Tibetan
།ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིས་ཡུལ་ལྔ་འདོད་མ་ཡིན། །ཡུལ་འདོད་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སྣང་། །ཡུལ་ དེ་ཡེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་ངས་མ་བསྟན། །དེས་ན་ཡུལ་ཡང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་བཤད། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ། །ང་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་གྱི་སྟོན་པ་ཡིན། །ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡེ་ཤེས་མིང་བཏགས་པ། །རྣམ་པ་གྲངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བྱུང་བ་ནི། །རྣམ་པར་བཏགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གིས་ནི། །ཡུལ་གཅིག་རང་བཞིན་སོ་སོར་སྣང་བ་ལ། །ཡུལ་ཅན་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་མིང་བཏགས་པ། །དེས་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་འཁྲུལ་པས་བཏགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ཆེ་བྲམ་ཟེ་རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཡང་ཞུས་པ། །བཅོམ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཀུན་བཟང་པོ། །བྱ་མེད་རྫོགས་པ་འདོད་མེད་གང་། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། །ཉོན་ཅིག་ང་ལ་འདུས་པའི་འཁོར། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་འདོད་ན། །འདོད་པའི་ས་ནི་མ་བསྒྲུབས་ཤིག །འདོད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནི། །མི་ལེན་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་ཡིན། །འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་འདོད་པ་རྒྱུ་མི་བསྒྲུབ། །མི་རྟོག་རང་བཞིན་གནས་པས་འགྲུབ། །འདོད་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐམས་ཅད་སྤོངས། །འདོད་མེད་ཐམས་ཅད་ལེན་པར་བྱེད། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་འདོད་པ་འཛིན། །འདོད་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་གཟུང་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །བྱས་པའི་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀུན། །མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ། །མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ། །བྱས་པས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མ་བྱས་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་སྤངས་པས། །གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བགེགས་སུ་ཆེ། །འདོད་པའི་ཏིང་འཛིན་བག་ཆགས་དེས། །བག་ཆགས་དེ་ནི་སེམས་འཛིན་ཡིན། །འཛིན་པས་བདེ་བ་དེ་སྤོང་བྱེད། །མི་འཛིན་བདེ་བ་ཀུན་ལེན་པ། །ཇི་བཞིན་པ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། །མི་གནས་པ་ལ་ དམིགས་པ་མེད། །མི་རྟོག་པ་ལ་ཏིང་འཛིན་མེད། །མེད་པ་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་དེ། །འདོད་པ་མེད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཇི་བཞིན་བཅོས་པ་མེད་པ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་གཅིག །བདེ་བ་ཆེ་ལས་མ་གཏོགས་པ། །འདོད་དང་འཛིན་པ་ག་ལ་ཡོད། །གང་ལ་འཛིན་ཆགས་མེད་པ་དེས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་འཛིན་པའི་མཆོག །ཀུན་འཛིན་ཡེ་ནས་གྲུབ་ཟིན་པས། །གཏང་གཞག་མི་རྟོག་གྲུབ་པའི་རྒྱལ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ཆེ་བྲམ་ཟེ་
Chinese
五种智慧不欲求五境， 欲求境时五智则显现。 境彼本即是智慧之故， 境与智慧二者我未示。 因此境亦说是自生智慧， 自生智慧于何亦无有， 我乃生起之眷属之导师。 依于境而施设智慧名， 种种名相之智慧生起者， 以种种施设之智慧一者， 一境自性各异而显现。 于有境者施设境之名， 彼乃非为决定由错乱施设。 如是说。出自《金刚萨埵虚空大婆罗门续》，开示自生智慧品第十一。 金刚萨埵复又请问： 薄伽梵大乐普贤， 无作圆满无欲为何？ 普贤如来说示： 谛听我之聚集眷属， 若欲成就诸法一切， 则勿修习欲求之地。 欲求之心彼者乃， 不取一切舍弃也。 此乃超越因果之故， 欲求果者因不修。 不思自性安住而成就， 欲求之三摩地一切舍。 无欲一切皆应取， 由三摩地执持欲求， 欲求彼者非为真。 真实执持实无有， 所作之业乃一切， 不寻任运成就而修。 不寻任运成就者， 非由作而成就也， 未作本来自任运成。 欲求一切皆尽舍， 乃成障碍之大者。 欲求三摩地习气彼， 习气彼乃心执持。 由执持而舍弃彼安乐， 不执持安乐一切取， 如是之自性也。 不住者无有对境， 不思者无有三摩地， 无有义之精髓彼， 无欲而得而成也。 如是无有造作乃， 诸佛之意趣唯一。 除大乐之外， 欲与执着岂会有？ 于何无有执着贪恋者， 彼三摩地乃执持之胜。 一切执持本已成就故， 舍取不思成就之王。 如是说。出自《金刚萨埵虚空大婆罗门》
English
Five wisdoms do not desire the five objects, When desiring objects, the five wisdoms appear. Since that object is inherently wisdom, I have not shown object and wisdom as two. Therefore, it is said that the object is also self-arisen wisdom, In which self-arisen wisdom has nothing whatsoever. I am the teacher of the retinue that arises from me. When the name of wisdom is given based on the object, When the wisdom of various forms arises, With one wisdom of various designations, One object appears with separate natures. To the object-possessor, the name of the object is given, That is not definite, but designated by confusion. Thus it is said. From the Tantra of Vajrasattva, the Great Brahmin of Space, the eleventh chapter, which teaches self-arisen wisdom. Vajrasattva again asked: Bhagavan, Great Bliss, Samantabhadra, What is effortless perfection, desirelessness? Samantabhadra replied: Listen, assembly gathered around me, If you wish to accomplish all dharmas, Do not cultivate the ground of desire. That mind that desires Is abandoning all that is not taken. Since this transcends cause and effect, Desiring the result, do not cultivate the cause. It is accomplished by abiding in non-thought nature. Abandon all samadhi of desire. Take all that is without desire. From samadhi, hold onto desire, That desire is not true. There is no true holding. All actions that are done Are accomplished by spontaneously accomplishing without seeking. That which is spontaneously accomplished without seeking Is not accomplished by doing, It is spontaneously accomplished from the beginning without doing. By abandoning all desires, It becomes a great obstacle to accomplishment. That habitual tendency of desire's samadhi, That habitual tendency is mind's grasping. By grasping, it abandons that bliss, Taking all bliss without grasping, It is the nature of suchness. For the non-abiding, there is no object. For the non-thinking, there is no samadhi. That essence of the meaning of non-existence Will be obtained without desire. Suchness is without fabrication, It is the single intention of all Buddhas. Apart from great bliss, Where would desire and grasping exist? For whom there is no grasping or attachment, That samadhi is the best of holding. Since all holding is already accomplished from the beginning, The king of accomplishment is abandoning, placing, and non-thinking. Thus it is said. From Vajrasattva, the Great Brahmin of Space.
Tibetan
རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། བྱ་མེད་ལྷུན་རྫོགས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཡང་ཞུས་པ། །བཅོམ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཀུན་བཟང་པོ། །འདོད་མེད་མ་གཡོས་རྩོལ་མེད་གང་། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། །ཉོན་ཅིག་ང་ལ་འདུས་པའི་འཁོར། །ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་ཡེ་ནས་མེད། །བསྒྱུར་བས་གཡོས་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་གཅིག །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སེམས་སུ་གཅིག །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་ཆོས་ཉིད་གཅིག །བདེན་རྫུན་གཉིས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མཉམ། །བདེ་ལ་ཆགས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །རང་བཞིན་གནས་པས་ཀུན་ཀྱང་འགྲུབ། །ཀུན་གསལ་དེ་ལ་རྟོག་མེད་པས། །དེ་ནི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་མི་བསོག་པས། །ལས་ཀྱིས་གོས་པར་ག་ལ་འགྱུར། །སྣ་ཚོགས་བསྒོམས་པས་གཅིག་མི་གསལ། །གསལ་བའི་ཏིང་འཛིན་གང་བྱེད་པ། །དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་ཕྱེ། །བདེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཕྱེ་ནས། །དགེ་བ་དང་དུ་བླང་བར་བསྟན། །སྡིག་པ་རྒྱབ་ཏུ་བོར་བར་བསྟན། །དེ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ལས་འགལ། །རང་བཞིན་ཆོས་ལ་གཡོས་པ་མེད། །སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་གཡོས་མེད་པར། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལ་ སངས་རྒྱས་གུད་ན་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀ་མེད། །སེམས་ཉིད་མི་རྟོག་སངས་རྒྱས་ཡིན། །སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་སེམས་ཉིད་བསྔགས། །སེམས་ཉིད་མ་གཡོས་རྩོལ་དང་བྲལ། །རྩོལ་བྲལ་དེ་ལ་བཅོས་སུ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ཆེ་བྲམ་ཟེ་རྒྱས་པའི་རྒྱུད་ལས། མ་གཡོས་རྩོལ་བྲལ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཡང་ཞུས་པ། །བཅོམ་ལྡན་བདེ་ཆེན་ཀུན་བཟང་པོ། །ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་ཇི་ལྟར་གསལ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། །ཉོན་ཅིག་ང་ལ་འདུས་པའི་འཁོར། །རིག་པ་བསམ་བརྗོད་མེད་པར་གསལ། །མི་རྟོག་བསམ་མེད་ངང་དུ་གསལ། །རིག་པ་རྟོག་འཛིན་མེད་པར་གསལ། །བསམ་པ་མ་ཞུགས་དྲང་པོར་གསལ། །རིག་པ་དམིགས་གཏད་མེད་པར་གསལ། །མི་རྟོག་མཉམ་པའི་ངང་དུ་གསལ། །རིག་པ་བྱ་བཙལ་མེད་པར་གསལ། །མཁའ་དབྱིངས་བདེ་ཆེན་ཀློང་དུ་གསལ། །རིག་པ་དྲན་བག་མེད་པར་གསལ། །ཤེས་རིག་བསམ་བརྗོད་མེད་པར་གསལ། །རིག་པ་འཛིན་རྟོག་མེད་པར་གསལ། །མི་གཡོ་མཉམ་པའི་ངང་དུ་གསལ། །རིག་པ་གང་དུའང་གཞག་མེད་གསལ། །སྤྱོད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་གསལ། །རིག་པ་རང་ལུགས་ཆེན་པོར་ག
Chinese
广续部之，无为任运成就品第十二。 金刚萨埵复请问：世尊大乐普贤王，无欲无动无作何者？ 普贤王如是宣说：谛听于我所集之眷属，法性本无有转变，转变所动亦无尘许。 乐与苦恼菩提一，佛与有情心为一，显有器情法性一，真假二者法性等。 若于乐着即是苦，自性安住一切成，一切明了无有分别故，彼乃自生之智慧。 智慧不积习气故，如何能为业所染？修习种种一不明，明了之等持若修习，彼则非有等持也。 如是真如一性中，佛与有情分为二，乐与苦恼分为二，是故开示受持善，开示弃舍罪恶也。 彼乃违背决定义，自性之法无有动，佛之自性无动摇，三时胜者之法性。 是故佛陀非在他处，除菩提心之外，佛与有情二者皆无，心性不分别即是佛。 心性为诸佛所赞叹，心性无动离勤作，离勤作者无有造作。 如是说。金刚萨埵虚空大自在广续部之，无动离作之品第十三。 金刚萨埵复请问：世尊大乐普贤王，自之觉性如何明？ 普贤王如是宣说：谛听于我所集之眷属，觉性离思言而明，不分别无思之中明。 觉性无有执取而明，无有思虑正直而明，觉性无有对境而明，不分别平等之中明。 觉性无有造作而明，虚空大乐界中明，觉性无有忆念而明，智识离思言而明。 觉性无有能取所取而明，无动平等之中明，觉性无有任何安立而明，远离行持之边而明。 觉性自性大而明。
English
From the Extensive Tantra: Chapter Twelve, the Spontaneous Fulfillment Without Action. Vajrasattva further inquired: Bhagavan, Great Bliss, Samantabhadra, what is it that is without desire, unmoving, and without effort? Samantabhadra thus declared: Listen, assembly gathered around me, the nature of reality is inherently without change, not even a particle is moved by transformation. Bliss and suffering, enlightenment are one, Buddhas and sentient beings are one in mind, existence and samsara, container and contents, are one in the nature of reality, truth and falsehood are equal in the nature of reality. If attached to bliss, it is suffering, by abiding in self-nature, all is accomplished, because all is clear and without conceptualization, it is self-arisen wisdom. Because wisdom does not accumulate habits, how could it be stained by karma? Meditating on various things does not clarify the one, whatever samadhi is practiced to clarify, that is not samadhi. In such oneness of Suchness, Buddhas and sentient beings are divided into two, bliss and suffering are divided into two, therefore, it is taught to accept virtue, it is taught to abandon evil. That contradicts the definitive meaning, the nature of reality is without movement, the Buddha's nature is without movement, it is the nature of reality of the Victorious Ones of the three times. Therefore, the Buddha is not elsewhere, other than the mind of enlightenment, both Buddhas and sentient beings do not exist, the nature of mind without conceptualization is the Buddha. The nature of mind is praised by all Buddhas, the nature of mind is unmoving and free from effort, the one free from effort is without fabrication. Thus it was said. From the Extensive Tantra of Vajrasattva, the Great Liberated Brahmin of Space: Chapter Thirteen, the Unmoving and Effortless. Vajrasattva further inquired: Bhagavan, Great Bliss, Samantabhadra, how is your own awareness clear? Samantabhadra thus declared: Listen, assembly gathered around me, awareness is clear beyond thought and expression, clear in the state of non-conceptualization and without thought. Awareness is clear without grasping, clear straightforwardly without thought, awareness is clear without an object, clear in the state of non-conceptual equality. Awareness is clear without effort, clear in the expanse of the great bliss of space, awareness is clear without memory, wisdom is clear beyond thought and expression. Awareness is clear without grasping and conceptualization, clear in the state of immovability and equality, awareness is clear without any establishment, clear, free from the extremes of conduct. Awareness is clear as the great self-nature.