Tibetan
་ན་ར་ས་ཡ་ནའི་སྨན།། བདུད་རྩིར་འགྱུར་ལ་ཚེ་རིང་འགྲུབ།། ཉོན་མོངས རང་དང་སྤྱིར་བསྟན་པ།། མཚན་ཉིད་མ་ནོར་དོན་རྟོགས་ན།། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང།། གང་ནའང་མེད་དེ་དེ་ཉིད་ཡིན།། ནང་གི་ཆེན་པོ་ལྔ་ཉིད་ཀྱང།། རང དང་སྤྱི་ཡི་དོན་བརྟགས་ན།། མཚན་ཉིད་མེད་པས་རྣམ་པར་དག། སོ་སོའི་རྩལ་རྣམས་འཛིན་གྱུར་པས།། ཐབས་ཆེན་དུ་ནི་རྣམ་པར་འཕྲོ།། མཚན་རྣམས་རང་བཞིན་མི་གནས་པས།། ཤེས་རབ་དབྱིངས་སུ་རྣམ་པར སྦྱོང།། གཏི་མུག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡང།། མ་རིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ།། གཉིས་མེད་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་བཤད།། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྤྱོད་པ་ནི།། ཆོས་དང་བདག་དང་དངོས་པོ་རྣམས།། ངོ་བོ་ཡོད་ལ་སོགས བརྟག་པ།། རྟོག་པ་སྒྱུ་མའི་ཀླུང་གྱུར་ཏེ།། ལོག་རྟོག་སྤྲོས་པའི་རྒྱུན་ཡིན་ལ།། ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་རོ་གཅིག་སྟེ།། བཟོད་པའི་ཆོས་ཉིད་དམིགས་ཅན་ཡིན།། སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི།། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ སྟོང་བདག་མེད།། མ་རིག་པ་ནི་སྤང་དུ་མེད།། རིག་པ་ཡང་དག་སྒྲུབ་ཏུ་མེད།། ཐམས་ཅད་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཐིམ།། སྒྱུ་མའི་དངོས་པོར་རྟོག་པ་ནི།། སྒྱུ་མར་རྟོག་ཉིད་མི་དམིགས་པས།། མི་དམིགས་དེ་ཉིད་སྣ ཚོགས་སྣང།། སྐྱེ་པ་ཉིད་ན་ཆོས་ཉིད་གཅིག། དབྱིངས་ཉིད་མི་དམིགས་དེ་བཞིན་ཉིད།། དེ་ཉིད་ཆོས་སྐུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ།། མི་དམིགས་སྒྱུ་མའི་དངོས་པོ་ལ།། རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱིས་དངོས་ཉིད་ཀྱང།། ཆོས་ཉིད་མི དམིགས་ཡེ་ནས་དག།སྒྱུ་མ་མི་དམིགས་དབྱེར་མེད་ཕྱིར།། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་པས།། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དབང་སྒྱུར་ན།། ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན།། ཆོས་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ སྟེ།། མི་དམིགས་བཞིན་དུ་སྒྱུ་མར་སྤྲོ།། གདུལ་བྱའི་བྱ་བ་བསམ་མི་ཁྱབ།། གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ།། དེ་ལྟར་གཏི་མུག་སྤང་དུ་མེད།། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྒྱ་ཆེན་ཡིན།། ཞེ་སྡང་རང་དང་སྤྱིར་བསྟན་པ།། ཀུན ནས་མནར་སེམས་རྟོགས་པ་ཡི།། སྒྱུ་མའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ།། འཇུག་པར་མོས་པའི་རང་བཞིན་ཅན།། སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི།། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད།། ཞེ་སྡང་སྙིང་རྗེ་སྤང་བསྒྲུབ མེད།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཕྱིར།། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་མནར་སེམས་པ།། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟོགས་ན།། སྒྱུ་མར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང།། ཆོས་ཀྱྀ་དབྱིངས་ལས་མི་གཞན་ཏེ།། མི་དམིགས་པ ཉིད་སྒྱུ་མར་སྐྱེ།། ཆོས
Chinese
་ན་ར་ས་ཡ་ནའི་药，变成甘露得长寿，烦恼自与共宣说，体性无谬解其义，成为清净之道途，身语意之成就亦，何处亦无即彼性，内之五大自身亦，自与共义若观察，无有体性故清净，各自威力若执持，成为大方便而增，相之自性不住故，于智慧界而修治，所谓愚痴之语者，乃是无明之异名，说为无二义相同，自之体性行持者，法与我及诸事物，考察有自性等等，分别成为幻化河，乃是邪分别之流，一切法界味一体，是具能忍之法性，宣说共同之体性，无常痛苦空无我，无明并非断除者，正见亦非修成者，一切融入界中味一体，于幻化事物作分别，以于幻化分别不可得，不可得彼显现众多种，生起之时法性一，界性不可得即如是，彼即法身之大印，于不可得幻化物，以分别之境事物亦，法性不可得本清净，幻化不可得无别故，有无二者无别故，若以等持而摄持，乃是大意之手印，法性无有可缘故，如不可得般现幻化，所化之事不可思议，乃是语之大印也，如是愚痴非断除，乃是广大遍照尊，嗔恚自与共宣说，乃是了知一切恼，于诸幻化事物中，具有乐于入之自性，宣说共同之体性，无常痛苦空无我，嗔恚悲心无断立，以于法界味一体故，幻化自性恼乱者，若知一切事物坏，一切显现为幻化，亦不异于法界性，不可得性即生幻化，法
English
The medicine of Nara Sayanai, transforms into nectar and achieves longevity. Afflictions, explained in terms of self and commonality, if one understands their meaning without error, it becomes the path of purification. The accomplishments of body, speech, and mind, are nowhere else, they are that very nature. The five great elements within, if one examines their meaning in terms of self and commonality, they are pure because they lack inherent nature. By holding onto their individual powers, they increase as a great method. Because the characteristics do not abide in their own nature, they are purified in the realm of wisdom. What is called ignorance, is another name for unawareness, it is said to be one in meaning, indivisible. The conduct of one's own characteristics is to examine whether phenomena, self, and objects have inherent existence, etc. Conceptualization becomes a river of illusion, it is a stream of false elaboration, all is one taste in the realm of Dharma, it is the Dharma nature of endurance with an object. The common characteristics are expressed as impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Unawareness is not something to be abandoned, correct awareness is not something to be cultivated, all dissolves into one taste in the realm. To conceptualize illusory objects, because the conceptualization of illusion is not perceived, that which is unperceivable appears in various ways. At the moment of arising, the Dharma nature is one. The realm itself is unperceivable, just as it is. That itself is the great seal of the Dharmakaya. In the unperceivable illusory object, even the object of conceptualization, the Dharma nature is unperceivable, primordially pure. Because illusion and unperceivability are inseparable, because both existence and non-existence are inseparable, if one controls with samadhi, it is the great seal of the mind. The Dharma nature is without an object, it elaborates into illusion as if unperceivable. The activity for those to be tamed is inconceivable, it is the great seal of speech. Thus, ignorance is not to be abandoned, it is the great Vairochana. Hatred is explained in terms of self and commonality, it is the understanding of tormenting thoughts, in all illusory objects, it has the nature of delighting to enter. The common characteristics are expressed as impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Hatred and compassion are neither abandoned nor established, because they are one taste in the realm of Dharma. The tormenting nature of illusion, if one understands that all objects are destroyed, all appearances as illusion, are not different from the nature of the Dharma realm, the unperceivable itself arises as illusion, Dharma.
Tibetan
་རྣམས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི།། བདག་དང་སྲོག་དང་སེམས་ཅན་དང།། གང་ཟག་གསོ་བའི་རང་བཞིན་མེད།། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དེ།། མནར་སེམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ གཅིག།ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་དེ་བཞིན་ཉིད།། ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་ཆོས་སྐུ་ཡིས།། ཀུན་ལ་རྟག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན།། མི་དམིགས་དེ་ལྟར་སྣང་པ་ལ།། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་བསླད་པས།། རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་མནར་ ་སེམས་ཏེ།་
Chinese
诸法皆空性，无我命有情，补特伽罗性，诸相皆无我，恼心法界一，一切无所缘，如是真如性，与一切无别，法身常印契，无缘如是现，颠倒妄念染，于分别境中，生起恼乱心。
English
The nature of all phenomena is emptiness, Without self, life, sentient beings, And the nature of nourishing a person. All appearances are without self. Afflicted mind is one with the sphere of Dharma. Everything is non-objective, suchness itself. By the Dharmakaya, inseparable from all, Is the eternal seal upon all. In that which appears as non-objective, By the mind deluded by inversion, Afflicted mind arises in the realm of thought.