Tibetan
www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb037.041 Gpb037.041 ། ཐམས་ཅད་དེ་ལ་དབྱེར་མེད་པས།། གོང་གི་ཐམས་ཅད་བློ་ཡུལ་ཡིན།། བདག་འཛིན་བློ་ནི་གྲོལ་བ་ན།། ཡོད་མེད་གང་གིས་གང་ལ་གདགས།། བདག་གཞན་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་པས།། རྟག་ཆད་གཉིས ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ།། བདག་མེད་བེམ་པོའི་མཐའ་ལས་གྲོལ།། ཡུལ་མེད་རིག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ།། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པས།། མཐའ་རྣམས་མ་སྤངས་ངང་གིས་དག། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ལྷུན་གྱིས གྲུབ།། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་པ་དང།། དེ་ཙམ་དུ་མེད་སྒོམ་པ་དང།། ཡོད་མིན་མེད་མིན་སྒོམ་པ་དང།། བྱ་བྲལ་ལྷུན་རྫོགས་དེ་ཉིད་དོ།། ཨེ་མ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་སྟེ།། སྒོམ་པ་མེད་དུ་མ་རུང བས།། ཁ་ཅིག་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་བསྒོམ།། ཁ་ཅིག་ཡུལ་ཡོད་སེམས་མེད་བསྒོམ།། ཁ་ཅིག་ཡུལ་མེད་སེམས་ཡོད་བསྒོམ།། ཁ་ཅིག་གཉིས་ཀ་མེད་པར་བསྒོམ།། དེ་ཡི་བྱེ་བྲག་མུ་བཞི་སྟེ།། བདག་མེད་སྒོམ་པ དམན་པ་སྟེ།། ཡུལ་མེད་སྒོམ་པ་དེ་བས་དམན།། སེམས་ཡོད་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་དམན།། གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་དམན།། ལྟ་སྒོམ་ལ་སོགས་གང་འདོད་ཀྱང།། ཅུང་ཟམ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་དགེ། ཁ་ཅིག་གཉིས་མེད ཟེར་ནས་སྒོམ།། དེ་ནི་མུན་པའི་མཐོ་ཡོར་ཡིན།། སྒོམ་དང་བསྒོམ་བྱ་གྲོལ་བ་ཡིས།། ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་སྒོམ་པའི་མཆོག། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྲོལ་ན།། དེ་ཚེ་མཁས་པས་སྒོམ་པ་ཡིན།། སྐལ་ལྡན་རང་རིག མངོན་སངས་རྒྱས།། རང་རིག་གྲོལ་བ་བདེ་བའི་མཆོག། དེ་ལས་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན།། བླུན་པོས་ཁྱད་པར་མེད་འདྲ་ཡང།། ཡུལ་མེད་ཡང་དག་མ་ཤེས་ཏེ།། སེམས་ཉིད་མ་རྙེད་ངང་བཞག དང།། ཐམས་ཅད་སེམས་དེ་གང་ན་གང།། སྣང་ཉིད་སྟོང་ལ་སྟོང་ཉིད་སྣང།། སྐྱེད་ཙམ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་མེད།། འགྲོ་ན་ཐོང་ལ་འདུག་ན་ཞོག། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ།། སེམས་ཉིད་ཡུལ་མེད་སྒྲོ་སྐུར དང།། སྣང་སྟོང་གཉིས་དང་གཉིས་མེད་སོགས།། སྒྲོ་སྐུར་ཐམས་ཅད་འདི་ན་མེད།། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སུ་འདོད་བློ།། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ་དོན་དམ་མིན།། སྐྱེ་མེད་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།། འདོད་དང་མི་འདོད་ཅི་ཡང མིན།། ཅི་ཡང་མིན་པ་མཐའ་ཡིན་ཏེ།། ཡོན་མིན་མེད་མིན་གཉིས་ཀ་དང།། གཉིས་ཀ་མིན་པ་ཡང་མིན་ཏེ།། མཁས་པས་སྤྱི་ཡང་མ་དབྱེ་སྒོམ།། དེ་ཀུན་སྒོམ་པ་མེད་མ་རུང།། འདིར་ནི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀས འཆིང།། སེམས་དང་ཆོས་ནི་གཉིས་མེད་ན།། སྒོམ་དུ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་མེད།། ཡོད་དང་མེད་པ་རྨོངས་པའི་སྒྲ།
Chinese
因为一切于彼无分别， 故以上一切是意识之境。 当我执之意识解脱时， 有无以何施设于何处？ 我他境心无二元， 故从常断二边中解脱。 从无我之有边中解脱， 从无境之识边中解脱。 彼等一切无分别， 故诸边未舍自性清净。 见修行为果任运成。 如虚空般的禅修， 以及仅此而已的禅修， 有非有，无非无的禅修， 无作任运圆满即是彼。 唉玛，彼等一切皆是错觉， 若无禅修则不可行。 有些认为二者皆有而修， 有些修境有而心无， 有些修境无而心有， 有些修二者皆无。 彼之差别有四种， 修无我者是下劣， 修无境者更下劣， 修有心者亦下劣， 二者皆无则极下劣。 见修等随欲如何， 稍许二者皆有则善妙。 有些说无二而修， 彼乃黑暗之高山。 由禅修与所修解脱， 一切自解脱是禅修之胜。 彼等一切皆解脱时， 彼时智者乃为禅修。 具缘者自证现证佛， 自证解脱是安乐之胜。 彼之外则无有。 愚者虽似无差别， 然未识真正之无境， 未得心性而安住。 一切心彼于何处何？ 显现性空而空性显现。 仅生起之时即无生， 若行则放，若住则止。 诸法如虚空般， 心性无境之增益与诽谤， 显空二者与无二等， 一切增益诽谤于此皆无。 谁以虚空为如是之想？ 是世俗谛而非胜义谛。 亦非仅是无生， 欲与不欲皆非。 无有任何即是边， 有非有，无非无，二者， 二者皆非亦非， 智者不分别总相而修。 彼等一切无有禅修不可， 于此有无二者皆束缚。 心与法若无二元， 则禅修中有无二者皆无。 有与无乃是迷惑之声。
English
Because all are inseparable from that, Therefore, all above are objects of mind. When the mind of self-grasping is liberated, By what does existence or non-existence apply to what? Since self and other, object and mind, are non-dual, Therefore, liberated from the extremes of permanence and annihilation. Liberated from the extreme of selfless matter, Liberated from the extreme of objectless awareness. Since all those are inseparable, Therefore, all extremes are purified naturally without being abandoned. The view, meditation, conduct, and result are spontaneously accomplished. Like meditating on the sky, And meditating on just that nothingness, And meditating on neither existence nor non-existence, Actionless, spontaneously perfect, that itself is it. Alas, all those are delusions, It is not permissible to be without meditation. Some meditate considering both to exist, Some meditate with object existing and mind not existing, Some meditate with object not existing and mind existing, Some meditate with both not existing. The distinctions of that are fourfold, Meditating on selflessness is inferior, Meditating on objectlessness is even more inferior, Meditating with mind existing is also inferior, Both not existing is extremely inferior. Whatever you desire, such as view and meditation, It is good to have a little of both existing. Some say non-duality and meditate, That is a high mountain of darkness. By the liberation of meditation and what is meditated upon, All self-liberation is the best of meditation. When all those are completely liberated, At that time, the wise meditate. The fortunate, self-aware ones, manifestly awaken, Self-awareness liberation is the best of bliss. Other than that, there is nothing. Although to fools it seems undifferentiated, They do not know true objectlessness, They do not find the nature of mind and remain. All that mind, where is it? Appearance itself is emptiness, and emptiness is appearance. At the very moment of arising, there is no arising, If going, then release; if staying, then rest. For all phenomena are like the sky, The mind itself, objectless, with imputation and defamation, Appearance and emptiness, duality and non-duality, etc., All imputation and defamation are not here. Who is the mind that desires to be like the sky? It is conventional truth, not ultimate truth. It is not even just unborn, Neither desire nor non-desire is anything. Nothing at all is an extreme, Existence nor non-existence, both, Neither both nor not both, The wise do not meditate by separating the generalities. All those cannot be without meditation, Here, existence and non-existence both bind. If mind and phenomena are non-dual, Then in meditation, there is no existence or non-existence. Existence and non-existence are the sounds of delusion.
Tibetan
། དེ་ཡིས་ཡང་དག་དོན་མི་མཐོང།། ལྟ་སྒོམ་ལ་སོགས་བསམ་ཡས་ཀྱང།། ཡང་དག་དྲུག་ལ་ཡོད་མ ཡིན།། ཞེས་རིག་པའི་ཉི་མའི་གསང་ཐིག་སྟེ་བཅུ་པའོ།།།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། སྲིད་གསུམ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ།། རྟོགས་དང་ཡོན་ཏན་བསམ་མི་ཁྱབ།། ཡོད པ་ཟང་ཕྱིར་རིམ་པ་ཡིས།། ཐིག་བསྒོམ་ང་དུ་གསུང་འགྱུར་ཡང།། རྟོག་དང་སྒོམ་པ་མ་ལུས་པ།། ཐམས་ཅད་གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་འཇིག། དེ་བས་གསང་སྔགས་བདག་ཉིད་ཆེ།། ཞིག་པ་དག་ནས་ལྷུན་གྱིས གྲུབ།། དེ་ཡོད་པས་ན་དེ་མེད་དོ།། མུན་པ་སྣ་བ་ཇི་བཞིན་ནོ།། ཀུན་གྱིས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པས།། རྟོགས་དང་སྒོམ་པ་ཟབ་ཅིང་འཕེལ།། དེ་ཡི་འཁོར་བ་འཕེལ་འགྱུར་ཏེ།། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་རྟོགས ཉིད།། ཤེས་རྟོགས་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད།། ཤེས་རྟོགས་ཟད་པས་འཁོར་བཟང།། ཤེས་རྟོགས་ཟད་པས་ཆོས་ཉིད་མཐོང།། འཁོར་བའི་ཆོས་ཀུན་ཤེས་རྟོགས་ཡིན།། ཤེས་རྟོགས་ཟད་ན་མྱ་ངན་འདས།། རྡོ་རྗེ་སེམས པའི་བདག་ཉིད་ཚེ།། རང་རིག་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་ཤར།། ཐེག་པ་གསུངས་པའི་དོན་དང་ལྡན།། བདེ་བར་གཤེགས་པས་འགྲོ་དོན་གྲུབ།། འཁྲུལ་པ་ཟད་དང་མ་ཟད་ཀྱིས།། འཁོར་འདས་རྟོགས་དང་མ་རྟོགས དང།། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་རྒྱུན་དང་དུ་མ།། བློ་དེ་ཟད་དང་མ་ཟད་དང།། ལྡང་མི་ལྡང་ལ་བྱས་པ་ལས།། ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་གཞན་ན་མེད།། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ།། དངས་དང་མ་དངས་ག་ལ ཡོད།། སྤྲིན་ཉིད་བྱུང་དང་མ་བྱུང་གིས།། གསལ་དང་མི་གསལ་ལ་སོགས་བརྗོད།། དཔེར་ན་ཉི་མའི་ངོ་བོ་ལ།། གྲང་དྲོ་ལ་སོགས་མེད་མོད་ཀྱི།། སྤྲིན་ཉིད་ཟད་དང་མ་ཟད་ཀྱིས།། ཉི་མ་གྲང་དྲོར་མཐོང་ཞིང་བརྟགས དེ་བཞིན་རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་ལ།། སྐྱེ་འཆིའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡོད་མིན་ཏེ།། ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་ཡོད་ཀྱིས།། རྟོགས་བརྟན་འཁོར་བ་ལ་སོགས་ཀུན།། མཁས་པས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས།། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་རང བྱུང་བའོ།། འཁྲུལ་བློ་ཟད་དང་མ་ཟད་ཀྱིས།། དཔེ་དོན་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ།། མདོར་ན་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ།། རྟག་ཏུ་ཡོད་ན་རྫས་སུ་གོལ།། རྟག་ཏུ་མེད་ན་ཆད་པ་ཉིད།། རིག་ན་སེམས་ཡོད་མ་རིག་སྟེ།། མ་རིག བེམ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར།། དེ་བས་ཚུལ་ནི་བཞི་སྒོ་ནས།། མཁས་པས་འདི་བཞིན་ཤེས་པར་བྱོས།། གནས་ཚུལ་འཁྲུལ་ཚུལ་རྟོགས་ཚུལ་རྟོགས་པ་བརྟན་ཚུལ་དང་བཞི་ལ། མཁས་པས་ལུགས་བཞིན་འདི་ལྟ་སྟེ།། ཆོས དང་ཆོས་མིན་དབྱེར་མེད་ཅིང།། སེམས་དང་སེམས་མིན་དབྱེར་མེད་ན།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སམ་
Chinese
那以正确之义不见，观修等等虽无数，然于真正六者中无有。如是智慧日之秘密明点，乃第十。 顶礼薄伽梵功德圆成之自性。 于三有情众，证悟与功德不可思议。 有者障故以次第，明点观修我等虽宣说，然证悟与修习无余，一切以此秘密咒摧毁。 故秘密咒自性大，从坏灭中任运成，彼有故而彼无，如黑暗消散一般。 众人皆未如是了悟故，证悟与修习深且增，彼之轮回增长故，轮回之自性即是知解。 如知解般之罪恶无，知解尽故轮回善，知解尽故见法性，轮回之法皆是知解。 知解尽则寂灭，金刚萨埵之自性寿，自明方便之王显现，具有所说乘之义，善逝成办有情利。 迷惑尽与未尽故，轮涅证悟与未证悟，二与无二恒常与众多，彼智尽与未尽及，起不起而作之，一切皆是彼，余处无有。 譬如虚空之自性中，清净与不清净何处有？唯云生与未生故，说为明与不明等等。 譬如日之体性中，冷热等等虽无有，然唯云尽与未尽故，见日为冷热而观察。 如是清净智慧中，生死之因缘非有，然以心之动摇有故，证悟稳固轮回等等一切。 智者当如是知晓，彼亦一切自生也。 迷乱心尽与未尽故，比喻意义差别甚大。 简言之，所谓法性者，若常有则误为实物，若常无则成断灭。 若知则有心，若不知，则成无情之物。 故以四门之理，智者当如是知晓。 住之理、迷之理、悟之理、悟之稳固之理等四者，智者当如理如是见：法与非法无别，心与非心无别，则法界或
English
That does not see the true meaning. Although contemplation and so on are countless, it is not present in the true six. Thus, the secret point of the sun of wisdom is the tenth. I prostrate to the Bhagavan, the self-nature of accomplished qualities. For all sentient beings in the three realms, realization and qualities are inconceivable. Because of the obstruction of existence, although we speak of contemplation of the bindu in sequence, all realizations and practices are destroyed by this secret mantra. Therefore, the nature of the secret mantra is great, spontaneously accomplished from destruction. Because it exists, it does not exist. It is like the dissipation of darkness. Because everyone does not understand it in this way, realization and practice are deep and increasing. Because its cycle increases, the nature of the cycle is knowing and understanding. There is no sin like knowing and understanding. Because knowing and understanding are exhausted, the cycle is good. Because knowing and understanding are exhausted, the nature of reality is seen. All the laws of the cycle are knowing and understanding. When knowing and understanding are exhausted, there is nirvana. The life of the self-nature of Vajrasattva, the king of self-awareness and means, appears, possessing the meaning of the spoken vehicle. The Sugata accomplishes the benefit of sentient beings. Because delusion is exhausted and not exhausted, samsara and nirvana, realization and non-realization, two and non-two, constant and many, that wisdom is exhausted and not exhausted, and arising and not arising, all are that, there is nothing elsewhere. For example, in the nature of space, where is purity and impurity? Only because clouds are born and not born, it is said to be bright and unclear, and so on. For example, in the nature of the sun, although there is no cold and heat, and so on, only because the clouds are exhausted and not exhausted, the sun is seen as cold and hot and observed. Likewise, in pure wisdom, there is no cause or condition for birth and death, but because there is movement of the mind, all things such as realization, stability, and samsara. The wise should know it in this way, and all of it is self-born. Because the confused mind is exhausted and not exhausted, the difference between the meaning of the metaphor is very great. In short, what is called the nature of reality, if it is always there, it is mistaken for a substance, if it is always not there, it becomes annihilation. If you know, there is mind, if you do not know, it becomes an inanimate object. Therefore, with the principle of the four doors, the wise should know it in this way. The four are the way of dwelling, the way of delusion, the way of realization, and the way of stable realization. The wise should see it in this way according to reason: there is no difference between dharma and non-dharma, and if there is no difference between mind and non-mind, then the realm of dharma or