Tibetan
www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb035.005 Gpb035.005 བོད་ཀྱི་དགེ་སློང་བཻ་རོ་ཙ་ནས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། སྐར་སར་བས་ཀྱང་བསབས་པའོ།།།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྷོ་དྷི་ཙིཏྟ། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ། བཅོམ ལྡན་འདས་དཔལ་བདེ་བའི་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་གཟུང་བར་དགོངས་ནས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཏེང་དཔགས་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ།རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་ན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ ངོ་བོ་ནི།། བསམ་མེད་དྲན་མེད་མི་གཡོ་བ།། བསམ་པ་བསྟན་དུ་མེད་པའོ།། ཐ་སྙད་གདགས་སུ་ག་ལ་ཡོད།། འདི་ནི་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་ལས་འདས།། དགེ་བའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ།། རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་ལམ་ཞེས བྱ།། གྲུབ་མཐའ་མ་ཉམ་ཡོངས་སུ་དག། སངས་རྒྱས་ས་ལ་རང་བཞིན་གནས།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ཞེས་བྱ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པའི་གསུང་གསུངས་པའི་སྐབས་ཏེ དང་པོའོ།།།། ཡང་བདེ་བའི་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ལ། བློ་ཡང་དེ་འདྲ་བཞག་གྱུར་ན།། སེམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ།། ལུས་ཆོས་གནས་པ དོན་ལ་རིག།དེ་དུས་བྱུང་ཚོར་ཤེས་འཇུག་མེད།། བག་ཆགས་རྒྱུད་ཆད་རང་བྱུང་ཤར།། ཡེ་ཤེས་མེ་སྟེ་སྐད་ཅིག་ལ།། དེ་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ།། དེ་དང་དེ་ཞེས་དབྱེར་མེད་པ།། དེ་ནི་རྒྱུན་ ཆགས་ཐམས་ཅད་སྤངས།། ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་གྱུར།། དེ་བཞིན་སྦྱོར་བའི་ལམ་པ་ཡི།། ཡེ་ཤེས་ལ་རེག་མི་གནས་ལ།། རང་རྒྱུད་དུ་ནི་བདུད་བཞི་འབྱུང།། འཇིགས་པ་གཟུགས་དང་གྲགས་པ་སྒྲ།། འོད་ཀྱི བདུད་དང་སླུ་བ་རྣམས།། བྱུང་ཚེ་དེ་ལ་རིག་བྱས་ལ།། མི་ཞེན་མི་ཆགས་ལན་འགའ་བསམ།། ཀུན་འོང་འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་ལམ།། ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ། ཡེ་ཤེས་གསུང་དུ་མེད་པའི་སྐབས་ཏེ་གཉིས པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བདེ་བའི་དམ་ཚིག་མཆོག་དེས། འཁོར་རྣམས་ལ་དབྱིངས་ཟང་མ་བཀའ་སྩལ་པ། ཞི་བའི་དབྱིངས་ཏེ་འདུས་མ་འདུས།། རང་བཞིན་བཟང་དང་རབ་འདྲེས་པ།། རྩལ་མེད་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ དེ།། གང་གི་མ་བསླད་རང་བཞིན་དབྱིངས།། ཐོག་མ་མེད་པའི་རྒྱལ་པོའོ།། སྐད་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་དབྱིངས།། རྒྱུན་ཆད་མེ
Chinese
由藏族僧侣毗卢遮那翻译、校对并确定。星萨尔巴也进行了补充。 印度语：菩提 चित्त（梵文天城体：बोधचित्त，梵文罗马拟音：bodhicitta，菩提心）。 藏语：菩提心修习。 向薄伽梵吉祥妙乐至尊顶礼！ 薄伽梵考虑到要将一切都纳入甚深法性之中，进入名为“法界深邃难测”的等持，为那些与自性坛城无二无别者开示了这自性不可言说之法。 当时，一切都变成了法性空性。 菩提心的体性是： 无思无念，不可动摇， 念头无从指示。 语言文字又怎能施加？ 这超越言说戏论， 犹如吉祥的梦境。 这被称为瑜伽士的殊胜道， 教义圆满无损， 自性安住于佛地， 被称为大圆满之义。 这是如来藏宣说一切诸佛自性不可言说之语的第一部分。 再次，宣说了妙乐至尊的不可言说之智慧。 法性如其本然， 若心亦如是安住， 心念于最初刹那， 身依法而明其义。 彼时，生起感受识不住， 习气断绝，自然显现。 智慧之火于刹那间， 如是法界亦刹那。 彼与彼无有分别， 彼即断绝一切相续， 识转为智慧。 如是结合之道， 智慧不触不住， 自相续中生起四魔： 恐惧之色、声响之声、 光明之魔与迷惑之物。 生起之时，当觉知彼， 不贪不执，数数思维。 一切所来之处，即是道， 被称为殊胜之识。 这是智慧不可言说之第二部分。 其后，妙乐之殊胜誓言， 为眷属们开示了清净法界。 寂静法界，非合非离， 自性善良，极其融合， 无勤任运而生起， 谁未曾玷污之自性法界， 即是无始之王。 无有刹那因果之法界， 无有相续。
English
Translated, proofread, and finalized by the Tibetan monk Vairocana. Also supplemented by Kar Sarwa. In Sanskrit: Bodhicitta (梵文天城体：बोधचित्त，梵文罗马拟音：bodhicitta，meaning: Bodhicitta). In Tibetan: Cultivating the Mind of Enlightenment. Homage to the Bhagavan, the glorious supreme bliss! The Bhagavan, contemplating to include everything in the profound nature of reality, entered into the samadhi called "The Sphere of Reality, Deep and Inscrutable," and for those who are non-different from the mandala of self-nature, he bestowed this self-nature that is beyond words. At that time, everything became the emptiness of the nature of reality. The essence of the mind of enlightenment is: Without thought, without memory, unmoving, Thoughts cannot be pointed out. How can words be applied? This is beyond expression and elaboration, Like a dream of virtue. This is called the supreme path of the yogi, The tenets are complete and without defect, Self-nature abides on the Buddha ground, It is called the meaning of the Great Perfection. This is the first section, the Sugata speaking the unspeakable speech of the self-nature of all the Tathagatas. Again, he bestowed this unspeakable wisdom of the supreme bliss. The nature of reality as it is, If the mind also abides in the same way, The mind also in the first instant, The body realizes the meaning of abiding in the Dharma. At that time, arising, feeling, and consciousness do not enter, Habitual tendencies cease, and self-arising dawns. The fire of wisdom in an instant, Likewise, the sphere of reality is also an instant. That and that are without distinction, That is abandoning all continuity, Consciousness transforms into wisdom itself. Likewise, on the path of union, Wisdom does not touch or abide, In one's own continuum, the four maras arise: Fearful forms and resounding sounds, The maras of light and deceptive things. When they arise, recognize them, Without attachment or clinging, think repeatedly. Whatever comes, that itself is the path, It is called special consciousness. This is the second section, the unspeakable wisdom. Then, again, with the supreme vow of bliss, He bestowed the pure sphere of reality to the assembly. The peaceful sphere of reality, neither assembled nor unassembled, Self-nature is good and very mixed, Arising effortlessly, The self-nature sphere of reality that has not been defiled by anyone, Is the beginningless king. The sphere of reality without cause and effect in an instant, Without continuity.
Tibetan
ད་པ་དབྱིངས་ལ་ཡན།། བཙལ་ན་རྩོལ་ནད་སངས་མི་སྲིད།། བཙལ་བ་མེད་པ དབྱིངས་ཀྱི་མཆོག།དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དབྱིངས་དེ་ལ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཡེ་ཤེས་དབབ།། ཡང་ན་དབབ་དང་མི་དབབ་མེད།། ཤེས་རིག་བག་ཆགས་རྒྱུན་དེ་ཡང།། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་མི་གཅོད་དེ།། རང་བཞིན་རང་གིས་ རྟོགས་འགྱུར་བ།། དེ་ཡིས་བག་ཆགས་རང་བཞིན་དག། རང་གའི་བསམ་པ་གྱ་གྱུ་བ།། དེ་རེད་བ་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས།། གཅིག་ཏུ་གཟུང་པར་ངས་མ་བཤད།། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་བསམ་པའི་དབང།། བསམ་པ རང་ཁ་མ་ཡིན་ཏེ།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་རབ་འབྱོར་ན།། རིམ་པ་ཅན་གྱི་ཆར་གཟུང་སྟེ།། རིམ་པ་མེད་པའི་དོན་དེ་ནི།། ཡང་དག་པ་ཡི་དམ་པའོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། དབྱིངས་ཟང་མ་བསྟན་པའི སྐབས་ཏེ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་རང་བཞིན་མཚོན་དུ་མེད་པ་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། རང་བཞིན་རང་གི་རྟོགས་པ་ནི།། དྭངས་སྙིགས་མེད་པའི་ཟབ་མོ་སྟེ།། རང་ཁའི་ཚེ་ན་ཡོང་མེད་ན།། བསམ་པ་མཚན མ་ཅན་གྱིས་ནི།། དེ་ལ་མི་དཔོགས་གྱ་གྱུ་ཅན།། གསལ་བ་མེད་པ་རང་བཞིན་གསལ།། གསལ་བ་ཉིད་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན།། རང་བཞིན་མཁའ་ལ་རང་བཞིན་སེམས།། གསལ་བ་རང་བཞིན་རང་བཞིན གནས།། ཤེས་རྒྱུན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཙམ།། དེ་ནི་ཉམས་མེད་ཉམས་ཞེས་བྱ།། ལྟ་བ་རིམ་པ་མ་ཡིན་ལ།། སྒོམ་པས་རིམ་པ་མ་ཡིན་ལ།། ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་ཙམ། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་རང་བཞིན ནོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས། མཚོན་དུ་མེད་པའི་སྐབས་ཏེ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་དབྱིངས་དང་སྤྱོད་ཡན་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཐམས་ཅད་དབྱིངས་དང་སྤྱོད་ཡན་པས།། དབྱིངས་དང་ཡེ ཤེས་དབྱེར་མེད་པས།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་ཆོས་དབྱིངས་ལ།། མ་བཅོས་རིག་པ་ཀློང་དུ་ཡིན།། རང་བཞིན་དོན་དང་ལྡན་བྱས་ཏེ།། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད དེ།། གཉིས་མེད་བདེ་བའི་རྒྱལ་པོའོ།། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་རྟོག་གེ་བས།། བསམ་པ་དེ་ལ་གནས་པ་ན།། གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གཏད་ཡོད་པས།། བཏང་བས་མི་ཐོངས་འཆིང་བའི་རྒྱུ།། གཏང་མི་དགོས་པའི་སྐྱེས་བུ ཡིས།། ནམ་མཁའི་རྟེན་དང་ནང་དུ་བསྡུས།། དང་པོའི་ཚེ་ན་འདི་གཉིས་སྒྲིབ།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་འཕྲོས་པ་ཡང།། དེ་ཁ་དབྱིངས་ཟངས་ཤེས་རབ་མོད།། ལན་ཅིག་རྫོགས་ཆེན་དོན་འདོད་པ།། རང་བཞིན་བདེ་བ ཉམས་སུ་བླངས།། བདེ་བ་སྙམ་སྟེ་མ་ཚོར་འཆོར།། དེ་བས་ཆད་པ་ཞི་བར་བཞག། དེར་བཞག་སེར་འོད་བོང་བ་བཞིན།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལ།། མེད་པ་ཤེས་རབ་ཐབས་རྫོགས་པ།། དེ
Chinese
现在是法界的时候了。 如果寻找，努力的病痛不会痊愈。 没有寻找，法界的殊胜。 像那样的法界里。 像那样的智慧降临。 或者没有降临和不降临。 觉性和明智的习气流也一样。 不是以对治的方式断除它。 自性自己证悟。 因此，习气自性清净。 自己的想法是散乱的。 那是，也是安乐逝者。 我没有说要执着于一。 智慧也是心的力量。 心不是自己的。 如果法界和智慧丰富。 以次第的方式执取。 没有次第的意义是。 真实不虚的殊胜。 菩提心修习中，开显清净法界的篇章，第三。 然后又宣说了自性不可诠释。 自性自己证悟是。 没有清浊的甚深。 如果自己没有到来。 具有相状的心。 不能衡量它，散乱者。 没有显现，自性显现。 显现本身是宗派的过失。 自性虚空，自性心。 显现自性，自性安住。 觉性之流也仅仅如此。 那是无有错谬，称为体验。 见解不是次第的。 修行不是次第的。 见行二者仅仅是自性。 是特别殊胜的自性。 菩提心修习中，不可诠释的篇章，第四。 然后又宣说了法界和行为超越。 一切法界和行为超越。 法界和智慧无有分别。 本来没有造作的法界里。 没有造作的觉性在虚空中。 自性具有意义。 不是思辨的行境。 法界和智慧无二。 无二安乐的国王。 如果不是那样思辨。 心安住在那里。 如果心有所寄托。 放任也不会解脱，是束缚的因。 不需要放任的补特伽罗。 与虚空的所依和合于内。 最初的时候，这二者遮蔽。 根识散乱于对境也是。 那是法界清净智慧。 一次想要大圆满的意义。 体验自性安乐。 以为是安乐，没有觉察而迷失。 因此安住于断灭。 在那里安住，如黄蜂般嗡嗡作响。 法界和智慧一瞬间。 无有，智慧方便圆满。 那
English
Now is the time of Dharmadhatu. If you search, the pain of effort will not be healed. Without searching, the excellence of Dharmadhatu. In such a Dharmadhatu. Such wisdom descends. Or there is no descending and not descending. The stream of awareness and intelligence is also the same. It is not cut off by means of antidotes. Self-nature is realized by itself. Therefore, the nature of habits is pure. One's own thoughts are scattered. That is, also the Sugata of bliss. I did not say to cling to one. Wisdom is also the power of mind. The mind is not one's own. If Dharmadhatu and wisdom are abundant. Take hold in a gradual manner. The meaning of no sequence is. The true and unfailing excellence. From the practice of Bodhicitta, the chapter on revealing the pure Dharmadhatu, the third. Then again, it was declared that self-nature is inexpressible. Self-nature is realized by itself. It is the profound without purity and impurity. If one does not come by oneself. The mind with characteristics. Cannot measure it, the scattered one. Without manifestation, self-nature manifests. Manifestation itself is the fault of the tenets. Self-nature is space, self-nature is mind. Manifesting self-nature, self-nature abides. The stream of awareness is also just like that. That is without error, called experience. View is not sequential. Practice is not sequential. View and conduct are both just self-nature. It is a particularly excellent self-nature. From the practice of Bodhicitta, the chapter on the inexpressible, the fourth. Then again, it was declared that Dharmadhatu and conduct are transcendent. All Dharmadhatu and conduct are transcendent. Dharmadhatu and wisdom are inseparable. In the Dharmadhatu that is originally uncreated. Uncreated awareness is in space. Self-nature has meaning. It is not the object of speculation. Dharmadhatu and wisdom are non-dual. The king of non-dual bliss. If it is not like that, speculating. The mind abides there. If the mind is entrusted. Letting go will not liberate, it is the cause of bondage. The individual who does not need to let go. Unites with the support of space within. In the beginning, these two obscure. Sense consciousness scattering on objects is also. That is Dharmadhatu pure wisdom. Once wanting the meaning of Dzogchen. Experience self-nature bliss. Thinking it is bliss, losing awareness and getting lost. Therefore, abide in cessation. Abiding there, buzzing like a bumblebee. Dharmadhatu and wisdom in an instant. Without, wisdom and skillful means are complete. That