Tibetan
རྒྱས་པ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱུང་ཆེན་གྱི་རྒྱུད། འདི་ནི་གནས་ཡུལ་མེད་ཀྱི་ལེའུ་ཉེར་གཉིས་པ་ཁྱུང་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་ཡིན། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་བཞུགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྟོད་དེ། ཅང་ མི་སྨྲ་བར་འཁོར་རྣམས་འདུས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཉིད་ཆེ་བའི་ལྷུན་ལ་བཞུགས་ཏེ་བརྗོད་པ། དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་མི་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་ལམ། །མི་གནས་ཐིག་ལེ་ཇི་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་གནས། །ཡུལ་ལ་མི་གནས་གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད། །སྤྱོད་བཞིའི་དོན་ཚོལ་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པས། །གཟུགས་མེད་ཆོས་ཀུན་བསྒོམ་དུ་ག་ལ་ཡོད། །སེམས་ནི་གཞི་སྟེ་ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ལམ། །མཆོག་ཏུ་སྟོང་པ་དེ་བཞིན་ཆོས་ལ་གནས། །གནས་དང་མི་གནས་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལམ། །ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པས་རྙེད་མི་འགྱུར། །ཆགས་པས་གྲོལ་བ་འདི་ལ་འདོད་པ་མིན། །དབང་པོ་རྣོ་བརྟུལ་ཆོས་ལམ་འཛིན་པས་ཀྱང་། །རྙེད་པའི་ཡུལ་མེད་སྙིང་པོ་མི་འབྱུང་ཞིང་། །དཔག་ཅིང་གཞལ་བས་འདི་ལ་དཔོགས་པ་མིན། །ནམ་མཁའི་མཐའ་བཞིན་གང་ཡང་ཐོག་པ་མེད། །སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བཞིན། །དམིགས་པ་མེད་ཅིང་འགྱུར་བར་མི་བྱེད་པར། །རང་བཞིན་གནས་པས་རེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐོང་། །བརྟག་མེད་བཞག་ན་ལེགས་པའི་འབྱུང་བ་ཆེ། །དྲན་དང་ཞི་བ་འབྱེད་མེད་སྙིང་རྗེས་བསྟན། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་འགྲོ་བའི་ལམ། །དེ་ལྟའི་ཡུལ་མེད་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་མེད། །སངས་རྒྱས་མེད་པས་སངས་རྒྱས་མིང་ཡང་མེད། །སངས་རྒྱས་སྟོན་པས་མིང་དུ་བཏགས་པས་ནོར། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་ཐོབ་བྱེད་ནོར་བའི་ལམ། །རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་སྐུ། །གཞན་གྱིས་ནོར་མིན་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན། །བདེ་བ་འདོད་པས་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །མ་གཡོག་ནང་དུ་བཙལ་བའི་གནས་མེད་དེ། །ཡུལ་ཕྱིར་ཆགས་ཤིང་ཡུལ་ལ་བསྔོ་བའི་དམིགས་པ་མེད། །ཁྱུང་ཆེན་ནམ་མཁར་ལྡིང་སྟེ་འགྲོ་བ་བཞིན། །རང་བཞིན་སྤྲོ་བ་མེད་ཅིང་བསྡུ་བ་མེད། །རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་ཡེ་གནས་ལ། །ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་མ་ལུས་འབྱུང་བར་བྱེད། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དག་པ་ལ། །སྐྱེ་ཞིང་འཕོ་བའི་གནས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །བཤད་པ་བཞིན་དུ་བརྟགས་པའི་
Chinese
广大菩提心大鹏鸟续。 这是无处所之品第二十二大鹏鸟续。此后，薄伽梵吉祥金刚萨埵等众以极大的恭敬顶礼，薄伽梵吉祥普贤安住于解脱之道。赞叹道：善逝善哉！ 众人聚集静默不语。之后，薄伽梵吉祥普贤自身安住于自身伟大的山峰上宣说：无有对境，无分别之法道，不住之明点，如实之自性。自生智慧如实安住，不住于境，无有对治。四种行持寻义，差别无意义，无色之法如何修习？心乃基础，诸法乃多样之路，极为空性，如是安住于法。住与不住，自性之道路，如实修习亦不可得。贪著而解脱，此非所欲。根器利钝，执持法道亦，无所得之境，精要不生，度量测算，于此不可衡量。如虚空之边际，任何亦无阻碍。空性之空性，如珍宝一般，无有对境，亦不作改变，自性安住，满足一切希望。若无分别安住，则有大乐之生起。无有忆念与寂止之分别，以慈悲宣说。无上菩提，乃趋入精要之路。如是无处所，不见佛陀。无有佛陀，亦无佛陀之名。宣说佛陀，以名命名乃错误。从他处获得佛陀，乃错误之路。自证菩提心即是佛身。非由他者所造，本然安住。欲求安乐，则背离安乐。不在欺骗中寻找处所，于境外贪著，于境上回向，无有对境。如大鹏鸟翱翔于虚空，自性无有舒展亦无收缩。如大海一般，本然安住，诸法多样，无余生起。于普贤之清净行境中，无有生与迁变之处所，即是如是。如所说一般观察的
English
The Great Extensive Lineage of the Bodhicitta Garuda. This is the Twenty-second Chapter, the Garuda Lineage, on the Absence of a Dwelling Place. Then, the Bhagavan, glorious Vajrasattva, and others, with great reverence, prostrated. The Bhagavan, glorious Samantabhadra, abided on the path of liberation. Praising, "Sugata, well done!" The assembly gathered in silence. Then, the Bhagavan, glorious Samantabhadra himself, seated on the great peak of his own greatness, spoke: The path of Dharma, without an object of focus, without conceptualization, the non-abiding bindu, the state of suchness itself. Self-born wisdom abides as it is, without abiding in an object, without being remedied by an antidote. Seeking the meaning of the four conducts, the distinctions are meaningless, how can one meditate on all formless dharmas? Mind is the basis, all dharmas are diverse paths, supremely emptiness, thus it abides in Dharma. Abiding and non-abiding, the path of self-nature itself, meditating on it as it is will not be attained. Liberation through attachment is not desired here. Even by holding the sharp or dull faculties on the path of Dharma, the object of attainment, the essence, does not arise, and it is not inferred by measuring and calculating. Like the edge of the sky, there is no obstruction whatsoever. The emptiness of emptiness, like a precious jewel, without an object of focus and without changing, abiding in its own nature, it fulfills all hopes. If left without examination, there is a great arising of goodness. Without separating memory and peace, it is shown with compassion. The unsurpassed Bodhi is the path to the essence. Such a place without seeing the Buddha. Without the Buddha, there is also no name of the Buddha. It is wrong to name it by showing the Buddha. Obtaining the Buddha from another is a wrong path. Self-awareness, Bodhicitta itself, is the body of the Buddha. It is not made by others, it is naturally abiding. Desiring happiness, one turns one's back on happiness. There is no place to seek within deception, attached to external objects, dedicating to objects, there is no object of focus. Like a great Garuda soaring in the sky, its nature has neither expansion nor contraction. Like a great ocean, it abides naturally, all kinds of dharmas arise without exception. In the pure realm of Samantabhadra's activity, there is no place for birth and change, it is suchness itself. Examining as it is said
Tibetan
ཆོས་ཀུན་ལས། །རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ནང་གི་སེམས་ལས་བཙལ། །འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ཙམ་ཉིད་དུ་ནི། །ཚིག་དང་ཡི་གེར་སྟོན་པས་བཤད་པ་ཡིན། །རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་དབྱིངས་གཞན་ནས་མི་རྙེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁྱུང་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གུད་ན་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་ཉིད་ལ་ཉིད་བརྗོད་པ། མི་གནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མེད་མི་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་ལམ། །བསྔོ་བའི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །རྟོག་བསྒོམ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་མེད་པས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་གནས། །བྱ་བྲལ་ཡུལ་ལ་མི་གནས་གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད། །ལྷག་པའི་དོན་མེད་འདི་ཡི་རང་བཞིན་ལས། །སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་འབྱུང་བས་ཆོས་སྐུ་གནས། །མངོན་སུམ་ཀུན་ཏུ་མི་རྟོག་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །རྟག་ཏུ་འདུག་པར་འདོད་པའི་དྲང་སྲོང་ཉིད། །རྣམ་དག་ལམ་དེར་ཞུགས་པས་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་འཐོབ། །གང་ལ་ཐོས་པར་མི་རིགས་བསྙད་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་འདྲེས་ཤིང་དབྱེར་མེད་ལ། །དོན་དམ་ཆོས་ཞེས་ལྷག་པའི་གནས་ཞེས་བཤད་པའང་མེད། །འཁྲུལ་དང་བྱང་ཆུབ་ལམ་དེ་རྟོག་པས་འཐོབ་པའང་མེད། །བྱང་ཆུབ་ལམ་ཆེན་ཚིག་གི་མཐའ་ལས་འདས། །འདི་དང་སངས་རྒྱས་འདྲ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །མི་ཕྱེད་རྟོག་པར་ཞུགས་ཕྱིར་བསམ་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཡིན། །ལམ་མེད་ལམ་དུ་འཇུག་པ་འཁྲུལ་པའི་ནད་ཆེ་བས། །བཙལ་བར་འདོད་པས་རི་དྭགས་སྨིག་རྒྱུ་བསྙེག་པ་འདྲ། །རྙེད་པའི་ཡུལ་མེད་བཙལ་བས་མི་འབྱུང་ཞིང་། །གང་ལའང་མ་ཆགས་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་འདས་ཕྱིར། །ས་བཅུར་ལྟོས་པའི་གནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ལ་རྟག་ཏུ་གཞོལ་བར་བྱ། །མི་གཏང་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཤིན་ཏུ་བསྐྱེད། །མི་གཡོ་རང་བཞིན་གནས་པས་སྨན་ཆེན་མ་ བྱས་ན། །མཐོ་རིས་བགྲོད་པའི་རྒྱུ་དེས་ཉོན་མོངས་ཟིན་པར་འགྱུར། །ལམ་མེད་ལམ་དུ་འཇུག་པས་ལམ་འདི་མི་རྙེད་དེ། །ཆུས་གདུངས་གླང་ཆེན་སྨིག་རྒྱུ་བསྙེག་པའང་། །བསྐལ་པར་བགྲོད་ཀྱང་རྙེད་པར་རབ་ཏུ་དཀའ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁྱུང་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་ལས། ཡང་དག་པའི་དོན་འདིས་མ་ཟིན་ན་སངས་རྒྱ་བར་བྱ་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན
Chinese
于一切法中，莫求外境觅自心。 为令迷途者，示以言词文字门。 自明菩提心要乃法界，法界不从他处得，即是如是性。 智者如是知。乃菩提心金翅鸟续，离心之外无别法可示之品第一。 其后，薄伽梵吉祥普贤王如来，自语于自身： 不住无缘无念之法道，回向微细分，由境所生起。 思惟禅修法之别，皆无意义故，自生智慧无念，如是恒常住。 离作不住于境，无须对治除，此无上义自性。 由心性之本性，法身得以安住，显现无念广大心要中。 常欲安住之瑜伽士，入于清净道，得平等王位。 于彼不可说，离一切言诠，法与非法混杂无别中。 无有更殊胜之处，说为胜义法，亦无有殊胜之境。 迷途与菩提道，亦非由分别可得，大菩提道超离言语边。 此与佛陀等同，乃一切智者，不入于分别，离一切思念。 彼性如是性，恒常安住也。于无道中入道，乃极大之迷途。 若欲寻觅者，如鹿追逐阳焰般，无有可得之境，寻觅亦不生。 于何亦不执着，智慧界超离故，观待十地之境亦是菩提之障。 是故当恒常勤于菩提，莫舍弃，当极力生起菩提之忆念。 若不住自性，未作广大之药，以此趣往天界之因，亦为烦恼所缚。 于无道中入道，故此道不可得，如渴象追逐阳焰般。 纵经多劫亦难得，乃菩提心金翅鸟续，若未以真实义摄持，则无成佛之方便品第二。 其后，复次薄伽梵
English
Among all dharmas, do not seek externally, but seek within your own mind. To guide those who are lost, it is explained through words and letters as merely a gateway. The essence of self-awareness, the heart of Bodhi, is the Dharmadhatu. The Dharmadhatu is not found elsewhere; it is the Suchness itself. Let the wise understand it thus. This is from the Garuda Tantra of the Mind of Bodhi: The First Chapter, which states that there is no other dharma to be shown apart from the mind. Thereafter, the Bhagavan, the glorious Samantabhadra, spoke to himself: The path of dharma is non-abiding, without object, and without thought. The subtle portion of dedication arises from the object. Since the distinctions of thought, meditation, and dharma are meaningless, the self-born wisdom abides naturally and without thought. Free from action, not abiding in objects, and not to be remedied by antidotes, this is the nature of unsurpassed meaning. From the very nature of the essence, the Dharmakaya abides, manifestly non-conceptual in the vast essence. The yogi who desires to abide constantly, enters the pure path and attains the kingdom of equality. It cannot be spoken of, it is free from all expressions, in the mixture of dharma and non-dharma, without distinction. There is no higher place to be spoken of as ultimate dharma, nor is there a superior state. The path of delusion and enlightenment is not attained through thought; the great path of enlightenment transcends the limits of words. This is the same as the Buddha, the all-knowing one, not entering into distinctions, free from all thoughts. That very Suchness abides eternally in Suchness. To enter a path where there is no path is a great delusion. If one desires to seek, it is like a deer chasing a mirage. There is no object to be found, and seeking does not arise. Not clinging to anything, because the realm of wisdom is transcendent, even the state that depends on the ten bhumis is an obscuration of enlightenment. Therefore, one should always be diligent in enlightenment itself. Do not abandon it; generate the memory of enlightenment very strongly. If one does not abide in the self-nature and does not make the great medicine, the cause for going to the heavens will be seized by afflictions. Entering a path where there is no path, this path cannot be found, like an elephant tormented by thirst chasing a mirage. Even if one goes for kalpas, it is very difficult to find. This is from the Garuda Tantra of the Mind of Bodhi: The Second Chapter, which states that without being grasped by this true meaning, there is no means to attain Buddhahood. Thereafter, again, the Bhagavan