Tibetan
མཆོད་པར་བརྗོད་པ། རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་མཚན་བརྗོད་པ་ལ། དགོས་པའི་དོན་དང་ཚིག་གི་དོན་གཉིས། དང་པོ་དགོས་པ་ལ། སྤྱིར་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མིང་དུ་བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། མིང་དུ་གདགས་པར་མ་མཛད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་འགྱུར། །དེ་བས་མགོན་པོ་ཐབས་མཁས་པས། །ཆོས་རྣམས་མིང་དུ་གདགས་པར་མཛད། །ཅེས་སོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བསྟན་བཅོས་ལ་མཚན་གསོལ་བའི་དགོས་པ་དབང་པོ་རབ་ཀྱིས་སྨན་པས་ལག་རྩ་བལྟས་པས་ལུས་མགོ་མཇུག་གི་ནད་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལྟར་མཚན་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་གཞུང་དབུ་ཞབས་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །འབྲིང་གིས་དམག་མིས་མདའ་བྱང་ལྟར་ཕྱོགས་གར་གཏོགས་ཤེས་པའི་དགོས་པ་ཡོད། ཐ་མས་སྨན་གྱི་ཁ་བྱང་ལྟར་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་གོ་སྟེ་གླེགས་བམ་འཚོལ་སླ་བ་སོགས་ཀྱི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ཚིག་གི་དོན་ལ་གསུམ། མཚན་རྒྱ་སྐད་ལྟར་བཤད་པ། བོད་སྐད་ལྟར་བཤད་པ། སྐད་ གཉིས་པོ་ཤན་སྦྱར་ཏེ་མཚན་གྱི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་རྒྱ་སྐད་ལྟར་བཤད་པའི་དགོས་པ་ནི། སྤྱིར་བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་རིང་ལ་རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་ནས་པཎ་གྲུབ་ལོ་ཙ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབུར་རྒྱ་གར་སྐད་བྱས་པས་ཆོས་ཁུངས་མར་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། བོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཡང་རྒྱ་གར་གྱི་ཆོས་ཁུངས་མ་དེ་དག་གིས་ཁུངས་སུ་བྱས་པ་མཚོན་པ་དང༌། རྩོམ་པ་པོ་སྒྲ་རིག་པ་ལ་མ་རྨོངས་པར་སྟོན་པ་དང༌། མཐར་ཐུགས་སངས་རྒྱས་ནས་ལེགས་སྦྱར་སཾསྐྲི་ཏ་ལྷའི་སྐད་ལ་སོགས་འགྲོ་བ་རང་རང་གི་སྐད་དུ་ཆོས་སྟོན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲིག་པའི་དགོས་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ཚིག་གི་དོན་ནི། རྒྱ་གར་སྐད་དུ་སོགས་སོ།། །། བཀའ་བསྟན་སྤྱིའི་བཤད་བྱའི་ཡན་ལག
Chinese
礼赞，造论立誓三者。首先是名称的解释，分为必要之义和词义两种。首先是必要，总的来说，对一切所知法起名的必要是，如云：“若不作名，一切世间皆成愚昧。是故怙主以善巧，于诸法中作名。”如此。具体来说，对论典起名的必要是，对于上等根器者，如医生诊脉，得知身体从头到尾的疾病一样，依靠名称的意义，就能通达整部论典从头到尾的意义。对于中等根器者，如士兵看箭头上的标记一样，能知道属于哪个方向。对于下等根器者，如药的标签一样，明白名与义的关系，容易寻找经书等等，有这样的必要。第二是词义，分为三：按汉文解释名称，按藏文解释名称，以及将两种语言结合起来解释名称的意义。首先是按汉文解释的必要，总的来说，在前弘时期，从印度圣地由班智达和译师们翻译的佛经，开头用梵文，这是令人相信佛经是可靠来源的原因。而且，也表明藏地的论典也以那些印度佛经为依据。并且，显示作者没有不精通声明。最后，为了建立从佛陀成佛后，用梵语（梵文天城体：saṃskṛta，梵文罗马拟音：saṃskṛta，汉语字面意思：完善的语言），天神之语等，以众生各自的语言说法之缘起，有这三种必要。第二，词义是，用梵语等等。 总的来说，这是讲说佛经的支分。
English
Homage, the commitment to compose, and three things. First, the explanation of the title, divided into two: the purpose and the meaning of the words. First, the purpose: In general, the necessity of naming all knowable things is, as it is said: "If names were not given, all the world would become ignorant. Therefore, the Protector, with skillful means, gave names to all things." Thus. Specifically, the necessity of naming treatises is that, for those of superior faculties, just as a doctor examines the pulse and knows all the diseases of the body from head to toe, relying on the meaning of the name, one can understand the entire meaning of the text from beginning to end. For those of intermediate faculties, it is like a soldier looking at the markings on an arrow, knowing which direction it belongs to. For those of inferior faculties, it is like the label on a medicine, understanding the relationship between the name and the meaning, making it easy to find scriptures, and so on, there is such a necessity. Second, the meaning of the words, divided into three: explaining the name according to the Chinese language, explaining it according to the Tibetan language, and combining the two languages to explain the meaning of the name. First, the necessity of explaining according to the Chinese language is that, in general, during the early dissemination period, the scriptures translated by the Panditas and translators from the holy land of India, began with Sanskrit, which is a reason to believe that the scriptures are a reliable source. Moreover, it also shows that the Tibetan treatises are based on those original Indian scriptures. And, it shows that the author is not ignorant of grammar. Finally, in order to establish the auspicious connection of teaching the Dharma in the respective languages of beings, such as Sanskrit (Sanskrit Devanagari: saṃskṛta, Sanskrit Romanization: saṃskṛta, Chinese literal meaning: perfected language), the language of the gods, etc., after the Buddha attained enlightenment, there are these three necessities. Second, the meaning of the words is, in Sanskrit, etc. In general, this is a branch of explaining the scriptures.