Tibetan
ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུའི་རྣམ་བཞག་གི་ས་བཅད་བཞུགས་སོ།། །། ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུའི་རྣམ་བཞག་གི་ས་བཅད་བཞུགས་སོ།། །། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདིར་སྡོམ་གསུམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལེའུ་ཐོག་མར་ཤེས་ཐོབ་ཀྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་སྦྱང་གཞི་ཁམས་དང་བྲལ་འབྲས་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ངོས་བཟུང་བའི་སྐབས་སུ་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གསུམ་དང༌། རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཐེག་དགུར་འདུ་ཚུལ་བཤད་སྐབས་སུ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཐེག་པ་དགུ་བོའི་རྣམ་བཞག་རྣམས་འགྲེལ་པས་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ཉིད་ཅུང་ཟད་བཀྲལ་ཏེ་བཤད་ན། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི། རང་གི་ད་ལྟའི་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་རང་སྣང་གིས་བསྡུས་ པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བཙལ་ཡེ་རྫོགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས་རྫོགས་པ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཉིད་དེ་ཡང་གནས་ལུགས་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་པས་གོས་མ་མྱོང་པས་ངོ་བོ་ཡེ་དག་ཡིན་པས་སྤང་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། སེམས་ཉིད་དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་འགགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་མཐའ་བརྒྱད་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཡང་རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཆ་ནས་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་པ་བཞི་སོགས་རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་སྟོང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་མ་ འགགས་པའི་ཕྱིར་ལྷུན་གྲུབ་རྟེན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཤར་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཤར་དུས་ཉིད་ནས་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ཀ་དག་སྤྲོས་བྲལ་གང་དུའང་མ་གཡོས། མ་འཕོས་པའི་ཕྱིར་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རིག་པ་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་འདི་ལ་ལས་བཞི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྲིན་ལས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྤང་རྟོགས་ཕྲིན་ལས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཡེ་ཤེས་ལ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་རང་བཞིན་གསལ་བ་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་སྟེ། གཞི་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོགས་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པ་སྟེ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་སྤྱི་གཟུགས་སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་ནི་རང་བྱུང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་སྤྱི་གཟུགས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་རྐང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་རྒྱུད་བསྟན་པ་ཡིན་པས། དེ་ཉིད་ལ་ངོས་
Chinese
九乘次第之建立科判 九乘次第之建立科判 顶礼至尊妙音。 此处，于三律仪分别决定之论典之最初章节，于了知应知之境、所调伏之基、界以及解脱究竟之果时，以宗派之差别而有三种不同之观点。于宣说一切解脱道皆摄于九乘之中时，略微阐释经论所摄之声闻等九乘之建立。所谓大圆满者，乃是于自之当下刹那之觉性之中，以自显所摄之一切法，不需寻觅，以本自圆满之方式而存在，故名为圆满。如是之心性，亦因实相自之体性未曾被遮蔽所染污，故体性本净，是为断证功德圆满。心性亦从体性空性之角度而言，不住于止息等八边戏论之故，虽远离一切承诺，然从自性光明之角度而言，十力、四无畏等一切胜者之功德，皆为体性自成，故为证悟功德圆满。然此二者亦似落于一边，体性空性之时，自性亦未止息之故，虽显现各种任运现起之缘起之相，然如是显现之时，体性空性、原始清净、离戏之任何处亦未动摇、未转移之故，原始清净任运成就双运之觉性三身自成，于此有四业任运成就之故，是为事业功德圆满。如是，以断证事业三者之自性故，称为大。于智慧，体性空性、自性光明、大悲周遍。有基位之三智慧，以及法界智等执持相之五智慧，以及如所有尽所有智，即趣入于境之二智慧。彼等智慧之总集心性之体性乃是自生觉性之智慧之故，故称彼为智慧总集。彼句即是宣说基续，故于彼
English
The Section on the Establishment of the Nine Vehicles The Section on the Establishment of the Nine Vehicles Homage to the Venerable Manjushri. Here, in the first chapter of the treatise on the distinct determination of the three vows, when identifying the objects to be known, the basis to be tamed, the realms, and the ultimate result of liberation, there are three different views due to the differences in philosophical tenets. When explaining how all paths of liberation are included in the nine vehicles, the establishment of the nine vehicles, such as the Shravaka vehicle, which are summarized and taught in the commentaries, will be slightly elaborated upon. The term "Great Perfection" (Dzogchen) means that all phenomena gathered by self-appearance in the expanse of one's own present moment of awareness are complete from the beginning without needing to be sought after. Suchness itself has never been stained by obscuration of its own nature, so its essence is primordially pure, hence it is perfect in abandonment. That mind itself, from the aspect of emptiness of essence, does not abide in the eight extremes of elaboration, such as cessation, so although it is free from all assertions, from the aspect of clarity of its own nature, all the qualities of the Victorious Ones, such as the ten powers and four fearlessnesses, are spontaneously accomplished as its essence, hence it is perfect in realization. These two are also like falling to one side, but since nature does not cease from the moment of emptiness of essence, various aspects of spontaneous manifestation of interdependent origination arise, but from the moment such arises, the essence, emptiness, primordial purity, and freedom from elaboration do not waver or move in any way. Therefore, the awareness of the union of primordial purity and spontaneous accomplishment, the three bodies self-existing, has the four activities spontaneously accomplished, hence it is perfect in activity. Thus, since it is the nature of the three, abandonment, realization, and activity, it is called "Great." In wisdom, the essence is emptiness, the nature is clarity, and compassion is all-pervasive. There are the three wisdoms of the ground, the five wisdoms that grasp characteristics, such as the wisdom of the Dharmadhatu, and the two wisdoms that engage with objects, such as knowing how it is and how much there is. The general form of these wisdoms, the essence of mind, is the wisdom of self-arisen awareness, so it is called the general form of wisdom. That very verse shows the ground continuum, so to that
Tibetan
འཛིན་ཚུལ་གྲུབ་མཐའི་བྱེ་བྲག་གིས་འདོད་པ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བས་ནི། སྲིད་པ་མིག་ལ་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། སྲིད་པའི་ཡོ་བྱད་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལྔ་ལ་མི་ཆགས་པའི་སེམས་བྱུང་ཆོག་ཤེས། གསུམ་ལྡན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་གོས་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས། གནས་མལ་ངན་ངོན། འཚོ་བ་ངན་ངོན་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་མ་ཆགས་འཕགས་པའི་རིགས་སུ་འདོད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ལ་ཚད་མར་ མི་བྱེད་པ་མདོ་སྡེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ནི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་བསྐྱེད་ན་འབྱུང་རུང་གི་ནུས་པ་ཅན་དུ་འདོད་དོ། །ཕྱི་དོན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནང་སེམས་ཙམ་དུ་འདོད་པ་དག་གིས་ནི། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་མི་དགོས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ནུས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་སྟེ། དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཞེས་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་འདོད་དོ། །དེ་གསུམ་གྱིས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་དུས་བྱས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཞེས་གྲུབ་མཐའ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་དབུ་མ་པ་ནི། སེམས་ཉིད་དྲི་མ་དངོས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་མཐའ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་དབུ་མའི་ལྟ་བ་དེ་ལས་རབ་ཏུ་བྱེ་བས་གསང་སྔགས་རྒྱུད་སྡེ་དྲུག་གིས་ཀྱང་གཞི་རྒྱུད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་དེ་ལ་མིང་གི་བཏགས་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱིས་ནི། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། སྤྱོད་རྒྱུད་དང་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱིས་ནི། དོན་དམ་མཚན་མ་མེད་པའི་བྱིན་བརླབས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ལྷར་ལྟ་བར་འདོད། མ་ཧཱ་ཡོ་གས་ནི། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ལྷག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཏགས། ཨ་ནུ་ཡོ་གས་ནི། དེ་ལ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ སུ་མེད་པའི་སྲས་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བཏགས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཨ་ཏི་ཡོ་གས་ནི། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་རིག་པ་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་དེ་ལ་ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་ཟུང་འཇུག་ཅེས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འབྲས་བུ་ཉེ་ལེན་གྱི་རྒྱུ་དང༌། ལམ་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཉམས་ལེན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་
Chinese
持有方式因宗派的不同而有不同的观点。例如，随经论分别解说者认为，对眼等五根和色等五境不执著的随生心——知足，是三者俱全。也就是说，仅仅拥有粗陋的法衣、简陋的住所、粗劣的食物就能知足的人，就被认为是无执著的圣者。不以经论为准绳，随顺经部宗者认为，一切有情心之种子是无漏之智慧，是能生起佛性的潜力。认为一切外境之法唯是内心的唯识宗则认为，从无始以来，有情的心续中无需生起，佛性的能力是法性本自具足的。实际上，将远离能取所取的觉知，自明自显的觉性视为阿赖耶识。这三者因为将如来藏视为暂时性的，所以不是实事求是的宗派，不是宗派的定义。不落入常断二边的中观派，因为认为心性本净的如来藏是佛性，所以是宗派的定义。大乘中观的见解更加殊胜，六部密续也对基续佛性有多种不同的命名方式。例如，事续认为是自我的真如。行续和瑜伽续认为是，以无实义的无相加持，将世俗的金刚界视为本尊。嘛哈瑜伽认为是，真谛无别殊胜的法身大。阿努瑜伽认为，那是法界与智慧二者无别的圣子根本菩提心之坛城。大圆满阿底瑜伽认为，自性本体、自性功德、自性大悲之自性，觉性三身自成，即是本来清净、任运自成、双运。此处，基如来藏是果位亲近之因，道三律仪之修持是同时进行的助缘，此二者
English
The way of holding views differs according to the different tenets of philosophical schools. For example, those who follow the explanation of the scriptures separately consider that the mental factor of contentment, which is not attached to the five faculties such as the eye and the five objects such as form, is complete with three qualities. That is, the person who is content with only coarse Dharma robes, a simple dwelling, and meager sustenance is considered to be a non-attached noble being. Those who do not take the scriptures as a standard and follow the Sutra school consider that the seed of the mind of all sentient beings is the stainless wisdom, which has the potential to generate the Buddha-nature itself. Those who consider all external phenomena to be only mind consider that from beginningless time, it is not necessary to generate the potential of the Buddha-nature in the mind-stream of sentient beings, but that the power of the Buddha-nature is naturally obtained by the Dharma-nature. In reality, they consider the awareness that is empty of the grasped and the grasper, the self-knowing and self-illuminating awareness, to be the alaya-consciousness. Because these three consider the Tathagatagarbha to be temporary, they are not realistic philosophical schools, and not the definition of a philosophical school. The Madhyamaka school, which does not abide in the extremes of permanence and annihilation, is the definition of a philosophical school because it considers the Tathagatagarbha, which is the nature of mind and is pure, to be the Buddha-nature. The view of the Great Vehicle Madhyamaka is even more excellent, and the six tantric classes also have many different ways of naming the basis, the Buddha-nature. For example, the Kriya Tantra considers it to be the Suchness of the Self. The Carya Tantra and Yoga Tantra consider it to be the deity of the Vajradhatu of conventional truth, with the blessing of ultimate truth without characteristics. Maha Yoga calls it the great Dharmakaya of inseparable truth and excellence. Anu Yoga considers it to be the mandala of the son's root Bodhicitta, in which the Dhatu and Wisdom are inseparable. Great Perfection Ati Yoga considers that the essence of self-nature, the nature of compassion, the self-nature, the three Kayas of awareness are self-existing, which is originally pure, spontaneously accomplished, and union. Here, the basis, the Tathagatagarbha, is the cause of the fruit's close attainment, and the practice of the three vows of the path is the simultaneous condition, these two