Tibetan
་སྐྱེས་བུ་ལ།། ཅི་ཡང་མི་བརྩེག་ཡོན་གྱི་རྣམ་གྲངས་དབུལ།། འོན་ཏང་བྱས ཟིན་དོན་རྟོགས་ནས།། ཡེ་ནས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་དག་ཅེས་བྱ།། དེ་ལ་འཛིན་ཆགས་བདེ་སྡུག་ཅི་བྱུང་ཡང།། ཚོགས་གཉིས་དུས་གཅིག་རྫོགས་པར་དམ་བཅའོ།། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་མཚན་མ་རྣམ་པར དག།ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱུར་ན་ཆེ་ཡོན་རྒྱུ་མི་འཆད།། སྒྲིབ་པ་གཉིས་བྱང་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པས་ན།། ཕྱི་ནང་བཤད་དང་མཐུན་པར་ས་རྣམས་ནོན།། འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་དགོངས་སྤྱོད་ཟབ་མོ་ ཡིན།། སེམས་ཅན་ཕལ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་པའི་དོན་རྟོགས་ཀྱང།། འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མ་རྟོགས་པས།། གདོད་ནས་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་སྦྱང་དཀའ བ།། ས་དང་ས་ཡི་འདོད་སྟོངས་ཁྱད་ཡོད་གསུངས།། མཉམ་པར་རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་གཉིས་མེད་གསལ་དུས་སུ།། སངས་རྒྱས་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་བརྙེས་སོ།། སྟོང་དང་ས་བཞིན་མེད་ཅིང་མ སྐྱེས་ཁྱད་པར་ཅི།། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་བྱ་བཙལ་ལ་སོགས་པ།། ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཡེ་གནས་པའོ།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཅིར་སྣང་ཅིར་སྲིད་ཀྱང།། བུདྡྷ་ཉག་གཅིག་སྐུ་ཡི་རྒྱན་དུ་སྣང།། དེ་ཉིད་མ་བཀག དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པའི་ཚུལ།། གོང་འོག་ལ་སོགས་སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་པོ་དག། རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་རེ་རྩོལ་གནས་པའི་མིང་ཙམ་གྱིས།། རྒྱུ་འབྲས་སོ་སོར་གསལ་བར་སྨྲ་ན་ཡང།། ལྟ་སྤྱོད་མཉམ་པའི་དོན་དེ ཤེས་བྱ་དགོས།། ལྟ་སྤྱོད་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་བཞིན་དུ།། མི་སྣང་སྣང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅིར་སྣང་ཡང།། ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་གྱུར་གང་ཡང་མེད།། གནས་སྐབས་དེ་ན་ཚོགས་རྫོགས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ འབྲེལ།། དེ་ཙམ་ཉིད་ན་དགོངས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད།། དོན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སེམས་སུ་འདུས།། སེམས་ནི་ཡེ་ནས་ངང་གིས་མ་བཅོས་པས།། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་བྱང་ཆུབ གནས་པ་ནི།། བགྲོད་པའི་ས་དང་ལྟ་བའི་གཟུགས་མེད་པས།། མཚན་མར་བཏགས་པའི་སྐྱོན་ཡོན་མ་ལུས་མཁྱེན།། ཐེག་རྒྱལ་ཡང་རྩེས་ཐེ་ཚོམ་གེགས་བསལ་ཞིང།། བླ་མེད་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོར་ལ་བཟླའོ།། དེ བས་དབུ་མའི་བལྟ་བ་ཆ་ཕྲ་བ།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་དབང་དུ་རབ་བསྡུས་ཏེ།། གཞལ་ལས་སྤགས་པའི་དོན་དུ་འདི་གསུངས་སོ།། མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་ཕྱི་ནང་ཡུལ་དག་པས།། དག་པའི་མཚན་མ་ཙམ་དུ་གནས་པ དང།། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་འདུས།། མཐའ་གཉིས་ངང་གིས་བསལ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང།། མཉམ་པར་རྟོ
Chinese
对于士夫，什么也不积聚，功德种类贫乏。然而一旦通达所作之义，便说本来自身清净。对此，无论生起执着、安乐、痛苦，都发誓同时圆满二资粮。无分别禅定，相状完全清净，法性现前，则大功德之源不会断绝。二障清净，二资粮圆满，内外说法一致，超越诸地。这是善逝甚深之意行，非普通众生之行境。诸佛通达平等之义，但众生未能通达，故从初始就难以清净执着的习气。说地与地之间，欲与空性有差别。通达平等与未通达平等，二者无别显现之时，自然成就证得佛陀广大之功德。空性与地一般，无有且不生，有何差别？有无、常断、作为、寻觅等等，一切皆自然成就，本来存在。无论显现何种因果，皆显现为唯一佛陀之身庄严。彼者未遮止，坛城圆满之相。上下等等，过患与功德二者，以通达与未通达、希望与勤奋安住之名义，虽然分别阐明因果，但必须了知见行平等的意义。见行本来无有合离，无论显现不显现之行境，无有不成为手印坛城者。彼时，积累资粮之方便与智慧相关联。仅此而已，所有意趣之法，实则汇集于大智慧之心。心本来自然，未经造作，故远离一切禅定之对境。如是菩提安住之处，因无有行进之地与观看之形色，故了知所有假立之过患与功德。乘王顶巅消除疑惑障碍，获得无上大成就。因此，中观之见极细微之处，全部完全摄集掌握，为了衡量之义而宣说此。经部等等内外清净之境，安住于清净之相，瑜伽行者将诸法汇集于心。说自然消除二边，也是通达平等。
English
For the noble person, there is no accumulation of anything, and the qualities of merit are scarce. However, once the meaning of what has been done is understood, it is said that one's own nature is completely pure from the beginning. In this regard, no matter what clinging, happiness, or suffering arises, one vows to perfect the two accumulations simultaneously. Non-conceptual samadhi, the characteristics of which are completely pure, when the nature of reality manifests, the source of great qualities will not cease. When the two obscurations are purified and the two accumulations are perfected, one surpasses the grounds in accordance with both outer and inner teachings. This is the profound intention and conduct of the Sugata, not the realm of ordinary beings. Although the Buddhas understand the meaning of equality, sentient beings do not, so it is difficult to purify the habitual tendencies of clinging from the beginning. It is said that there are differences in desire and emptiness between grounds. When the understanding and non-understanding of equality are clear and distinct, the great qualities of Buddhahood are naturally accomplished and attained. What is the difference between emptiness and the earth, which are non-existent and unborn? Existence and non-existence, permanence and annihilation, actions and searches, etc., are all naturally accomplished and have always existed. Whatever appears as cause and effect, it appears as the adornment of the body of the sole Buddha. That itself is not obstructed, the form of the mandala is complete. Above and below, etc., both faults and virtues, by the mere names of understanding and non-understanding, hope and diligence, although the causes and effects are explained separately, it is necessary to understand the meaning of equality of view and conduct. View and conduct are originally inseparable, and whatever appears as the realm of appearance and non-appearance, there is nothing that is not a mudra mandala. At that time, the means of accumulating merit are related to wisdom. Only then, all the teachings of intention are actually gathered into the mind of great wisdom. The mind is naturally unconditioned from the beginning, so it is free from all objects of meditation. Such a state of enlightenment is where there is no place to go and no form to see, so all the faults and virtues that are falsely imputed are known. The supreme king of vehicles dispels doubts and obstacles, and attains the great supreme accomplishment. Therefore, the subtle aspects of the Madhyamaka view are all completely gathered and mastered, and this is spoken for the sake of measuring. Because the outer and inner realms, such as the Sutras, are pure, they abide only in the sign of purity, and the yogic practitioners gather all phenomena into the mind. Saying that the two extremes are naturally eliminated is also understanding equality.
Tibetan
གས་ལས་གུད་ན་ཆོས་མེད་དོ།། གཞན་ན་ཡོད་པར་འདོད་ན་བག་ཆགས་སྐྱོན་ཡིན ནོ།། དེ་བས་སྒོས་ཆོས་སོ་སོར་ཅིར་སྣང་ཡང། བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་འཁྲུལ་སྣང་ཉིད་སྣང་ཡིན།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུའི་ཚུལ།། ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་འགག་མེད་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན།། དེ་ཡི་དུས་ན་འདས ཏེ་མཐོང་བ་མེད།། དེ་ཡང་མི་སྣང་ཉིད་ན་སྐྱོན་མེད་ཡིན།། འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས་བཏུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།། མཐོང་དང་མ་མཐོང་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད།། དགོངས་སྤྱོད་ཟབ་མོའི་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ནི།། རང་རིག་ཡེ ཤེས་མངོན་དུ་གསལ་དུས་ན།། དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་མཐོང་ཞེས་བྱ།། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཚེ།། བག་ཆགས་མེད་ཅིང་མཐོང་ཡུལ་ལས་འདས་ཚེ།། བྱ་མེད་སྣང་མེད་མི་བཙལ་བཞག་པ ཡིན།། དམིགས་པའི་ལུས་མེད་ཆོས་ལམ་བག་ཆགས་སྤང།། མཐོང་ཚོར་བདེ་བའི་ལམ་ཉིད་མུ་མེད་བརྡལ་བའི་དབྱིངས།། འགྲོ་ལྡོག་སྤྱི་ཚུག་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་མི་གཡོ།། དེ་ཡང་ཐ་ཚིག་མདོ་སྡེ་ཟབ མོ་ནང།། དེ་ལྟའི་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་མཛད་མི་མངའ།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣང།། དེས་འབྲེལ་ཕྲན་ཆད་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ཏེ།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་ཡོང་ཡེ་མེད།། འདི ལྟར་རིག་ན་ཆོས་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། དོན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སྐྱོན་ཆེན་ནི།། ལུང་དང་འགལ་ཞིང་དོན་དང་ཕྲད་མི་འགྱུར།། དོན་ལ་ངེས་བློས་ཁྱབ་པར་བཏང་བ་ནི།། མི་འགལ་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་དག་པ སྟེ།། རིགས་གསལ་ངང་ན་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད།། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ།། དེ་ཡི་དུས་ན་དྲོད་གསུམ་མན་ངག་རྫོགས།། སྣང་དང་མི་སྣང་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པ།། ཤེས་རབ་ཟབ་མོ ངེས་པའི་གཏིང་བརྟོལ་ཏེ།། ཕྱི་ནང་ཐེ་ཚོམ་བལྟ་བའི་ཕུག་གཏིབ་བོ།། འདི་ཡི་དོན་ལ་གསང་ཐུང་སྲན་ཚུགས་ཤིང།། ཚིག་དང་དོན་དུ་འབྲེལ་པས་ཐག་ཆོད་ན།། རིག་འཛིན་རྡོ་རྗེ་གཡུང་དྲུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། དབང ཕྱུག་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཀུན་ཕྱག་འཚལ།། གཡོ་སྒྱུ་མེད་པར་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བཞིན།། དབང་ཆེན་འདུས་པའི་ཏནྟྲ་ལས། ཀུན་གཞི་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་པའོ།།།། དཔལ་གྱི་མགུར་ནས གསུངས་པའི་མན་ངག་འདི།། ཕྱི་རབས་རྣལ་འབྱོར་འགའ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་བས།། མིང་ཙམ་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མིན།། གཏན་དུ་ནུབ་པར་མི་བྱ་ཡང་དབང་གཏེར་དུ་སྦས་ཤིང་བརྒྱུད། དབང་ཆེན་འདུས པའི་ཏནྟྲ་རྫོགས་སོ།།།། རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་རག་ཤི་སིདྡྷི་དང། བོད
Chinese
离散于数之外无有法，若欲他处有之则为习气之过。是故无论个别之法如何显现，皆为孩童之境，乃错觉之显现。 佛与有情如幻如阳焰之相，以智慧无生灭故如虚空。彼时已逝，不见之。然于不显现中无有错谬。以是错觉故，不可取。见与不见，显现无自性。 所有甚深见行之口诀，于自明智慧显现之时，称为清净智慧见佛。 如是于智慧见佛之时，无有习气，且超越所见之境，无作无显，不寻而自住。 舍弃所缘之无身法道习气，见觉安乐之道乃无垠广大之界。 行止总集，智慧界不动摇。 此亦于深奥之句义经部中。 如是之义，无有佛陀所行之境。 诸法皆为觉性智慧之显现。 与此相关之微细断灭，本初未生，于因与果上安立，全无此事。 如是知晓，则法性任运成就。 于义上平等安住之大过失，与经相违，且不合于义。 于义上以定解周遍放任，则为不违越之自性清净智慧。 于明澈之状态中，一切皆无二。 菩提心之因果任运成就。 彼时，暖相三种口诀圆满。 显现与不显现，常断等等，以甚深智慧，彻悟其底蕴，内外之疑惑，尽皆消除。 于此义上，秘密精要如秤量，若于词与义上关联而决断，则持明金刚童子任运成就。 以是自在，故于彼前皆敬礼。 无有欺诳，如顶上之宝珠。 大自在集密续中，确立一切根本之品，第三十六品。 圣者之歌中所说之口诀，为后世少数瑜伽士之境，非仅有名之瑜伽士所共有。 亦不应令其永灭，然应藏为法之宝藏而传承。 大自在集密续圆满。 印度之智者热额西悉地与藏
English
Apart from counting, there is no Dharma. If you think it exists elsewhere, it is a fault of habit. Therefore, no matter how individual Dharmas appear, they are the realm of children, and the appearance of illusion is the appearance itself. Buddhas and sentient beings are like illusions and mirages. Because wisdom has no birth or death, it is like the sky. At that time, it has passed away and cannot be seen. However, there is no fault in not appearing. Because it is an illusion, it cannot be taken. Seeing and not seeing, appearances have no self-nature. All the profound instructions of view and practice, when self-awareness and wisdom manifest, are called pure wisdom seeing the Buddha. In this way, when wisdom sees the Buddha, there are no habits, and when it transcends the realm of seeing, there is no action, no appearance, and it is left without searching. Abandon the habits of the formless Dharma path of focus, and the path of seeing and feeling bliss is the realm of infinite expansion. The general collection of going and returning, the wisdom realm is unshakable. This is also in the profound Sutra section of words. There is no realm of practice for Buddhas in such meanings. All Dharmas are the appearance of the wisdom of awareness. The subtle cessation related to this has not arisen from the beginning, and there is no such thing as establishing it on cause and effect. Knowing in this way, the Dharma nature is spontaneously accomplished. The great fault of equally abiding in meaning is contrary to the scriptures and does not meet the meaning. Letting go of the definite mind pervading the meaning is the uncontradictory self-nature, pure wisdom. In the state of clear awareness, everything is non-dual. The cause and effect of the essence of Bodhi are spontaneously accomplished. At that time, the three instructions of warmth are complete. Appearances and non-appearances, permanence and annihilation, etc., with profound wisdom, thoroughly penetrate their depths, and eliminate doubts inside and out. On this meaning, the secret essence is as precise as weighing. If it is connected and decided in words and meaning, then the Vidyadhara Vajra Youth will spontaneously accomplish it. Because it is independent, everyone bows down to it. Without deception, like a jewel on the crown. From the Tantra of the Great Self-Collected, the thirty-sixth chapter, which establishes all the fundamentals. This instruction spoken from the song of glory is the realm of a few yogis in later generations, not shared by yogis who are only in name. It should not be allowed to perish forever, but it should be hidden as a treasure of Dharma and passed down. The Great Self-Collected Tantra is complete. The Indian scholar Ragsi Siddhi and the Tibetan
Tibetan
་ཀྱི་བནྡེ་ཀུ་ཀུ་རཱ་ཛས་བསྒྱུར་བའོ།། ཕྱིས་གནུབས་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་ཞུས་ཤིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།། ་
Chinese
由印度的班智达 库库拉札所译。之后，努·桑结益西也作了校订和审定。
English
Translated by the Indian Pandit Kukuraja. Later, Nub Sangye Yeshe also revised and finalized it.