Tibetan
བཀའ་བསྟན་སྤྱིའི་བཤད་བྱའི་ཡན་ལག བཀའ་བསྟན་སྤྱིའི་བཤད་བྱའི་ཡན་ལག བཀའ་བསྟན་སྤྱིའི་བཤད་བྱའི་ཡན་ལག་བཞུགས་སོ།། །། སྤྱིར་ཆོས་གང་ཞིག་འཆད་པ་ལ་བཤད་བྱའི་ཡན་ལག་བཤད་པ། བཤད་བྱ་དངོས་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་བཤད་བྱའི་ཡན་ལག་བཤད་པ་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་འཆད་ཚུལ། སློབ་མས་ཇི་ལྟར་ཉན་ཚུལ། དེ་གཉིས་ཀས་འཆད་ཉན་ཇི་ལྟར་བགྱི་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་སློབ་དཔོན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་འཆད། དེ་ཡང་སྐུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་གདུལ་བྱ་འཁོར་དུ་མ་འདུས་པ་རྣམས་བསྡུས། འདུས་པ་རྣམས་དད་པར་བྱས་ནས། ཐུགས་ཀུན་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས། དེ་དག་གི་བློ་དང་དབང་པོ་སྐལ་པའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྟོན་ཏེ། གསུང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་དེ་དག་རང་རང་གི་སྐལ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་རིགས་དྲུག་རང་རང་གི་སྐད་དུ་གསུང་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་སྟོན་པའོ། །སློབ་དཔོན་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དག་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཆད་དེ། དེ་ཡང་ཉན་པ་པོའི་སྣོད་དག་པ་གདུལ་བྱ་འཁོར་དུ་འདུས་པ་དེའི་རྒྱུད་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་རྒྱུད་དག་པ་ལ་ཆོས་འཆད། འཆད་པ་པོའི་ངག་དག་བརྡབ་རྡིབ་དང་ནོར་འཁྲུལ་མེད་ཅིང་དབྱངས་གསལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་ངག་གིས་འཆད། གསུང་རབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དག་པ་རང་གི་སློབ་དཔོན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོགས་ནས་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལྟར། ཚིག་ལ་ལྷག་ཆད་དང་དོན་ལ་ནོར་འཁྲུལ་མེད་པར་མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་ཀྱིས་བཟུང་སྟེ་འཆད། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་དེ་དག་གིས་ཆོས་འཆད་པ་ན་ཆོ་འཕྲུལ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཆད་ཅེ་ན། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་མི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་བཞི་ ཡོད་པས་ཆོ་འཕྲུལ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཆད་མི་ནུས། དེ་ཡང་གནས་ཀྱིས་བསྐལ་བས་མི་ཤེས་པ་མོའུ་གལ་གྱི་བུས། མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འོད་ཟེར་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་མ་ཤེས་པ་ལྟ་བུ། དུས་ཀྱིས་བསྐལ་བས་མི་ཤེས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྐྱེས་ཀྱི་ཐར་པའི་ས་བོན་མ་ཤེས་པ་ལྟ་བུ། རྒྱུ་ཐུག་མེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐུག་མེད་མི་ཤེས་པ། ཇི་སྐད་དུ། རྨ་བྱའི་མདོང་བཀྲ་གཅིག་ལ་ཡང༌། རྒྱུ་ཡི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པ། །དེ་མཁྱེན་པ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་ཏེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་མིན་པས་མིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་མི་ཤེས་པ། སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་བཞི་མ་འདྲེས་བཅོ་བརྒྱད་སོགས་མི་ཤེས་སོ།
Chinese
总的来说，讲授任何佛法都有讲授的支分和讲授正文两个部分。首先，讲授讲授的支分包括：导师如何讲授，弟子如何听闻，以及两者如何进行讲授和听闻。首先，导师圆满正等觉佛陀们通过三种神变的方式讲授佛法。也就是，通过身神变的神变，聚集尚未聚集的应调伏的眷属，使已聚集的生起信心。通过意念普遍表达的神变，按照他们的智慧、根基和能力，如实地显示。通过语后示现的神变，以梵音为他们各自的根基和能力，宣说相应的六种法类。导师阿罗汉们通过三种清净的方式讲授。也就是，观察听者的法器是否清净，应调伏的眷属是否聚集，以神通观察他们的相续，然后为相续清净者讲授佛法。讲者的语言清净，没有口吃和错误，声音清晰悦耳，以断除烦恼的语言讲授。经典所表达的内容清净，如实地从自己的导师圆满正等觉佛陀等处听闻，对词句没有增减，对意义没有错误，以不忘失的陀罗尼持守而讲授。那么，那些大声闻们在讲授佛法时，为什么不依靠三种神变呢？因为声闻们有四种不知晓的因素，所以不能通过三种神变的方式讲授。也就是，以处所的劫数不知晓，比如目犍连之子不知道未成佛的佛土光芒庄严。以时间的劫数不知晓，比如舍利弗不知道家主具财的解脱种子。不知晓无尽的因的无尽的果。如是说：孔雀的羽毛，一个花纹中，也有因的差别各异。知晓这些是遍知，不是遍知智所不能知晓的。像这样。不知晓佛陀的众多佛法，不知晓十力、四无畏、十八不共法等。
English
In general, there are two parts to teaching any Dharma: teaching the preliminaries and teaching the main subject. First, teaching the preliminaries includes: how the teacher teaches, how the student listens, and how the two engage in teaching and listening. First, the teachers, the fully enlightened Buddhas, teach the Dharma through three kinds of miracles. That is, through the miracle of the body's magical power, they gather the disciples who have not yet gathered, and make those who have gathered have faith. Through the miracle of the mind's universal expression, they show them according to their intelligence, faculties, and abilities. Through the miracle of the speech's subsequent manifestation, they proclaim the corresponding six kinds of Dharma in their own languages with the voice of Brahma, according to their own abilities. The teachers, the Arhats, teach through three kinds of purity. That is, they observe whether the listener's vessel is pure, whether the disciples to be tamed have gathered, and examine their minds with clairvoyance, and then teach the Dharma to those whose minds are pure. The speaker's language is pure, without stuttering or errors, and the voice is clear and pleasing to the ear, and he teaches with the language of having abandoned afflictions. The content expressed in the scriptures is pure, as he has heard it from his own teacher, the fully enlightened Buddha, etc., without adding or subtracting words, and without errors in meaning, and he teaches by holding it with the Dharani of non-forgetfulness. Then, why don't those great Shravakas rely on the three kinds of miracles when teaching the Dharma? Because the Shravakas have four kinds of unknowing factors, they cannot teach through the three kinds of miracles. That is, they do not know by the eon of place, such as Maudgalyayana's son not knowing the field of the un-enlightened Buddha, the radiant and adorned. They do not know by the eon of time, such as Shariputra not knowing the seed of liberation of the householder Shri. They do not know the endless fruit of the endless cause. As it is said: Even in one pattern of a peacock's feather, there are different kinds of causes. Knowing these is omniscience, and it is not unknowable by omniscient wisdom. Like this. They do not know the many Buddhadharmas, such as the ten powers, the four fearlessnesses, and the eighteen unmixed qualities.