Tibetan
དམིགས་རྣམས་གོམས་པར་མ་བྱས་ན། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཤས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་རྣམས་བཞག་ནས། ཐོག་མར་ངེས་འབྱུང་དང་། བྱང་སེམས་ལ་མྱོང་བ་འཐོན་པ་རེ་བྱ་དགོས། དེ་སྐྱེས་པ་དང་། དེ་ནས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་དབང་མེད་དུ་འགྲོ་བས་དེས་ན་འདི་སྒོམ་རིན་མི་ཆོག་བར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་ཤེས་པ་ཡིན་གསུང་། དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐོག་མར་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་ནས་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི། ཐོག་མར་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པ་ལ་དྲན་ཤེས་ནར་རེ་བསྟེན་ནས། གནས་པ་བརྟན་པོ་འོང་བའི་ཞི་གནས་འགྲོ་འཆག་ནལ་འདུག་གི་སྤྱོད་ལམ་དང་བསྲེ་ཐུབ་པའི་གནས་ཆ་ཞིག་བཙལ་ལོ། །དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གནས་ཆ་ཞིག་མ་རྙེད་པའི་གོང་དུ་ལྷག་ 14-6-3b མཐོང་བསྒོམས་ཀྱང་འཕྲོ་དགོས་པས་མྱོང་བ་མི་ཐོན་གནས་ཆ་རྙེད་ཀྱང་ཐོས་པ་རྣམ་དག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་མེད་ལ་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ཡགས་ཤིག་མེད་ན། ལྷག་མཐོང་གི་མྱོང་བ་རྣམ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད། དེས་ན་གནས་ཆ་ནམ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་མྱོང་བ་གདོན་ཏེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར། ཡུལ་སྣང་གཞན་ལའང་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམས་ནའང་མྱོང་བ་འཐོན་པ་འོང་མོད། འོན་ཀྱང་གནད་དུ་ཆེ་བ་ནི། དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ནས་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་ལེགས་པར་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་མ་རྙེད་པ་དང་། དེ་ཁའི་ངང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་ནས་མཉམ་པར་བཞག །ནམ་འཕྲོ་བ་དང་སྔར་བཞིན་རིགས་པས་དཔྱད་ན་མ་རྙེད་པ་དང་དེ་ཁའི་ངང་ལ་བཞག་སྟེ།འདི་ཉིད་རེ་ལ་ལན་བཅུ་གཉིས་རེ་ཙམ་ལས་མངས་ན། འཕྲོ་ཤས་ཆེར་སོང་ནས་མྱོང་བ་མི་ཐོན། དེས་ན་ད་ལྟའི་གདམས་ངག་པ་རྣམས་འདོད་པ་ལྟར། སེམས་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པར་བཞག་ནས། དེ་ནས་ད་ལྟ་བས་གནས་ལུགས་ཅིར་ཡང་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་སྐྱོང་ལུགས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་འཇོག་པ་འདིས། ཞི་གནས་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ་མྱོང་བ་འཐོན་པ་མི་སྲིད་གསུངས་པས། གནས་པ་རྙེད་ནས་མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ནས་བཤད་པའི་དཔྱད་སྒོམ་མ་བྱས་ན། ལྟ་བ་ལ་མྱོང་བ་མི་ཐོན་པས་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས། དཔྱད་སྒོམ་ཡང་སྔར་ལྟར་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་གི་ལྟར་རྒྱུན་པར་བསམ་བློ་གཏོང་བའང་མིན། གནས་ཆ་མ་བཙལ་བར་ལྟ་བ་སྐྱོང་བའང་ 14-6-4a མིན། དེ་ལྟར་ན་ད་ལྟར་གྱི་སྐྱོང་ལུགས་ཀྱི་གནས་པ་འདི་གཏན་ནས་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་མིན་གསུང་། འདི་རྣམས་རང་རེ་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བས་ཟུར་ཙམ་སྨོས་པ་དང་ངེས་ཤེས་རྔམས་ཅན་འདྲོངས་མཆི། ངེད་ཀྱི་ཡིད་ལ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཅི་ཡང་ཡ
Chinese
如果不对所缘境加以串习，那么一切善行都会被表象所支配，就像仅仅成为轮回之因一样。因此，应该放下那些所谓的甚深密咒等诀窍，首先要生起出离心和菩提心。生起这些之后，一切善行自然而然地成为解脱和一切智之因，因此，不重视修习这些，就是根本不了解道的要点，（上师）这样说道。 像这样，首先通过这二者使相续成熟，然后才能获得解脱。首先，在什么也不分别的状态中，保持正念，寻求一种能够与行住坐卧等行为相结合的稳固的止（奢摩他）。然后必须修习胜观（毗婆舍那）。如果在没有找到心的安住之处之前修习胜观，也会中断，无法生起体验。即使找到了安住之处，如果没有通过清净的闻思之力对无我产生坚定的认识，也无法生起清净的胜观体验。因此，一旦找到了安住之处，就要努力生起胜观的体验。具体方法是： 即使通过确定其他外境也无自性并进行修习，也能生起体验。然而，关键在于，首先通过七相推理来寻找人无我，在没有找到我的状态下，用正念安住。一旦散乱，就如前一样用理智进行观察，在没有找到我的状态下安住。像这样，每个状态重复十二次左右，如果次数过多，就会更多地散乱，无法生起体验。因此，现在的一些诀窍修行者，按照自己的意愿，让心处于什么也不分别的状态，然后将现在的状态与对实相不加任何名言安立的状态混合在一起，不作任何作意地安住，这样除了止（奢摩他）之外，不可能生起胜观的体验，（上师）这样说道。因此，在找到安住之后，如果不进行名相乘（指经量部和唯识宗）中所说的观察修，就无法生起对见解的体验，所以必须进行观察修。观察修也和之前一样，但也不是像有些人那样持续不断地思考。在没有找到安住之处之前，也不能修习见解。像这样，现在的修行方式根本不是道的本质，（上师）这样说道。这些与我们（格鲁派）的观点非常相似，所以简单地提了一下，希望能产生坚定的认识。我的想法是宗喀巴大师的应成派观点，即什么也不存在。
English
If the objects of focus are not practiced, then all virtues will be dominated by appearances, just like causing only samsara. Therefore, those so-called profound instructions such as mantras should be put aside, and first, renunciation and Bodhicitta should be experienced. Once these are born, then all virtues will involuntarily become the cause of liberation and omniscience, so not valuing the cultivation of these is not understanding the essence of the path at all, (the master) said. In this way, first maturing the mindstream through these two, and then liberating it, is to first rely on mindfulness in a state of non-conceptualization, and seek a stable abiding (shamatha) that can be integrated with the activities of walking, standing, sitting, and lying down. Then, vipassanā (insight meditation) must be practiced. If vipassanā is practiced before finding a place of mental stability, it will be interrupted and no experience will arise. Even if a place of stability is found, if there is no firm understanding of selflessness through the power of pure learning, there will be no opportunity for pure vipassanā experience to arise. Therefore, once a place of stability is found, then strive to generate the experience of vipassanā. This is how it is: Even if one cultivates by determining that other phenomena also lack inherent existence, experience may arise. However, the key is to first search for the selflessness of the person through the sevenfold analysis, and in the state of not finding a self, maintain mindfulness. When distracted, examine with reason as before, and abide in the state of not finding a self. Repeat this about twelve times for each state, because if there are too many repetitions, there will be more distraction and no experience will arise. Therefore, the current practitioners of instructions, according to their wishes, leave the mind in a state of non-conceptualization, and then mix the current state with the state of not establishing any terms for the nature of reality, and abide without any mental effort. With this, apart from shamatha, it is impossible for the experience of vipassanā to arise, (the master) said. Therefore, after finding stability, if one does not do the analytical meditation explained in the characteristic vehicle (referring to Sautrantika and Chittamatra), one will not have experience of the view, so analytical meditation must be done. Analytical meditation is the same as before, but it is not like some people who constantly think. One cannot cultivate the view without seeking a place of stability. In this way, the current way of cultivating stability is not at all the essence of the path, (the master) said. These are very similar to our (Gelug) views, so I mentioned them briefly, hoping to generate a firm understanding. My idea is the Prasangika view of Tsongkhapa, that nothing exists. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ིད་ལ་མི་བྱེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་ལྟ་བ་ཁྱད་མི་སྣང་བས་རུང་ལ། རང་རྒྱུད་ཕྱིན་ལ་སྒོམ་ལུགས་འདི་ལམ་ངོ་བོའི་སྒོམ་ལུགས་སུ་འོང་ས་ཡེ་མི་འདུག་སྙམ་ནས་ཞུས་པས། ཕྱི་མ་དེ་ཁར་འདུག །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཞི་གནས་སྒོམ་པར་འགྱུར་གྱི། ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་ལ་ནི་ངེས་པར་དཔྱད་སྒོམ་བྱ་དགོས་གསུང་། མདོར་ན་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཅི་ཡང་མིན་པ་དང་། བློས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་གཉིས་མཐུན་པར་འདུག་བསམ་པ་དང་། མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུའང་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ནས་ཅིང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སྒྲ་རྟོག་བཀག་པའི་སྒོམ་ལ། གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་འཁྲུལ་འདུག་པ་འདི་གཏན་མི་རིགས་ཏེ། ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཤིང་། དེའི་བསྔགས་པ་དཔག་མེད་གསུངས་པ་ནི། སྒྲ་རྟོག་ཙམ་མིན་པར་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ནས། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་དང་བློ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་གསུངས་པ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་དགོངས་ལ། སོ་སྐྱེ་ལ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་དུ་བློ་དོན་མཐུན་པ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སོ་སྐྱེ་ལ་གནས་ལུགས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་རྟོག་ 14-6-4b བཀག་པའི་སྒོམ་གྱིས། དེ་ཡུལ་དུ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ལ་སོ་སྐྱེས་མི་ནུས་པས་དེ་འཕགས་པ་ལ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་དུ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སོགས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་སུ་ཞེན་ནས་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཞུགས་པས། རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་གསུང་། དེས་ན་སྒོམ་དུ་མ་ཟད། ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་ནའང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ལྟར་བྱེད་ན། གང་གིས་བཤད་ནས་གང་གིས་ཉན། སུས་གོ། འོན་ཀྱང་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་ཡང་བཙལ་དགོས། དེ་མ་བྱས་ན་ལྟ་བ་གོ་བ་གར་སྲིད། དེས་མཚོན་ནས་དཔག་ཏུ་མེད། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བའི་འཕགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མཉམ་གཞག་ན་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཞིག་པས་མཉམ་གཞག་དང་ཁྱད་མེད། དེ་དག་གིས་རྗེས་ཐོབ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དགག་ཏུ་མེད་པ་དགག་ཏུ་འཆར་བས། སོ་སྐྱེ་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ངེས་པར་གནས་ལུགས་ལ་ཡང་འདོད་དགོས། དེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར། དེ་དགག་ཏུའང་མི་ནུས་པས། ཁས་བླངས་གཞན་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་བསམ་པ་ལ་བརྟགས་ནས་དེས་ཁས་བླངས་པའི་རིགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཁོའི་འདོད་པ་སུན་དབྱུང་དགོས་པ་དེ་ལ་ནི་རྒྱང་ཕན་ཡན་ཆད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཁས་འདི་ལེན་པ་དང་འདི་མི་ལེན་པ་མེ
Chinese
如果不在意是否专注于某个对象而修习，那么禅修和见地就没有区别，这是可以接受的。但如果认为这种禅修方式完全不属于趋向于自续派的道路的本质，那就是错误的。如果按照应成派的观点也这样做，那就会变成修习奢摩他（止），而修习毗钵舍那（观）则必须进行分析性禅修。总之，如果认为事物本性一无所有，并且心中不执着任何事物，这两者是一致的，那就错了。此外，如果认为经文和续部中将‘什么都不修’解释为修习实相，并因此误以为‘什么都不放在心上’就是阻止概念思维的禅修，那就是大错特错。因为，将‘什么都不放在心上’的禅修说成是修习实相，并对此赞叹不已，这指的是圣者的等持，它超越了仅仅是概念思维的层面，而是将非概念性的胜义谛和智慧融为一体。凡夫俗子根本不可能在非概念性的胜义谛中达到智慧与实相的统一。此外，对于凡夫俗子来说，通过阻止隐藏的实相的概念思维，无法将实相作为对象，因为这样做会导致实相显现。因此，非概念性的实相是凡夫俗子无法企及的，它属于圣者的境界。进入这种境界的方法是，通过分析性禅修，执着于缘起和自性空等概念性的胜义谛，从而证得非概念性的胜义谛。 因此，不仅在禅修中如此，即使在通过见地进行抉择时，如果也以非概念性的胜义谛为目标，那么谁来说，谁来听，谁又能理解呢？然而，也必须寻找见地的理解之处，如果不这样做，见地又从何而来呢？这仅仅是一个例子，类似的情况数不胜数。因此，对于应成派的大成就者来说，在等持中，一切执着都已消解，因此等持与无分别智没有区别。当他们出定后，缘起就像影像一般，概念性的胜义谛和不可否认的真理也会显现为可以否认的。因此，即使是凡夫俗子的应成派，也必须承认自性空的缘起就像影像一样，是实相的一部分。即使承认这一点，暂时也不会有什么问题，因为你无法否认它。如果想要反驳对方的观点，就必须考察对方的想法，然后承认与对方的逻辑和观点相符的观点，从而驳倒对方的论点。对于包括顺世外道在内的所有宗派来说，哪些观点应该接受，哪些观点不应该接受，这并没有明确的界限。
English
It is acceptable if there is no distinction between meditation and view because there is no focus on an object during meditation. However, it is wrong to think that this method of meditation does not lead to the essence of the path of Svatantrika. If one does so according to the Prasangika system, it will become meditating on Shamatha (calm abiding), but to meditate on Vipassanā (insight), one must necessarily do analytical meditation. In short, it is wrong to think that the nature of things is nothing at all, and that one does not grasp anything in the mind, are in agreement. Furthermore, it is a mistake to take the scriptures and tantras that explain 'not meditating on anything' as meditating on the nature of reality as a basis for confusion, and to mistake 'not focusing on anything' as meditation that blocks conceptual thought, as meditating on the nature of reality. Because, saying that meditating on 'not focusing on anything' is meditating on the nature of reality, and praising it immeasurably, refers to the Samadhi of the noble ones, which is beyond mere conceptual thought, and is the inseparability of non-conceptual ultimate truth and wisdom. It is impossible for ordinary beings to unite wisdom and reality in non-conceptual ultimate truth. Furthermore, for ordinary beings, by blocking the conceptual thought of the hidden nature of reality, one cannot make it an object, because doing so would lead to the manifestation of reality. Therefore, non-conceptual reality is unattainable for ordinary beings, it belongs to the realm of the noble ones. The method of entering this state is to engage in analytical meditation by clinging to the conceptual ultimate truth, such as dependent origination and emptiness of inherent existence, as the nature of reality, and thus attain the non-conceptual ultimate truth. Therefore, not only in meditation, but even when determining through view, if one aims for the non-conceptual ultimate truth, then who will speak, who will listen, and who will understand? However, one must also seek the place of understanding of the view. If one does not do that, where will the understanding of the view come from? This is just one example, and there are countless similar situations. Therefore, for the great Prasangika masters, in Samadhi, all clinging is dissolved, so there is no difference between Samadhi and non-conceptual wisdom. When they arise from Samadhi, dependent origination is like an image, and the conceptual ultimate truth and undeniable truth will appear as deniable. Therefore, even ordinary Prasangikas must necessarily regard dependent origination, which is empty of inherent existence, as an image, as part of reality. Even if one accepts this, it will not be a problem for the time being, because you cannot deny it. If you want to refute the other person's point of view, you must examine the other person's thoughts, and then accept the views that are consistent with the other person's logic and views, in order to refute the other person's arguments. For all schools of thought, including the Charvakas, there is no clear boundary as to which views should be accepted and which should not. -------------------------------------------------------------------------------- ད། དེ་ཡང་ཁོ་གང་ 14-6-5a