Tibetan
宗喀巴大师教言集JTs58བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའི་སྐོར་གྱི་ཟིན་བྲིས་གནང་བ་བཞུགས་སོ།། 7-6-1a ༄༅། །བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའི་སྐོར་གྱི་ཟིན་བྲིས་གནང་བ་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའི་སྐོར་གྱི་ཟིན་བྲིས་གནང་བ་བཞུགས་སོ།། 7-6-1b དཀྱིལ་ཆོག་བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པའ་འགྲེལ་པར། ཀུན་སངས་རྒྱས་བདག་བློ་མཆོག་གིས་ཞེས་པ་འདིས་ནི་རང་བཞིན་སྟོན་ཏེ། དེའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བསྒོམས་པ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། དངོས་པོ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་མཆོད་པ་བྱེད་པས་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པར་སླ་བ་ཡིན་པས། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་ཁོ་ནར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་དག་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས། །མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་འཐོབ་འགྱུར། །ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླེང་བསླང་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བྲལ་བ་ནི། ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཛྙཱ་ན་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །དེ་ཉིད་ནི་བཛྲ་སྟེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ 7-6-2a རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་རྣམ་པར་དག་པའི་མཐར་ཐུག་པར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་དང་པོར་སྭ་བྷཱ་ཝ་སྟེ་རང་ལ་ཡོད་ཅིང་གནས་པའོ། །དེའང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྐུས་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་ནི་གློ་བུར་བའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཨཱཏྨ་ཀོ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཡིན་པས་ཨ་ཧཾ་སྟེ། དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་བདག་གོ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡིན་ལ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲས་ནི་རང་གི་མཐར་ཐུག་པའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། །རང་བཞིན་གྱི་སྒྲས་ནི་མཐར་ཐུག་པའི་རྣམ་པར་དག་པའི་དུས་སུའང་ལྷག་མ་མེད་པར་རོ། །བདག་ཉིད་ཅན་དང་བདག་གི་སྒྲ་གཉིས་
Chinese
宗喀巴大师教言集JTs58四百五十颂释的笔记。 四百五十颂释的笔记。 四百五十颂释的笔记。 在四百五十颂释的仪轨中，'一切佛陀我胜慧' 这句话揭示了自性。也就是说，在真如中，通过观修自身极其清净的境界和波罗蜜多的自性，凭借这种力量，所有佛陀的波罗蜜多等，在每个心识刹那都圆满自身的波罗蜜多等；通过供养自己和他人，也等同于供养一切佛陀；即使是微小的供品，也能成就殊胜的供养，从而更容易获得菩提。因此，这成为了菩提道的自性。'因此' 这句话表明了迅速获得菩提的殊胜之处，正如所说：'瑜伽士们通过此法，能够迅速获得佛陀的果位。' '嗡' 是开启话题之意。一切法的自性、因和果都远离，这就是Śūnyatā（梵文， शून्यत，Śūnyatā，空性）。其智慧是Jñāna（梵文，ज्ञान，Jñāna，智慧），意思是与空性、无相和无愿合为一体的心。那就是Vajra（梵文，वज्र，Vajra，金刚），因为不会被不相容的因素所摧毁，并且能够摧毁它们，所以称为金刚。因为它达到了完全清净的极致，所以首先是Svabhāva（梵文，स्वभाव，Svabhāva，自性），即存在于自身并安住。也就是说，以法性身，自性清净的心远离了突发的染污，安住于自性之中。因为是真如，所以自性清净，真实的自我是Ātmako（梵文，आत्मको，Ātmako，自我的），凡是这样的就是自我，所以是Ahaṃ（梵文，अहं，Ahaṃ，我），那就是具有空性智慧金刚自性的我。因此，菩提心以空性智慧之声特别倾向于自身的特征，而以金刚之声倾向于自身的终极清净。以自性之声倾向于终极清净之时也毫无遗漏。具有自性和我的两个声音
English
Collected Teachings of Je Tsongkhapa JTs58: Notes on the Four Hundred and Fifty Verses. Notes on the Four Hundred and Fifty Verses. Notes on the Four Hundred and Fifty Verses. In the commentary on the Four Hundred and Fifty Verses ritual, 'All Buddhas, my supreme intelligence' reveals the nature. That is, in Suchness, through contemplating oneself as the exceedingly pure realm and the nature of the pāramitās (perfections), by the power of that, all Buddhas' pāramitās, etc., completely perfect one's own pāramitās, etc., in every moment of consciousness; by offering to oneself and others, one also offers to all Buddhas; even small offerings accomplish excellent offerings, thus easily attaining Bodhi. Therefore, this becomes the nature of the path to Bodhi. 'Therefore' indicates the distinction of quickly attaining Bodhi, as it is said: 'Yogis, through this, will quickly attain Buddhahood.' 'Om' is to initiate the topic. The nature, cause, and effect of all dharmas are devoid, which is Śūnyatā (Sanskrit, शून्यत, Śūnyatā, Emptiness). Its wisdom is Jñāna (Sanskrit, ज्ञान, Jñāna, Wisdom), meaning a mind that is one with emptiness, signlessness, and wishlessness. That is Vajra (Sanskrit, वज्र, Vajra, Diamond), because it is indestructible by incompatible factors and destroys them. Because it has reached the ultimate purity, it is first Svabhāva (Sanskrit, स्वभाव, Svabhāva, Self-nature), which exists in and abides in itself. That is, with the Dharmakāya, the self-nature pure mind is free from adventitious obscurations and abides in its own nature. Because it is Suchness, it is self-nature pure, the true self is Ātmako (Sanskrit, आत्मको, Ātmako, Self), whatever is like that is self, so it is Ahaṃ (Sanskrit, अहं, Ahaṃ, I), that is the self with the nature of the Vajra of emptiness wisdom. Therefore, this Bodhicitta especially inclines to its own characteristics with the sound of emptiness wisdom, and to its ultimate purity with the sound of Vajra. With the sound of self-nature, even at the time of ultimate purity, there is nothing left over. The two sounds of having self and I --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཀྱིས་ནི་དེ་བདག་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཡིན་པ་ལྟར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཙོ་ཆེར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་ 7-6-2b གཞན་དག་ལའང་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲའི་དོན་ཡང་། འདི་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐར་པ་མེད་ན་ནི་སྲིད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ། དེའང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་དག་ལ་ཡོད་ཅེས་རྟོག་ན། དེའི་ཕྱིར་ཐ་མལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐ་མལ་ནི་དམན་པའོ། །རྣམ་རྟོག་ནི། བཏགས་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སོ། །དེའང་། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེའི་འཇུག་པ་ཉིད་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་མེད་དེ། ཁམས་གསུམ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་སྲིད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་འགག་པར་བྱེད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དུས་གསུམ་གྱི་དུས་དང་ཆོས་གང་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཕྱོགས་བཅུ་ན་ཁྱབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པས་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་དམིགས་སུ་མེད་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་འཁོར་ལོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་སོ་སོར་སྣང་སྟེ། ཡིད་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ན་རྟོག་པ་དེ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་དང་མུན་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་གྲུབ་པས་ན་ 7-6-3a ཡིད་དེ་ཤིན་ཏུ་བསླབས་པ་ལས་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་གཉིས་ནི་ལན་འགའ་ཞིག་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ངེས་པར་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའང་། གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ན་རྣམ་གྲངས་གཉིས་ཀར་ཡང་གནོད་པ་དང་གནོད་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུའི་རྟོག་པ་དང་འདྲའོ་ཞེ་ན་དེའི་ཕྱིར་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་དག་ལན་འགའ་ཞིག་མི་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་རྟག་ཏུའང་མི་མཐུན་ཏེ། མུན་པ་དང་སྣང་བ་དང་འདྲའོ། །དེ་བས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡིད་དེ་ཤིན་ཏུ་བསླབས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཐོབ
Chinese
因为，对于那个自性成立之物，更加信奉它本身。正如法界（Dharmadhatu）无始无终一样，菩提心（Bodhicitta）也与之相同。仅仅专注于那个真如（Tathata），它主要就是真如的自性。加持的真言（Mantra），如‘བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་’（金刚自性我，梵文：vajra svabhāva ātmako'haṃ，梵文罗马拟音：vajra svabhāva ātmako'haṃ，我是金刚自性）等，其含义也应如此理解。如果没有解脱（Nirvana），那就只有轮回（Samsara）。如果认为那也是痛苦的自性，那么那些大乐（Mahasukha）就存在于其中。因此，才说了‘凡庸’等等。凡庸，就是低劣。分别念（Vikalpa）是假立的，也就是三界（Triloka）的心和心所（Citta and Cetasika）。正如所说：‘非真遍计所执者，心及心生三界摄。’（《摄大乘论》）。遍计所执的行境就是轮回的痛苦，除此之外没有别的，因为三界之外没有轮回。‘这’指的是轮回的痛苦。‘如是’指的是如前所述，以具有坛城（Mandala）形象的意念来使其现前止息。为什么呢？因为说了‘智慧’等等。一切事物的过去、现在、未来三时，以及无边无际的法，遍布十方，那是由其自性所摄持的，没有贪执，没有所缘，远离能取和所取的分别念的轮（Chakra），那是诸佛（Buddha）一切法完全清净的自性，能依和所依的坛城在那里各自显现。在意念的显现中，分别念不会显现，因此，与矛盾成立的显现如同黑暗。因为矛盾成立，所以 那个意念通过精勤修习，就能使轮回的痛苦止息。如果这两个有时会相互矛盾，因此不一定会止息。如果总是相违，那么在两种情况下都会变成损害和被损害的自性，就像瓶子和布匹的分别念一样。因此，才说了‘以何’等等。那些有时会不一致的，并非总是如此，就像黑暗和光明一样。因此，如前所述，那个意念具有精勤修习的特征，在自己的相续中串习获得。
English
Because, one particularly believes in that which is established by its own nature as being itself. Just as the Dharmadhatu (the sphere of reality) is without beginning or end, so too is the Bodhicitta (the mind of enlightenment). By focusing solely on that Suchness (Tathata), it is primarily of the nature of Suchness. The meaning of other blessed mantras, such as 'vajra svabhāva ātmako'haṃ' (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) (I am of the nature of Vajra), should also be understood in this way. If there is no liberation (Nirvana), then there is only existence (Samsara). If one imagines that this is also of the nature of suffering, then those great pleasures exist within it. Therefore, 'common' and so on are mentioned, 'common' meaning inferior. Vikalpa (conceptual thought) is imputation, that is, the mind and mental events of the three realms (Triloka). As it is said: 'What is not real, the completely conceptualized, the mind and mental events are included in the three realms.' The engagement of complete conceptualization is the suffering of existence, and there is nothing other than that, because there is no existence apart from the three realms. 'This' refers to the suffering of existence. 'Thus' refers to making it manifestly cease with a mind that has the form of the mandala (Mandala) as described. Why? Because 'wisdom' and so on are mentioned. Whatever is the nature of all things, the three times of past, present, and future, and whatever dharma is limitless, pervading the ten directions, that which is held by its own nature, without attachment, without an object, free from the conceptualization of grasping and being grasped, that wheel (Chakra) which is the completely pure nature of all the Buddha's (Buddha) dharmas, the mandala of the support and the supported, appears separately there. In the appearance of that mind, that conceptualization does not appear, and therefore, the appearance of contradictory establishment is like darkness. Because of contradictory establishment, that mind, through diligent training, will cause the suffering of existence to cease. If these two sometimes become contradictory, therefore it is not certain that it will cease. If they are always incompatible, then in both cases they will become the nature of harm and being harmed, like the conceptualization of a pot and a cloth. Therefore, 'by what' and so on are mentioned. Those that sometimes become incompatible are not always so, like darkness and light. Therefore, the mind as described, having the characteristic of diligent training, is obtained by familiarizing oneself with one's own continuum. --------------------------------------------------------------------------------