Tibetan
་ཕྱིན་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ནོ། །མི་གཡོའི་རང་བཞིན་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །སྟོང་པ་ཉིད་དེ་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་གནས། །བརྟགས་ན་མངོན་སུམ་མི་གནས་རྙེད་མཐའ་མེད། །ལམ་ལ་ལྟོས་པའི་གནས་མེད་བསམ་དང་བྲལ། །རང་བཞིན་ཉིད་ལས་ཡིད་མི་འཇོག་པ་ནི། །བདག་མེད་སྨན་ཆེན་གཏོང་བའི་སློབ་དཔོན་དེ། །དགེ་བཤེས་ཀུན་ལས་འབྱུང་བའི་རིན་པོ་ཆེ། །བདག་དང་གཞན་དུ་བྲལ་བའི་སྟོན་མཁན་ཉིད། །གཞན་ནས་མ་བྱུང་རང་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས། །དཔེའམ་ཚད་མས་གཞིག་ཏུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་འབྱུང་འཇུག་ཟད་པའི་རྨུགས་པ་ཉིད། །དད་པའི་དད་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པར་ནི། །དྲི་མེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡི། །རྒྱུད་དྲུག་འགྲོ་བ་རྣམས་སུ་སྣང་བ་ཡང་། །བདག་རྟོག་པ་ཡི་འཁྲུལ་པ་དག་ལ་སྣང་། །དད་པའི་ལམ་ལས་གུད་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །མཚམས་མེད་མི་དགེ་སྡིག་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ། །ཁ་ན་མ་ཐོ་འཇིག་རྟེན་འདི་སངས་ཏེ། །གཉིས་མེད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྩིས། །བྱང་ཆུབ་ཚོགས་རྫོགས་ཆོས་ལས་གཞན་མིན་ནོ། །དངོས་མེད་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན། །གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལ་སོགས་ཀྱང་། །བྱ་བྱེད་ལྷུན་གྲུབ་སྔ་མ་དེ་བཞིན་ལས། །གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་བདག་ཉིད་ཆེ། །སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སྟེ་རྟག་པར་བཞུགས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་རྩལ་ཆེན་སྤྲུགས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཅིག་ཆར་འཇུག་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ། བྱ་བ་དོན་ལ་མི་གནས་གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད། །མ་བྱུང་མི་རྟོག་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་གནས། །གཟུང་བའི་ཡུལ་མེད་སེམས་ཀྱི་གནས་ཀྱང་མེད། །གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྤྱོད་ལ། །ཐེག་གསུམ་འཁྲུལ་པར་བཏགས་པས་ཅི་ཞིག་བསྙད། །ཡེ་ཤེས་གཞིར་གྱུར་མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་འདས། །རྣམ་པ་ཅིར་མི་རྟོག་པས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ། །བཞུགས་པས་གཉིས་མེད་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ཐོབ། །མི་དམིགས་དམིགས་པ་མེད་པས་ཆགས་གནས་མེད། །མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བརྟག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་མེད་རྒྱུ་འབྲས་མེད། །ལམ་གྱིས་བཅོས་སུ་འདི་ལ་ག་ལ་ཡོད། །ཐམས་ཅད་མཉམ་གནས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་ལས། །གཟའ་གཏད་ཡུལ་ལ་དྲང་སྲོང་བསྒོམ་ཡིད་འཇོག །བསྒོམ་ལས་མ་འཁྲུལ་རང་བཞིན་རྩལ་ཆེན་སྤྲུགས
Chinese
因此，就是这样。不动的自性安住的法性，空性安住在空性的境地。如果观察，则现量不住，无有可得的边际。依靠道的无有处所，离于思虑。从自性本身不作意，是施予无我大药的导师。是胜于一切善知识的珍宝。是远离自他的导师。不由他生，自明菩提心。不可用比喻或量来衡量。是智慧生起、融入、穷尽的迷雾。信心的信心，就是发菩提心。无垢如来们这样宣说。您所说的话，就是所说的话。六道众生显现，也是在自我想象的错觉中显现。不在信心的道路之外。无间罪、不善、罪恶等各种各样，不可理喻，这个世界清醒了，在二无的圆满成就的法中计算，菩提资粮圆满，不是法之外的。因为是无实法的自性，所以色、声、香、味、触等，也是自成，与前者一样，不是在他处，是伟大的自性。心髓菩提是殊胜的，恒常安住。从菩提心大力的续部中，为了证悟一切法的真如，要次第证悟，并且一下子进入那个意义的章节，这是第二品。之后，薄伽梵吉祥普贤菩萨所说，为了特别宣说，事业不住于意义，不能用对治来修饰。不生、不思，一切如是安住。没有能取的境，也没有心的处所。在二无的大乐佛的行境中，以三乘的错觉来假立，有什么可说的呢？智慧成为基础，超越不思的禅定。因为不思任何相，所以在菩提心髓中，安住而获得二无的禅定之王。不缘，因为没有缘，所以没有贪执。在现量本身中，不可思议，就是如是性。佛与众生二无，没有因果。用道来修饰，这怎么会有呢？一切平等安住在心髓的自性中。星宿对准境地，仙人修习作意。从修习中不迷乱，自性大力涌现。
English
Therefore, it is just like that. The Dharma-nature abiding in the immutable essence, emptiness abides in the realm of emptiness. If examined, it does not abide manifestly, and there is no attainable limit. The place without reliance on the path is free from thought. Not dwelling on the nature itself is the teacher who bestows the great medicine of selflessness. It is the jewel that arises from all virtuous friends. It is the teacher who is separated from self and other. Not arising from others, self-aware Bodhicitta. It cannot be measured by example or proof. It is the obscuration of the arising, merging, and exhaustion of wisdom. The faith of faith is to generate Bodhicitta. The immaculate Tathagatas declare this. What you say is what is said. The appearance of the six realms of beings also appears in the illusion of self-imagination. It is not outside the path of faith. The various kinds of heinous crimes, non-virtue, sins, etc., are incomprehensible, this world is awakened, and it is counted in the Dharma of the complete accomplishment of non-duality. The complete accumulation of Bodhi is not other than the Dharma. Because it is the nature of non-existent Dharma, therefore, form, sound, smell, taste, touch, etc., are also spontaneously accomplished, like the former, not in another place, it is the great essence. The heart essence Bodhi is supreme and always abides. From the tantra of stirring the great power of Bodhicitta, in order to realize the suchness of all Dharmas, one must gradually realize it, and enter the meaning of that in one go, this is the second chapter. Then, the Bhagavan glorious Samantabhadra spoke, for the sake of special declaration, the action does not abide in meaning, and cannot be adorned with antidotes. Unborn, unthinking, everything abides as it is. There is no object to be grasped, nor is there a place for the mind. In the realm of the non-dual great bliss Buddha, what is there to say by falsely establishing the illusion of the three vehicles? Wisdom becomes the basis, transcending the meditation of non-thought. Because one does not think of any aspect, therefore, in the heart essence of Bodhi, abiding and attaining the king of non-dual meditation. Not fixating, because there is no fixation, therefore, there is no attachment. In the manifest itself, inconceivable, it is suchness. Buddha and sentient beings are non-dual, there is no cause and effect. To adorn with the path, how could this be? Everything equally abides in the essence of the heart essence. Constellations align with the realm, sages practice contemplation and attention. Not being confused from practice, the great power of nature arises.