Tibetan
www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb035.005 Gpb035.005 བོད་ཀྱི་དགེ་སློང་བཻ་རོ་ཙ་ནས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། སྐར་སར་བས་ཀྱང་བསབས་པའོ།།།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྷོ་དྷི་ཙིཏྟ། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ། བཅོམ ལྡན་འདས་དཔལ་བདེ་བའི་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་གཟུང་བར་དགོངས་ནས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཏེང་དཔགས་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ།རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་ན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ ངོ་བོ་ནི།། བསམ་མེད་དྲན་མེད་མི་གཡོ་བ།། བསམ་པ་བསྟན་དུ་མེད་པའོ།། ཐ་སྙད་གདགས་སུ་ག་ལ་ཡོད།། འདི་ནི་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་ལས་འདས།། དགེ་བའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ།། རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་ལམ་ཞེས བྱ།། གྲུབ་མཐའ་མ་ཉམ་ཡོངས་སུ་དག། སངས་རྒྱས་ས་ལ་རང་བཞིན་གནས།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ཞེས་བྱ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པའི་གསུང་གསུངས་པའི་སྐབས་ཏེ དང་པོའོ།།།། ཡང་བདེ་བའི་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ལ། བློ་ཡང་དེ་འདྲ་བཞག་གྱུར་ན།། སེམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ།། ལུས་ཆོས་གནས་པ དོན་ལ་རིག།དེ་དུས་བྱུང་ཚོར་ཤེས་འཇུག་མེད།། བག་ཆགས་རྒྱུད་ཆད་རང་བྱུང་ཤར།། ཡེ་ཤེས་མེ་སྟེ་སྐད་ཅིག་ལ།། དེ་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ།། དེ་དང་དེ་ཞེས་དབྱེར་མེད་པ།། དེ་ནི་རྒྱུན་ ཆགས་ཐམས་ཅད་སྤངས།། ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་གྱུར།། དེ་བཞིན་སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ཡི།། ཡེ་ཤེས་ལ་རེག་མི་གནས་ལ།། རང་རྒྱུད་དུ་ནི་བདུད་བཞི་འབྱུང།། འཇིགས་པ་གཟུགས་དང་གྲགས་པ་སྒྲ།། འོད་ཀྱི བདུད་དང་སླུ་བ་རྣམས།། བྱུང་ཚེ་དེ་ལ་རིག་བྱས་ལ།། མི་ཞེན་མི་ཆགས་ལན་འགའ་བསམ།། ཀུན་འོང་འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་ལམ།། ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ། ཡེ་ཤེས་གསུང་དུ་མེད་པའི་སྐབས་ཏེ་གཉིས པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བདེ་བའི་དམ་ཚིག་མཆོག་དེས། འཁོར་རྣམས་ལ་དབྱིངས་ཟང་མ་བཀའ་སྩལ་པ། ཞི་བའི་དབྱིངས་ཏེ་འདུས་མ་འདུས།། རང་བཞིན་བཟང་དང་རབ་འདྲེས་པ།། རྩལ་མེད་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ དེ།། གང་གི་མ་བསླད་རང་བཞིན་དབྱིངས།། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱལ་པོའོ།། སྐད་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་དབྱིངས།། རྒྱུན་ཆད་མེ
Chinese
由藏族比丘毗卢遮那翻译、校对并确定。 སྐར་སར་བ ས（Skarsarba）也进行了增补。 印度语：菩提 चित्त（梵文天城体：बोधचित्त，梵文罗马拟音：bodhicitta，菩提心）。 藏语：菩提心修习。 向薄伽梵吉祥妙乐至尊顶礼。 薄伽梵考虑到要将一切纳入甚深法性，进入名为“法界深邃难测”的等持，为那些与自性坛城无二无别者宣说了这自性不可言说之法。 彼时，一切皆化为法性空性。 菩提心的体性是： 无思无念不动摇， 思维无从示现。 词语概念如何安立？ 此乃不可言说，超越戏论， 犹如吉祥之梦。 名为瑜伽士之殊胜道， 宗义无损，圆满清净， 自性安住于佛地， 名为大圆满之义。 这是如来藏自性不可言说之语的开示，第一品。 又，宣说了妙乐至尊的不可言说之智慧。 法性如是， 智慧亦如是安住， 心于刹那之间， 身法安住于意义之中。 彼时，无有生、受、识之流转， 习气断绝，自然显现。 智慧之火于刹那间， 如是法界亦刹那。 彼与彼无有分别， 彼即断绝一切相续， 识转化为智慧。 如是结合之道， 智慧不触不驻留， 自相续中生起四魔： 怖畏之色与声响之声， 光明之魔与迷惑之境。 生起之时，于彼觉知， 不贪不执，数数思维。 一切所生之行即是道， 名为殊胜之识。 这是不可言说之智慧的开示，第二品。 其后，妙乐之殊胜誓言， 向眷属们宣说了清净法界。 寂静法界，非合非离， 自性善良，极其融合， 无勤任运而生起， 何者未曾错乱之自性法界， 无始之王。 刹那间无有因果之法界， 相续断
English
Translated, reviewed, and finalized by the Tibetan monk Vairotsana. Also supplemented by Skarsarba. In Sanskrit: Bodhicitta (梵文天城体：बोधचित्त，梵文罗马拟音：bodhicitta，Mind of Enlightenment). In Tibetan: Cultivating the Mind of Enlightenment. Homage to the Bhagavan, glorious supreme bliss. The Bhagavan, considering to grasp all into the profound nature of reality, entered into the samadhi called "The Inconceivable Depth of the Dharmadhatu," and for those who are non-dual with the mandala of self-nature, he bestowed this self-nature that is beyond words. At that time, all transformed into the emptiness of the nature of reality. The essence of the mind of enlightenment is: Without thought, without memory, unmoving, Thought is impossible to demonstrate. How can words and concepts be established? This is beyond expression, beyond elaboration, Like a dream of virtue. Called the supreme path of the yogi, The tenets are unharmed, completely pure, Self-nature abides in the Buddha-ground, Called the meaning of the Great Perfection. This is the occasion when the Sugata spoke the inexpressible speech of self-nature, the first chapter. Again, he bestowed the inexpressible wisdom of the supreme bliss. The nature of reality is such, Wisdom also abides in such a way, The mind is in the first instant, The body-dharma realizes the meaning of abiding. At that time, there is no arising, feeling, or entering of consciousness, Habitual tendencies are cut off, and self-arising dawns. The fire of wisdom is in an instant, Likewise, the realm of reality is also an instant. That and that are without distinction, That is abandoning all continuity, Consciousness transforms into wisdom itself. Likewise, the path of union, Wisdom does not touch or abide, In one's own continuum, the four maras arise: Fearful forms and resounding sounds, Maras of light and deceptive states. When they arise, recognize them, Without attachment or clinging, contemplate repeatedly. All arising actions are the path itself, Called distinguished consciousness. This is the occasion of inexpressible wisdom, the second chapter. Then, the supreme vow of bliss, To the assembly, he bestowed the pure realm of reality. Peaceful realm of reality, neither combined nor separated, Self-nature is good and extremely mingled, Arising effortlessly, The self-nature realm of reality that has never been corrupted, The beginningless king. Realm of reality without cause and effect in an instant, Continuity ceases.
Tibetan
ད་པ་དབྱིངས་ལ་ཡན།། བཙལ་ན་རྩོལ་ནད་སངས་མི་སྲིད།། བཙལ་བ་མེད་པ དབྱིངས་ཀྱི་མཆོག།དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དབྱིངས་དེ་ལ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཡེ་ཤེས་དབབ།། ཡང་ན་དབབ་དང་མི་དབབ་མེད།། ཤེས་རིག་བག་ཆགས་རྒྱུན་དེ་ཡང།། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་མི་གཅོད་དེ།། རང་བཞིན་རང་གིས་ རྟོགས་འགྱུར་བ།། དེ་ཡིས་བག་ཆགས་རང་བཞིན་དག། རང་གའི་བསམ་པ་གྱ་གྱུ་བ།། དེ་རེད་བ་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས།། གཅིག་ཏུ་གཟུང་པར་ངས་མ་བཤད།། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་བསམ་པའི་དབང།། བསམ་པ རང་ཁ་མ་ཡིན་ཏེ།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་རབ་འབྱོར་ན།། རིམ་པ་ཅན་གྱི་ཆར་གཟུང་སྟེ།། རིམ་པ་མེད་པའི་དོན་དེ་ནི།། ཡང་དག་པ་ཡི་དམ་པའོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། དབྱིངས་ཟང་མ་བསྟན་པའི སྐབས་ཏེ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་རང་བཞིན་མཚོན་དུ་མེད་པ་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། རང་བཞིན་རང་གི་རྟོགས་པ་ནི།། དྭངས་སྙིགས་མེད་པའི་ཟབ་མོ་སྟེ།། རང་ཁའི་ཚེ་ན་ཡོང་མེད་ན།། བསམ་པ་མཚན མ་ཅན་གྱིས་ནི།། དེ་ལ་མི་དཔོགས་གྱ་གྱུ་ཅན།། གསལ་བ་མེད་པ་རང་བཞིན་གསལ།། གསལ་བ་ཉིད་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན།། རང་བཞིན་མཁའ་ལ་རང་བཞིན་སེམས།། གསལ་བ་རང་བཞིན་རང་བཞིན གནས།། ཤེས་རྒྱུན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཙམ།། དེ་ནི་ཉམས་མེད་ཉམས་ཞེས་བྱ།། ལྟ་བ་རིམ་པ་མ་ཡིན་ལ།། སྒོམ་པས་རིམ་པ་མ་ཡིན་ལ།། ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་ཙམ། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་རང་བཞིན ནོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། མཚོན་དུ་མེད་པའི་སྐབས་ཏེ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་དབྱིངས་དང་སྤྱོད་ཡན་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཐམས་ཅད་དབྱིངས་དང་སྤྱོད་ཡན་པས།། དབྱིངས་དང་ཡེ ཤེས་དབྱེར་མེད་པས།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་ཆོས་དབྱིངས་ལ།། མ་བཅོས་རིག་པ་ཀློང་དུ་ཡིན།། རང་བཞིན་དོན་དང་ལྡན་བྱས་ཏེ།། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད དེ།། གཉིས་མེད་བདེ་བའི་རྒྱལ་པོའོ།། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་རྟོག་གེ་བས།། བསམ་པ་དེ་ལ་གནས་པ་ན།། གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གཏད་ཡོད་པས།། བཏང་བས་མི་ཐོངས་འཆིང་བའི་རྒྱུ།། གཏང་མི་དགོས་པའི་སྐྱེས་བུ ཡིས།། ནམ་མཁའི་རྟེན་དང་ནང་དུ་བསྡུས།། དང་པོའི་ཚེ་ན་འདི་གཉིས་སྒྲིབ།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་འཕྲོས་པ་ཡང།། དེ་ཁ་དབྱིངས་ཟངས་ཤེས་རབ་མོད།། ལན་ཅིག་རྫོགས་ཆེན་དོན་འདོད་པ།། རང་བཞིན་བདེ་བ ཉམས་སུ་བླངས།། བདེ་བ་སྙམ་སྟེ་མ་ཚོར་འཆོར།། དེ་བས་ཆད་པ་ཞི་བར་བཞག། དེར་བཞག་སེར་འོད་བོང་བ་བཞིན།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལ།། མེད་པ་ཤེས་རབ་ཐབས་རྫོགས་པ།། དེ
Chinese
现在是法界的时候了。 如果寻找，努力的病痛不会痊愈。 没有寻找，法界的殊胜。 如是这般的法界中。 如是这般的智慧降临。 或者说没有降临和不降临。 觉性和明智的习气流， 不是以对治的方式断除， 自性由自己证悟。 由此习气自性清净。 自己的想法是虚假的。 那就是善逝。 我没有说要执着于一。 智慧也是由想法所控制。 想法不是自己的。 如果法界和智慧圆满， 就以次第的方式执取， 无次第的意义是， 真实不虚的圣者。 菩提心修习中，开显清净法界的篇章，这是第三品。 之后又宣说了自性不可诠释。 自性由自己证悟是， 无垢清净的甚深之义。 如果在自己存在的时候没有出现， 具有相状的想法， 不能衡量它，因为它是虚假的。 没有显现，自性显现。 显现本身就是宗派的过失。 自性是虚空，自性是心。 显现是自性，自性安住。 觉性之流也仅仅是那样。 那就是无为的体验。 见解不是次第的， 修行不是次第的， 见和行两者仅仅是自性。 是特别殊胜的自性。 菩提心修习中，不可诠释的篇章，这是第四品。 之后又宣说了法界和行持超越。 一切都是法界和行持超越， 法界和智慧无有分别， 本来没有造作的法界中， 没有造作的觉性存在于虚空中。 自性具有意义， 不是思辨的行境， 法界和智慧无二， 是无二安乐之王。 如果不是这样而是思辨， 当想法安住于此， 如果心执着于此， 放纵不会解脱，是束缚的因。 不需要放纵的补特伽罗， 将虚空的所依融入于内。 最初的时候，这两者是障碍。 根识散乱于对境， 那是法界清净智慧。 一旦想要大圆满的意义， 就体验自性安乐。 以为是安乐，却没有觉察而迷失。 因此将断灭安住于寂静。 在那里安住如同金黄色光芒的蜜蜂。 法界和智慧于一瞬间， 没有，是智慧方便圆满。 那
English
Now is the time of Dharmadhatu. If you search, the pain of effort will not heal. Without searching, the excellence of Dharmadhatu. Such is the Dharmadhatu. Such is the wisdom that descends. Or there is no descending and not descending. The stream of awareness and intelligence, Is not cut off by means of antidotes, Self-nature is realized by oneself. Therefore, the habits are pure in their own nature. One's own thoughts are false. That is the Sugata. I did not say to cling to one. Wisdom is also controlled by thought. Thought is not one's own. If Dharmadhatu and wisdom are abundant, Then grasp in a gradual manner, The meaning of non-gradualness is, The truthful and sacred one. In the practice of Bodhicitta, the chapter on revealing the pure Dharmadhatu, this is the third chapter. Then again, it was declared that self-nature is inexpressible. Self-nature realized by oneself is, The profound meaning of stainless purity. If it does not appear when one exists, The thought with characteristics, Cannot measure it, because it is false. Without manifestation, self-nature manifests. Manifestation itself is the fault of tenets. Self-nature is space, self-nature is mind. Manifestation is self-nature, self-nature abides. The stream of awareness is just like that. That is the unconditioned experience. View is not gradual, Practice is not gradual, View and conduct are both just self-nature. It is a particularly excellent self-nature. In the practice of Bodhicitta, the chapter on the inexpressible, this is the fourth chapter. Then again, it was declared that Dharmadhatu and conduct are transcendent. Everything is Dharmadhatu and conduct transcendent, Dharmadhatu and wisdom are inseparable, In the Dharmadhatu that is originally uncreated, The uncreated awareness exists in space. Self-nature has meaning, It is not the object of speculation, Dharmadhatu and wisdom are non-dual, Is the king of non-dual bliss. If it is not like that but speculation, When thought abides in this, If the mind is attached to this, Letting go will not liberate, it is the cause of bondage. The individual who does not need to let go, Integrates the support of space within. In the beginning, these two are obstacles. The sense consciousness is scattered on the objects, That is Dharmadhatu, pure wisdom. Once one desires the meaning of Dzogchen, Then experience self-nature bliss. Thinking it is bliss, but without awareness, one is lost. Therefore, settle the annihilation in peace. Settling there is like a golden bee. Dharmadhatu and wisdom in an instant, There is not, it is the perfection of wisdom and means. That