Tibetan
ཞིན་ལོངས། །གང་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱས་པ་ལ། །དབང་པོས་ཀྱང་ནི་སྨོན་འོས་པ། །སེར་སྐྱའི་གྲོང་ཁྱེར་བལྟ་ན་སྡུག །གཉིས་པ་བཞིན་དུ་མཆིས་པ་ལགས། །ཐོག་ མ་ཐ་མ་བར་དག་ཏུ། །གཅིག་ཏུ་གནས་པ་མི་བཟད་ལས། །རྩུབ་མོའི་བགྱི་བར་མངོན་ཕྱོགས་པ། །འཕགས་སྐྱེས་པོ་ནི་བདུད་ཉིད་བཞིན། །གཅིག་ཏུ་རབ་དཀར་ཟླ་འདྲ་བའི། འབྱོར་པ་བཟང་བ་ལ། །དུས་མེ་ལྟར་རྔམ་དེ་ཡི་དཔུང་། །མ་ལ་གནོད་དང་བཅས་པ་ཡིན། །རིང་ནས་ཐོག་མའི་ལས་ཀྱིས་དང་། །དྲུང་ནས་འདུན་ན་འདོན་གྱི་ཚིག །ལྕགས་དང་འདྲ་བས་བསྐལ་བསྐུལ་ནས། །ཁྲོ་བ་རང་གཞན་བདུད་དུ་སྐྱེས། །ཁྲོ་བ་སྤངས་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྲས་པོ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །སྒོར་ལ་སླར་ཡང་འདུད་འདུད་པ། །དེ་གསོད་པ་ལས་སླ་བ་མེད། །འོན་ཀྱང་བླུན་པོ་བརྩེ་བྲལ་བ། །ཁྲོ་བའི་མིག་རྩ་དམར་དང་བཅས། །དེ་དཔུང་བཅོམ་ནས་བདག་ཁོ་ན། །དཔའ་བོ་བཞིན་དུ་དྲེགས་པ་ལེན། །གང་ཞིག་འབྱོར་དང་འདུས་དང་རབ་བསགས་པ། །རྒུད་འབྲལ་འཛད་པའི་བྱ་གཏོང་ཇི་བཞིན་ཏུ། །གྲོང་བརླག བུ་སྨད་ཕྱོགས་ཕྱོགས་སུ། །བཀྲེས་པས་ལག་པ་སྒྲེང་ཞིང་སློང་མོར་རྒྱུ། །དེ་དབུས་ལང་ཚོའི་རྣམ་པར་རབ་གསལ་བ། །གསར་དུ་ཕ་མ་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ཅན། །གདོང་པ་མཆི་མའི་རི་མོ་སྐྱ་འགྱུར་བ། །བྱིས་པ་ཉེ་དུའི་སྲེད་ཅན་གཉིས་ཤིག་ངུ ། །བཟའ་བ་གང་ལ་བཏུང་བ་གང་ཞིག་ལས། བརྩེ་བ་སུས་ཤེས་དེ་ལྟར་སྔར་སྤྱད་པའི། །བདེ་བའི་རྗེས་སུ་སེམས་ པའི་སྨྲེ་སྔགས་ཅན། །དེ་མཐོང་མི་ལ་མཆི་མར་བཅས་མིན་མེད། །བཟོད་པ་བསྲན་ཆུང་རང་བཞིན་བློ་སྲབ་པ། །འཕྲལ་ལ་ངུ་དགའ་གྲོང་གི་བུད་མེད་དག །བྱིས་པ་དེ་མཐོང་འདུས་ནས་བྲང་བརྡུངས་ཤིང་། །ཉམ་ཐག་སྐད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་རྗེ་བཞིན་དུ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ནི་མ་ཡི་མིང་པོ་རུ། །གྱུར་པ །།།་སྲས་པོ་ཀུན་དགའ་བོ། །དེ་ཡང་དེར་འོང་དེ་ཡི་བཞིན་རྟོགས་ཤིང་། །བག་གིས་ཤེས་ནས་མིག་རྩ་བརླན་པར་གྱུར། །བྱིས་པ་ཕ་མ་ཡོད་དམ་ཅི། །གང་ལས་གང་དུ་ཇི་ལྟར་འོང་། །འདི་ལྟར་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞེས། །དེ་གཉིས་ལ་ནི་ཀུན་དགས་དྲིས། །འཕགས་པ་བདག་ཅག་ཕ་མ་མེད། །རྒྱུ་མེད་བཞིན་དུ་འཕགས་སྐྱེས་པོས། །རྣམ་པར་བཅོམ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ། །སྐྱབས་མེད་པར་ནི་འཁྱམས་ཤིང་རྒྱུ། ། རྒྱལ་རིགས་ཀུན་དགའ་བོ། །ཁྱེད་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཞང་པོ་ཡིན། །ཕྱོགས་འདིར་ཡོད་ཅེས་གཞན་དག་སྨྲ། །མ་མཐོང་ཕྱིར་ན་སྨྲེ་སྔགས་བགྱིད། །དེ་ཐོས་ནས་ནི་ཀུན་དགའ་བོ། །གཉེན་ལ་སྲེད་པའི་གདུང་བ་སྐྱེས། །བྱིས་པ་
Chinese
辛隆。 他的享受兴盛， 连天神也羡慕。 迦毗罗卫城美丽动人， 宛如第二个存在。 从始至终， 始终如一地安住， 难以忍受， 明显倾向于粗暴的行为。 圣者如同魔鬼一般。 拥有一尘不染、洁白如月的 美好财富， 他的军队却像劫火一样凶猛， 伴随着对母亲的伤害。 从长远来看，最初的行为， 从近处来说，是蛊惑人心的言辞。 像钢铁一样，从劫初开始， 愤怒使自己和他人化为魔鬼。 舍弃愤怒的是佛陀的 儿子，拥有寂静的自性。 再次在门前顶礼膜拜， 杀掉他们并不容易。 然而，愚蠢而无情的人， 带着愤怒的血红眼睛， 摧毁了他们的军队， 独自一人， 像个英雄一样骄傲自满。 那些财富、聚集和积累的东西， 就像抛弃衰败、离别和耗尽的行为一样。 城池被摧毁，儿女四处流散， 饥饿地伸出手乞讨。 其中，青春年华最为光彩照人， 刚刚经历与父母分离的悲伤。 脸上布满泪痕， 两个渴望亲人的孩子在哭泣。 吃什么，喝什么， 谁知道爱，就这样回忆起过去享受过的 快乐， 发出悲伤的哀叹。 看到这些，没有人不流泪。 忍耐力小、性情急躁、头脑简单， 动不动就哭泣的城里妇女们， 看到这些孩子聚集在一起，捶胸顿足， 用悲惨的声音，像怜悯一样地， 变成了那两个孩子的母亲的兄弟， 也就是儿子阿难陀。 他也来到那里，认出了他们的容貌， 隐约地意识到，眼眶湿润了。 孩子们，你们有父母吗？ 从哪里来，到哪里去， 为什么会这样说？ 阿难陀这样询问他们。 圣者，我们没有父母。 无缘无故地，圣者摧毁了我们，遭受了痛苦。 无依无靠地流浪。 王族阿难陀， 你们是我的外甥。 其他人说你们住在这个方向。 因为没见到，所以发出哀叹。 听到这些，阿难陀， 对亲人的渴望油然而生。 孩子
English
Xinlong. His enjoyment is flourishing, even the gods envy it. The city of Kapilavastu is beautiful and moving, like a second existence. From beginning to end, abiding in the same way, it is unbearable, clearly inclined towards rough behavior. The holy one is like a demon. Possessing immaculate, white as the moon Beautiful wealth, his army is as fierce as the fire of劫, accompanied by harm to the mother. In the long run, the initial behavior, in the near term, is the bewitching words. Like steel, from the beginning of the劫, anger turns oneself and others into demons. Abandoning anger is the Buddha's son, possessing the nature of serenity. Bowing down again at the door, it is not easy to kill them. However, the foolish and ruthless person, with angry red eyes, destroys their army, alone, taking pride like a hero. Those wealth, gathered and accumulated, are like abandoning the behavior of decay, separation, and exhaustion. The city is destroyed, and the children are scattered everywhere, stretching out their hands in hunger to beg. Among them, the youth is the most radiant, having just experienced the sorrow of separation from parents. Faces covered with tear marks, two children longing for relatives are crying. What to eat, what to drink, who knows love, thus recalling the happiness enjoyed in the past, uttering sad lamentations. Seeing these, no one does not shed tears. Those with little patience, impatient temperament, and simple minds, the city women who cry at the slightest thing, seeing these children gathered together, beating their chests, with a miserable voice, like compassion, became the brother of the mother of those two children, that is, the son Ananda. He also came there, recognized their faces, vaguely realized, and his eyes became moist. Children, do you have parents? Where did you come from, where are you going, why do you say this? Ananda asked them in this way. Holy one, we have no parents. For no reason, the holy one destroyed us and suffered pain. Wandering around without support. Royal family Ananda, you are my nephews. Others say you live in this direction. Because I haven't seen you, I lament. Hearing these, Ananda, the longing for relatives arises spontaneously. Child
Tibetan
དེ་གཉིས་ཕྱི་བཞིན་ཏུ། །བཀྲིས་ནས་རང་གི་གནས་སུ་འོང་། །མ་ཆགས་ཡང་དག་འཕགས་པའི་རིགས། །འདོད་པ་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་པའི། །གནས་ལ་ཡིད་རྟོན་དུལ་བ་ལ། །འབྱོར་བའི་བགོ་བྱ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དྲང་པོ་མཆོག་གི་སྣོད་ གཅིག་པུར། །སྒོ་བརྒྱ་འགྲིམ་ལས་གང་རྙེད་དེ། །གྱི་ན་ཙམ་ཞིག་རང་འཚལ་ཞིང་། །དེ་དག་དུ་ཡང་ཐུན་མོང་བྱས། །སྐྱེ་བོས་ལུས་ནི་ཟས་ཀྱིས་ཆུས། །པདྨོ་བཞིན་ཏུ་བསྐྱེད་བྱ་བ། །དེ་ལ་བསྙེན་དུ་མེད་རྒྱུ་དེས། །དེ་བཞིན་སྐྱ་བོ་ཐངས་པོར་གྱུར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཀྱང་མཁྱེན་བཞིན་ཏུ། །འདྲི་མཛད་ཐུགས་རྗེའི་དགོངས་མངའ་བ། །ཐུབ་པས་དེ་ལུས་སྐེམ་པའི་རྒྱུ། །དྲི་ལ་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཞུས། །འདི་ན་བསྟན་པ་བདུད་རྩིའི་སྒོ། །དཔག་བསམ་གྱི་ནི་ཤིང་འདྲ་བ། །ཀུན་ལ་མཉམ་པར་ངེས་བརྡལ་ན། །དེ་དག་ཅིས་མི་ཞུགས་ཞེས་གསུངས། །མགོན་པོ་དེ་དག་ན་ཚོད་ཕྲ། །ཀློག་དང་སྤོང་ལ་བརྩོན་ནུས་དཀའ། །དེ་སླད་ཐུབ་པའི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས། །དགབ་པ་བདག་གིས་མ་སྤོབས་སོ། །གང་གིས་ཤེས་བྱ་ཅི་ཙམ་པ། །གཟིགས་གྱུར་ཐུབ་པ་བསྙེངས་མེད་པས། །ཀུན་དགའ་བོ་ཡི་ཚིག་གསན་ནས། །དེ་ལ་ཐུགས་རྗེས་དགོངས་པར་མཛད། །ཀྱེ་མ་འོད་སྟོང་སྐྱེས་མཆོག་གི །བསྟན་ལ་གང་གིས་སྨོན་སྨོན་པ། །དེ་འབྲས་མེད་བགྱིད་བདག་ཆ་མིན། །དེ་སླད་གནས་འདི་གནང་བར་དགོངས། །དགེ་འདུན་གྱི་ནི་སྤྱི་བུད་ལ། །བྱ་རོག་ཟ་བ་སྐྲོད་ནུས་ཤིང་། །ལོ་བདུན་ལོན་པར་གང་གྱུར་པ། །རབ་ཏུ་བྱུང་ཞེས་གནང་བར་མཛད། །ཀྱེ་མ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཁུར། །གང་གིས་རིང་ནས་བསྣམས་ བསྣམས་པ། །སྐྱེ་དགུའི་བཤེས་སུ་རྩལ་ལགས་ན། །གང་དོན་མི་འགྱུར་དེ་ཡོད་མིན། །ཕུན་ཚོགས་ཐུབ་པ་ཉིད་བཞིན་དུ། །རྒྱས་པ་བསྟན་པའི་དགའ་ཚལ་ནི། །ལང་ཚོ་གཞོན་ནུའི་ཐར་ལམ་གྱི། །བརྩེ་དགའི་གསོས་སུ་དེ་རིང་བྱོན། །མཛེས་པ་ལྷ་ཡི་བུ་ཇི་ལྟར། །གཅུག་པ་འཛིན་པའི་གཞོན་ནུ་ཟུང་། །དར་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྙེ་མ་ཡི། །ཕོན་པོའི་ཁུར་གྱིས་ལྕི་བར་བྱས། །ཆོས་འདུལ་ནོར་བུའི་དོ་ཤལ་གྱིས། །སྒེག་འཆང་དགྱེས་པའི་བག་ཡོད་འདིས། །སྐྱེངས་བྱས་མེས་པོ་ཚངས་པ་ཡང་། །བྱེད་པོར་རྫུན་གྱིས་བསྙེན་ནམ་སྙམ། །དེར་ནི་ཀློག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལས། །བརྩོན་པར་བྱོས་ཞེས་ཀུན་དགའ་བོས། །བསླབ་ཀྱང་གཞོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །བརྩེ་བའི་གཏམ་དེས་གདུལ་མ་ནུས། །རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དབང་ཡོད་པོ། །མཁས་པ་མཽའུ་གལ་བུའི་དྲུང་དེར། །ཚིག་གིས་བཅོལ་ནས་དེས་བསླབ་པར། །འཕྲལ་དུ་ཀློག་
Chinese
那二者如外表一般。 吉祥之后回到自己的住所。 不执著，真实殊胜的种姓。 欲望小且知足。 对于安住处信任且调顺的人， 有什么可分的财产呢？ 正直是殊胜的唯一容器， 出入百家之门能得到什么呢？ 仅仅自己寻找少许的食物， 那些也和大家共同分享。 人们的身体以食物和水， 如莲花一般养育。 对于他没有侍奉的因缘， 因此变得瘦弱憔悴。 明明一切都了知，却仍然询问，具有慈悲之意。 能仁询问他身体消瘦的原因， 如实地回答了所问。 这里有教法甘露之门， 如同如意宝树一般。 如果平等地广为散布， 为什么那些人不进入呢？这样说道。 那些怙主年龄幼小， 难以精进于阅读和背诵。 因此，以能仁的胜幢， 我没有能力遮蔽。 无论谁，对于所知有多少， 都照见，无畏的能仁。 听闻阿难陀的话语之后， 以慈悲之心加以考虑。 唉呀！光芒万丈的殊胜者啊！ 对于教法，无论谁希求， 那不是我能使其无果的。 因此，考虑允许他住在这里。 对于僧众的公共财产， 能够驱赶乌鸦。 凡是年满七岁的， 就允许他出家。 唉呀！担负着大悲的重担， 无论谁长久地担负着， 作为众生的善知识而行事， 没有不成就的事情。 如同圆满的能仁一般， 兴盛的教法喜苑， 青春年少的解脱道， 今天作为慈爱的滋养而来临。 如同美丽的如天子一般， 抓住发髻的两位年轻人， 成熟的戒律稻穗， 以丰硕的重担使其沉重。 以法和律的珍宝璎珞， 娇媚动人，欢喜的谨慎自持， 羞愧了始祖梵天， 是否以虚假的造作者自居呢？ 在那里，从阅读的苦行中， 精进吧，阿难陀这样教导。 即使教导，也因为年幼的缘故， 无法以慈爱的话语调伏。 具有大神通自在者， 在贤者目犍连的面前， 以言语嘱托，让他教导， 立刻阅读
English
Those two are just like the outside. After auspiciousness, return to your own abode. Unattached, truly noble lineage. Small desires and contentment. For those who trust in their dwelling and are subdued, What kind of wealth is there to divide? Honesty is the supreme and only vessel, What can be gained from entering and exiting a hundred doors? Just seeking a little food for oneself, And sharing those with everyone. People's bodies are nourished by food and water, Like a lotus. Because he has no opportunity to serve, Therefore, he has become thin and emaciated. Even though he knows everything, he still asks, possessing the intention of compassion. The Able One asked the reason for his body's leanness, And he truthfully answered the question. Here is the gate of the nectar of the teachings, Like a wish-fulfilling tree. If it is spread equally and widely, Why don't those people enter? Thus he said. Those protectors are young in age, It is difficult to strive in reading and memorization. Therefore, with the victory banner of the Able One, I am not able to cover it. No matter who, how much there is to be known, Is seen by the fearless Able One. After hearing the words of Ananda, He considered it with compassion. Alas! O radiant and supreme one! For the teachings, whoever desires, That is not something I can make fruitless. Therefore, consider allowing him to stay here. For the common property of the Sangha, Able to drive away crows. Whoever has reached the age of seven, Is allowed to be ordained. Alas! Bearing the burden of great compassion, Whoever has long borne it, Acting as a spiritual friend to beings, There is nothing that will not be accomplished. Just like the perfect Able One, The flourishing garden of the teachings, The path of liberation for youthful youth, Today has come as the nourishment of love and joy. Like a beautiful son of the gods, The two youths holding their hair, The ripe ears of discipline, Made heavy by the burden of abundance. With the jewel necklace of Dharma and Vinaya, Gracefully bearing, joyful self-control, Shaming the ancestor Brahma, Is he pretending to be a false creator? There, from the ascetic practice of reading, Strive, Ananda taught. Even if taught, because of youth, Unable to subdue with loving words. The great possessor of miraculous powers, In the presence of the wise Maudgalyayana, Entrusting with words, let him teach, Immediately read