Tibetan
ཤེས་འོད་ལས་སྣ་ཚོགས གསལ།། སེམས་ཉིད་འོད་ལས་སྣང་ཚོགས་འབྱེད།། རིག་པའི་འོད་ལས་ཐ་དད་བྱུང།། ཀུན་གཞིའི་འོད་ལས་ཀློང་དུ་འཁྱིལ།། ཡེ་ཤེས་རིན་ཆེན་རང་འབར་བ་ལས།། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་བཟླ་བ་འབྲས་བུའི་ཆོས སོ།། རྫོགས་སོ།།།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཛྙཱ་ན་ཛྭ་ལ་བྷ་མཱ་ལ་ཨཱ་ཧི་བྷ་ཨཱ། བོད་སྐད་དུ། ཡེ་ཤེས་བཀོད་པ་རང་འབར་བའོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། འདི་སྐད་བཤད་པའི་དུས་གཅིག་ན། ཐམས་ཅད་ཐ་དད་མེད་པར་བརྡལ་ལོ།། ཕྱོགས་མེད་པར་ཤར་རོ།། འབྱེད་པ་མེད་པར་མཉམ་པའི་ངང་ཉིད་དོ།། རང་འབར་བའི་ཀློང་འབྱེད་པ་མེད་པའི ངང།སྣང་བ་མེད་པའི་ཁྱབ་པ། ཡང་དག་པའི་དབྱིངས་སོ།། འགྱུར་བ་མེད་པའི་སྐུ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་གདངས། རང་བྱུང་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ནོ།། དངོས་པོ་མེད་པའི་སྣང་བ། བདག་མེད་ པའི་རིག་པ།ཕྱོགས་མེད་པའི་གསལ་བ། བྱས་པ་མེད་པའི་རང་ཤར་རོ།། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འདས།། བག་ཆགས་ཕུང་པོར་སྣང་བ་འདི།། ཟག་བཅས་ལུས་ཏེ་སྐྱེ་ཤིང་སྣང།། དབུགས་ཀྱི་འགྱུ་བ་ཆད་པ་ ལ།། སྐྱེ་ཤི་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན།། འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན།། ལྟ་བ་ཆགས་པ་སྒོམ་པ་འདོད་པའོ།། སྤྱོད་པ་སྡུག་བསྔལ་ངེས་མེད་ཀྱི།། སྐྱེ་འགག་ན་འཆིའི་ཆུ་བོ་ལས།། མི་རྒལ་མི་འདའ་འཇིག་རྟེན པ།། དངོས་མེད་འཁོར་འཁྱམས་སྣ་ཚོགས་སྤྱོད།། བག་ཆགས་ལུས་ལ་ངེས་པ་མེད།། མྱ་ངན་འདས་ཞེས་སྤྱོད་པ་ཡང།། ལྟ་བ་བདག་མེད་སྒོམ་པ་དངོས་མེད་ལ།། དཀར་པོ་སྤྱད་པ་བདག་གཞན་དོན་དུ་སྤྱོད།། སྐྱེ རྒས་ན་འཆིའི་ཆུ་བོ་བཞི་ལས་ཀྱང།། རྒལ་ཞིང་འདས་ན་འཇིག་རྟེན་འདས་པའོ།། ཏིང་འཛིན་ཁྱད་པར་ངེས་པ་མེད།། སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་ཁྱབ་ཆེན་ལ།། ཐ་དད་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་གཉིས།། ཕྱི་རོལ་མུ སྟེགས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ།། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་སྤྲིན་ལྟར་རོ།། འཁོར་བའི་ཆོས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཚེ་འབྱུང་འདྲ།། དངོས་པོར་སྣང་བ་སྟོང་སྟེ་ཆུ་གཟུགས་པར།། གཟུང་འཛིན་ཆོས་ལ་བདག་མེད་ཉི་ཟེར འདྲ།། དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའོ།། མ་རྟོགས་རྟག་ཆད་མཐའ་ལ་ཞེན་ན་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པའོ།། མུ་སྟེགས་ཆོས་ལ་ལྟ་ན་གྲངས་མེད་ཀྱང།། བསྡུ་ན་རྟག་ཆད་དེ་གཉིས སོ།། རྟག་པར་འདོད་པའི་ལྟ་བ་གྲངས་མེད་ཀྱང།། བསྡུ་ན་བདག་རྟག་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གྲུབ།། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་འགྱུར་དོན་བྱེད་བདག་ཉིད་ཅན།། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་
Chinese
识之光芒种种显现，心性之光种种现象生起，觉性之光种种差别产生，阿赖耶之光回旋于界中。从智慧珍宝自燃中，大乘是重述果之法。完毕。印度语：Jnana Jwala Bhamala Ahibha A。藏语：智慧光芒自燃。顶礼薄伽梵吉祥普贤。如是说之时，一切皆无差别地扩展，无方地升起，无分别地处于平等之状态。自燃之界无分别之状态，无显现之遍布，真实之法界。无变之身，无事物之大悲，大智慧之音声，自生之大连续。无事物之显现，无我之觉性，无方之明，无作之自显现。世间与出世间，习气如蕴显现之此，乃是有漏之身，显现生与树。气息之流动断绝时，则说为生与死。说是世间人，见解执着，修习希求。行持痛苦，不定之，从生老病死之河流中，不超越不过度乃是世间人，无事物漂泊行持种种。习气于身无有定准，行持亦说是寂灭。见解无我，修习无事物，行持白色，为自他之利益而行持。从生老病死之四河中，超越且度过则是出世间人。等持差别无有定准，心之精要阿赖耶广大遍布，从差别词语之门分开则为二，外道，内道佛教徒。一切有为法无常如云，轮回之法如痛苦之生命生起。显现为事物乃是空性，如水中之影像，所取能取法无我如日光。如是知晓且证悟则是内道佛教徒。不证悟执着常断之边则是外道。若观外道之法虽无数，总摄则为常断此二。欲求常有之见解虽无数，总摄则成立为我常有事物之法。第二刹那不改变，能作义之自性，此乃金刚。
English
From the light of consciousness, various things become clear. From the light of mind-essence, various phenomena arise. From the light of awareness, various differences occur. From the light of the ground of all, it swirls in the expanse. From the self-blazing precious wisdom, the Great Vehicle is the teaching of the fruit to be repeated. Completed. In Sanskrit: Jnana Jwala Bhamala Ahibha A. In Tibetan: The self-blazing array of wisdom. Homage to the Bhagavan, glorious Samantabhadra. At the time of this teaching, everything expanded without difference, arose without direction, and remained in a state of equality without separation. The self-blazing expanse, a state without separation, the pervasion without appearance, the true realm of reality. The unchanging body, compassion without substance, the resonance of great wisdom, the great continuous self-arising. Appearance without substance, awareness without self, clarity without direction, self-arising without effort. Worldly and beyond worldly, this appearance of habitual patterns as aggregates, is a contaminated body, appearing as birth and a tree. When the flow of breath ceases, it is called birth and death. It is said to be worldly. Views are attachment, meditation is desire. Conduct is suffering, uncertain, from the river of birth, aging, sickness, and death, those who do not cross or pass over are worldly, wandering without substance, engaging in various activities. Habitual patterns are not fixed in the body. Conduct is also said to be nirvana. Views are selflessness, meditation is without substance, conduct is white, engaging for the benefit of oneself and others. From the four rivers of birth, aging, sickness, and death, crossing and passing over are the ones beyond the world. Samadhi distinctions are not fixed. The essence of mind, the ground of all, is vast and pervasive. If divided through the gate of different words, there are two: outsiders, and insiders, Buddhists. All compounded things are impermanent like clouds. The nature of samsara is like suffering, life arises. Appearing as objects is emptiness, like reflections in water, the object and subject are selfless like sunlight. Knowing and realizing this is being an inner Buddhist. Not realizing and clinging to the extremes of permanence and annihilation is being an outsider. Although there are countless views in outsider teachings, when summarized, they are permanence and annihilation, these two. Although there are countless views desiring permanence, when summarized, they are established as the dharma of a permanent self and substance. Not changing in the second moment, having the nature of accomplishing meaning, this is vajra.
Tibetan
སེམས་དཔས་བརྗོད་པ་ཡང།། རིག་པ་བྱང ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀློང་ཡངས་འདི།། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་རེ་གསལ།། དངོས་པོ་མེད་པའི་རིག་པ་འོད་ཟེར་འཕྲོ།། དེ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གང་ཟག་ཨེ་མ་འཁྲུལ།། ཅེས་བརྗོད་དོ།། མུ་སྟེགས་ཆད་པའི་ལྟ་བ གྲངས་མེད་ཀྱང།། བསྡུས་ན་ཚེ་འདི་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་བློ་བུར་བ།། ལས་ལ་དགེ་སྡིག་མེད་ལ་ཆོས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་མེད།། དཔེར་ན་ལ་ཁར་མེ་ཤི་ཐལ་བ་རླུང་ཁྱེར་བཞིན།། སངས་རྒྱས་འདོད་ན་བསྐལ་བར་ཚོགས བསགས་དགོས།། བློ་བུར་ཚེ་ལ་བསྐལ་བའི་ཐ་སྙད་མེད།། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་བརྫུན་དུ་སྣང།། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བརྗོད་པ།། ཚེ་ཉིད་སྔུན་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན།། བུ་ཆུང་མདངས་སྐྱེས་ནུ མ་འཐུང་བ་དེ།། སྔུན་མ་འསྔོན་དུ་སོང་བའི་བག་ཆགས་ཡིན།། སྔོན་དུས་སོང་གློ་བུར་ཡོངས་གྱུར་ན།། ས་རྡོ་རྣམས་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་རིགས།། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་གཏན་ཚིགས་ནི།། ཁམས་གསུམ་སེམས ཅན་ཐམས་ཅད་ལ།། ཕྱུག་སྟོགས་སྐྱིད་སྡུག་ངེས་མེད་སྤྱོད་པ་ཡིས།། ཕྱི་མ་འབྱུང་བ་ངས་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ།། ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་སྐྱིད་སྡུག་སྤྱོད་འགྱུར་ན།། ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ཡང་སྐྱིད་སྡུག་ཡོད་པར་ངེས།། ཅི་ཕྱིར ཞེས་ནི་སྤྱོད་གྱུར་ན།། ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ཡང་བློ་བུར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེས་སོ།། དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བརྗོད་པ།། སེམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན།། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པ་རང་བྱུང་ད་ལྟའི སངས་རྒྱས་ཡིན།། གཉེན་པོ་མེད་པ་རང་བྱུང་མ་བྱོན་སངས་རྒྱས་ཡིན།། སྔ་ཕྱི་ཐོག་མཐའ་མེད་པས་བརྡལ་བ་ཆོས་ཉིད་ཀློང།། འཕོ་འགྱུར་འཇིག་འབྲལ་མེད་པས་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་སྐུ།། བླུན་རྨོངས་སྤྱོད ལོག་ཁྱེད་ལ་རངས་སངས་ཐབས་ཀྱིས་ཆོས།། ཞེས་བརྗོད་དོ།། ཡེ་ཤེས་བཀོད་པ་རང་འབར་བ་ལས། ཐ་སྙད་རྩོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ འདིས་གསུངས་སོ།། ཡེ་ནས་སྙིང་པོ་དབྱེར་མེད་ལ།། ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་འདུས།། སྒྲོ་སྐུར་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་སུ་གྲོལ།། ཤེས་རབ་ཆེ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་དུ་འབྱམ།། སྙིང་རྗེ་ཆོས་ཏེ་ཕྱོགས་རིས མེད།། དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན།། གང་ཟག་སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་རྟོགས།། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཕྱི་རོལ་སྟོང་པར་རྟོགས།། དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ།། ཐེག་པ་ཆུང་ངུ ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་གཉིས།། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལྟ
Chinese
心萨埵说：觉性菩提心自性之广阔虚空，无有因缘之智慧光明朗然。无有事物之觉性光芒四射，于此执着为我之人何其迷惑。如是说。外道断灭之见虽无数，然摄而言之，此生无有前后乃是虚无。业无善恶，法无因果。譬如山上火灭灰烬随风飘，欲成佛需于劫中积聚资粮，虚无之生无有劫之名言。故而佛法似为虚妄。对此金刚萨埵说：生乃先有之理证。幼童面色红润不饮母乳者，乃是先前已往之习气。先前已往若成虚无，则土石等应生觉性。觉性后生之理证乃是，三界有情众生皆以，贫富苦乐不定之行，乃是后生生起之理证。若无后生苦乐行生起，则虚空之云亦定有苦乐。何以故？若行生起，则虚空之云亦是虚无生起之故。其后普贤菩萨说：心无事物故为过去之佛。无有因缘自生乃是现在之佛。无有对治自生乃是未来之佛。无有先后初始故而广大乃是法性虚空。无有迁变坏灭故乃是三世佛身。愚昧邪行汝当欢喜以方便之法成佛。如是说。智慧庄严自燃之中，名言诤论之篇章第一。其后如来以断除一切法之增益损减而说。本来心性无有分别，一切乘皆摄为二。一切增益诽谤皆于智慧界中解脱。智慧广大乃是法性虚空。大悲乃是正法无有偏袒。如是知晓通达乃是大乘。补特伽罗心性通达为空性。法之自性外境通达为空性。如是知晓通达乃是大乘。小乘乃是声闻缘觉二者。圣声闻等
English
The Bodhisattva said: The vast expanse of awareness, Bodhicitta's very nature, is clear with the light of primordial wisdom, free from cause and condition. The awareness without substance radiates light. How deluded are those who see themselves in it! Thus he spoke. Although there are countless nihilistic views of the extremists, in summary, this life is sudden, without past or future. There is no good or evil in action, no cause and effect in Dharma. For example, like a fire extinguished on a mountain, ashes carried away by the wind. If one desires to become a Buddha, one must accumulate merit for eons. There is no term of eons for a sudden life. Therefore, the Buddha's teachings seem false. To this, Vajrasattva said: Life itself is the proof of what comes before. A young child with a rosy complexion who does not drink milk is due to the habits of the past. If the past becomes sudden, then consciousness should arise in earth and stones. The proof that consciousness arises later is that all sentient beings in the three realms experience uncertain happiness and suffering through their actions. This is the proof that the future arises. If the future does not arise, and happiness and suffering are experienced, then the clouds in the sky must also have happiness and suffering. Why? Because if action arises, then the clouds in the sky also arise suddenly. Then, Samantabhadra said: Because the mind has no substance, it is the Buddha of the past. Without cause and condition, self-arisen is the Buddha of the present. Without antidote, self-arisen is the Buddha of the future. Without beginning or end, vast is the Dharmata space. Without change, destruction, or separation, it is the body of the Buddhas of the three times. Foolish and perverse, rejoice in the Dharma, the means to attain Buddhahood through skillful means. Thus he spoke. From the self-igniting splendor of wisdom, the first chapter is the debate of terms. Then, the Tathagata spoke, cutting off all exaggerations and diminutions of all dharmas. From the beginning, the essence is inseparable, and all vehicles are gathered into two. All exaggerations and slanders are liberated in the realm of wisdom. Wisdom is great, vast in the space of Dharmata. Great compassion is Dharma, without partiality. Knowing and understanding in this way is the Great Vehicle. The nature of the individual's mind is realized as emptiness. The self-nature of phenomena, the external world, is realized as emptiness. Knowing and understanding in this way is the Great Vehicle. The Lesser Vehicle is the two, Shravakas and Pratyekabuddhas. Noble Shravakas, etc.