；在没有任何需要禅修的事物上；不要被昏沉、沉没、迟钝、掉举所控制；当下未加造作的觉性，清清楚楚；不加造作，安住于平等之中，那就是禅定；安住与不安住，于此没有二元对立；行持各不相同，虽然广大且数量众多；对于自明智慧，唯一的明点而言；没有所行与能行的二元对立；不要行持，寻找行持者本身；如果寻找行持者本身也找不到；那时，行持就被引向穷尽；行持的尽头，也就是回归到自身；在没有任何需要行持的事物上；不要被习气和错觉所控制；当下的觉性，未加造作，自然光明；不作任何修改、取舍；那就是完全清净的行持；清净与不清净，于此没有二元对立；果位各不相同，虽然广大且数量众多；对于自明心性，三身任运成就而言；没有所证与能证的二元对立；不要证得果位，寻找证得者本身；如果寻找证得者本身也找不到；那时，果位就被引向穷尽
English
While meditating, do not be distracted, rely on undistracted mindfulness; In the state of no meditation and no distraction, gaze intently; Self-aware consciousness, self-illuminating, clear and bright; That which arises is called Bodhicitta; There is no need to meditate, as it transcends the realm of the knowable; It is not distracted, as its essence is luminous by nature; Appearances and emptiness are self-liberated, luminosity and emptiness are the Dharmakaya; Not achieved through the path of enlightenment, but directly realized; Vajrasattva is seen at this very moment; The instruction that leads the ultimate to exhaustion is: Views differ greatly, though vast and numerous; For self-aware mind itself, self-arisen wisdom; There is no duality of object and subject of view; Do not look at the view, seek the one who views, the seer; If the seer himself is not found when sought; Then the view is led to exhaustion; The end of the view also reaches back to itself; On that which has nothing to be viewed by the view; Without falling into nihilistic emptiness; The present self-aware consciousness, clear and distinct; That is the view of the Great Perfection; Realization and non-realization, there is no duality in that; Meditations differ greatly, though vast and numerous; For self-aware ordinary consciousness, transparent and unobstructed; There is no duality of object and subject of meditation; Do not meditate with meditation, seek the master of meditation; If the master of meditation is not found when sought; Then meditation is led to exhaustion; The end of meditation also reaches back to itself; On that which has nothing to be meditated upon; Without being controlled by dullness, sinking, turbidity, or agitation; The present uncorrected consciousness, clear and distinct; Uncorrected, abiding in equanimity, that is contemplation; Abiding and not abiding, there is no duality in that; Actions differ greatly, though vast and numerous; For self-aware wisdom, the single bindu; There is no duality of object and subject of action; Do not act, seek the actor himself; If the actor himself is not found when sought; Then action is led to exhaustion; The end of action also reaches back to itself; On that which has nothing to be acted upon; Without being controlled by habitual tendencies and delusions; The present consciousness, uncorrected, naturally luminous; Without making any modifications, acceptances, or rejections; That is completely pure conduct; Pure and impure, there is no duality in that; Fruits differ greatly, though vast and numerous; For self-aware mind itself, the three kayas spontaneously accomplished; There is no duality of object and subject of attainment; Do not attain the fruit, seek the attainer himself; If the attainer himself is not found when sought; Then the fruit is led to exhaustion.
Tibetan
བ་ཡིན༔ འབྲས་བུའི་ཕུག་ཀྱང་དེ་ཀ་རང་ལ་ཐུག༔ འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ༔ སྤང་བླང་རེ་དོགས་དབང་དུ་མ་སོང་བར༔ ད་ལྟའི་ཤེས་རིག་རང་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ལ༔ མངོན་གྱུར་སྐུ་གསུམ་རང་གསལ་རྟོགས་པ་ཉིད༔ ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དོ༔ རྟག་ཆད་མཐའ་བརྒྱད་བྲལ་བའི་རིག་པ་འདི༔ གང་གི་མཐར་མ་ལྷུང་བས་དབུ་མ་ཟེར༔ དྲན་རིག་རྒྱུན་ཆད་མེད་པས་རིག་པ་ཟེར༔ སྟོང་པ་རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པས༔ དེ་ཕྱིར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མིང་དུ་བཏགས༔ འདི་དོན་ཤེས་ན་ཤེས་བྱ་ཀུན་གྱི་རབ༔ དེ་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཟེར༔ བློ་འདས་མཐའ་དང་ཡེ་ནས་བྲལ་བའི་ཕྱིར༔ དེ་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མིང་དུ་བཏགས༔ དེ་ཉིད་རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་ཁྱད་པར་ལས༔ འཁོར་འདས་བདེ་སྡུག་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པས༔ དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ཞེས་པའི་མིང་དུ་བཏགས༔ བཟོ་མེད་ཐ་མལ་རང་གར་གནས་དུས་ཀྱི༔ ཤེས་པ་སལ་ལེ་ཧྲིག་གེ་འདི་ཀ་ལ༔ ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའི་མིང་དུ་བཏགས༔ བཟང་མདོག་སྙན་མིང་མང་པོ་ཅི་བཏགས་ཀྱང་༔ དོན་ལ་ད་ལྟའི་ཤེས་རིག་འདི་ཀ་ལས༔ འདི་མིན་གཞན་ལས་ལྷག་པ་སུས་འདོད་པ༔ གླང་པོ་རྙེད་ཀྱང་རྗེས་ཚོལ་དེ་བཞིན་དུ༔ སྟོང་གསུམ་ཐག་ཏུ་བྲན་ཡང་རྙེད་མི་སྲིད༔ སེམས་ལས་མ་གཏོགས་སངས་རྒྱས་རྙེད་མི་སྲིད༔ འདི་ངོ་མ་ཤེས་ཕྱི་རོལ་སེམས་བཙལ་ཀྱང་༔ རང་གིས་གཞན་ཚོལ་རང་ཉིད་ཅི་ཕྱིར་རྙེད༔ དཔེར་ན་གླེན་པ་གཅིག་གིས་མི་མང་ཁྲོད༔ ལྟད་མོ་བྱས་པས་རང་ཉིད་སྟོར་ནས་སུ༔ རང་ངོ་མ་ཤེས་གཞན་དུ་ཚོལ་བ་ཡང་༔ རང་གིས་གཞན་ཚོལ་འཁྲུལ་བ་དེ་བཞིན་ནོ༔ དངོས་པོ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མ་མཐོང་བས༔ སྣང་བ་སེམས་སུ་མ་ཤེས་འཁོར་བར་གོལ༔ རང་སེམས་སངས་རྒྱས་མ་རྟོགས་མྱང་འདས་བསྒྲིབས༔ འཁོར་འདས་གཉིས་ལ་རིག་དང་མ་རིག་གིས༔ སྐད་ཅིག་གཅིག་གི་བར་ལ་བྱེ་བྲག་ཕྱེད༔ རང་གི་སེམས་ལ་གཞན་དུ་མཐོང་བས་འཁྲུལ༔ འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་སྟེ༔ འགྲོ་ལ་སེམས་རྒྱུད་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པས༔ སེམས་ཉིད་མ་བཅོས་རང་སར་བཞག་པས་གྲོལ༔ འཁྲུལ་བ་དེ་ཉིད་སེམས་སུ་མ་རིག་ན༔ ཆོས་ཉིད་དོན་དེ་ནམ་ཡང་མི་རྟོགས་པས༔ རང་བྱུང་རང་ཤར་རང་གསལ་རང་ལ་བལྟ༔ སྣང་བ་འདི་དག་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་༔ བར་དུ་གང་ན་གནས་ཤིང་མཐའ་གར་འགྲོ༔ བལྟས་པས་དཔེར་ན་རྫིང་གི་བྱ་རོག་གིས༔ རྫིང་ནས་འཕུར་ཀྱང་རྫིང་ལས་ལོགས་ས་མེད༔ དེ་བཞིན་སྣང་བ་སེམས་ལ་འཆར་བའི་ཕྱིར༔ རང་གི་སེམས་ལ་ཤར་ཞིང་སེམས་སུ་གྲོལ༔ སེམས་ཉིད་ཀུན་ཤེས་ཀུན་
Chinese
是啊！果的究竟处也是那个本身。因为没有什么果需要去成就，不被取舍、希望和恐惧所左右，在当下的自明、任运成就的觉性中，现前证悟自明的三身，那即是本初成佛之果。这个远离常断八边的觉性，因为不落于任何边，所以称为中观。因为觉知不间断，所以称为觉性。因为它具有空性觉性的精华，因此被命名为如来藏。如果了解这个意义，就是了解一切所知中的最殊胜者，因此称为般若波罗蜜多。因为超越了心识的局限，并且本初就远离了边，因此称为大手印。仅仅是证悟与未证悟的差别，就成为轮回、涅槃、安乐和痛苦的一切基础，因此被命名为阿赖耶识。在无造作、平凡、自在安住的时候，这个明晰、清醒的觉性，就被命名为平凡觉性。无论安立多少美妙动听的名称，实际上，除了当下的这个觉性之外，谁会认为还有比这更好的呢？就像找到了大象却还在寻找它的足迹一样，即使呼唤三千世界，也无法找到。除了心之外，不可能找到佛。如果不认识这个，即使向外寻找心，自己寻找自己，又怎么能找到呢？例如，一个愚人在人群中，因为看热闹而迷失了自己。同样，不认识自己却向外寻找，也是自己寻找自己，是同样的迷惑。因为没有见到事物本性的实相，不认识显现为心，所以迷失在轮回中。因为没有证悟自心是佛，所以被遮蔽了涅槃。轮回和涅槃，仅仅因为觉与不觉，在一瞬间就区分开来。因为将自己的心看作是外在的，所以迷惑了。迷惑与不迷惑，本体是一样的，因为众生的心续不是二元的，所以心性不加改造，安住在本位就能解脱。如果不认识迷惑本身就是心，那么就永远无法证悟法性的意义，所以要观照自生、自显、自明。这些显现最初从哪里产生？中间住在哪里，最终又到哪里去？观察后，例如池塘里的乌鸦，即使从池塘里飞起，也离不开池塘。同样，因为显现生起于心，所以在自己的心中生起，也在心中解脱。心性是全知全
English
Yes! The ultimate place of the fruit is also that very thing. Because there is no fruit to be accomplished, without being swayed by acceptance and rejection, hope and fear, in the self-illuminating, spontaneously accomplished awareness of the present moment, the very realization of the self-illuminating three kayas is the fruit of primordial Buddhahood. This awareness, free from the eight extremes of permanence and annihilation, is called Madhyamaka because it does not fall into any extreme. Because awareness is continuous and uninterrupted, it is called awareness. Because it possesses the essence of emptiness and awareness, it is therefore named the Tathagatagarbha. If you understand this meaning, you understand the most excellent of all that is to be known, therefore it is called Prajnaparamita. Because it transcends the limits of the mind and is primordially free from extremes, it is therefore named Mahamudra. Merely the difference between realization and non-realization becomes the basis of all samsara, nirvana, happiness, and suffering, therefore it is named Alaya. In the state of uncontrived, ordinary, and free abiding, this clear and lucid awareness is named ordinary awareness. No matter how many beautiful and pleasing names are given, in reality, besides this present awareness, who would think that there is anything better than this? Like finding an elephant but still searching for its footprints, even if you call out to the three thousand worlds, you will not find it. Apart from the mind, it is impossible to find the Buddha. If you do not recognize this, even if you search for the mind externally, how can you find yourself when you are searching for others? For example, a fool in a crowd, because of watching the spectacle, loses himself. Similarly, not recognizing oneself and searching externally is also oneself searching for oneself, it is the same delusion. Because the true nature of phenomena is not seen, and appearances are not recognized as mind, one is lost in samsara. Because one does not realize that one's own mind is Buddha, nirvana is obscured. Samsara and nirvana are distinguished in a single moment merely by awareness and non-awareness. Because one sees one's own mind as external, one is deluded. Delusion and non-delusion are of the same essence, because the mindstream of beings is not dualistic, so the nature of mind, without alteration, is liberated by abiding in its own place. If you do not recognize that delusion itself is mind, then you will never realize the meaning of dharmata, so look at the self-born, self-arisen, self-illuminating. Where do these appearances first come from? Where do they abide in the middle, and where do they go in the end? When you look, for example, a crow in a pond, even if it flies from the pond, it is not separate from the pond. Similarly, because appearances arise in the mind, they arise in one's own mind and are liberated in the mind. The nature of mind is all-knowing, all-