Tibetan
གསང་སྙིང་སྐོར་ཞལ་རྒྱུན་ཕྱོགས་བསྡུས། གསང་སྙིང་སྐོར་ཞལ་རྒྱུན་ཕྱོགས་བསྡུས། ༈ སྟོང་བཞིས་དྲང་བའི་འོད་གསལ་དང་དགའ་བཞིས་དྲང་བའི་ཡེ་ཤེས། ཕྱག་ཆེན་སྔགས་ལུགས་སོགས་གང་ཡིན་ཀྱང་ཀུན་རྟོག་རྣམས་འགགས་དགོས་ཀྱང་། འོད་གསལ་རྫོགས་ཆེན་གྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྟོག་ཚོགས་མ་འགགས་བཞིན་ཏུ་རིག་པ་ངོ་སྤྲད་ནས་ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྫོགས་ཆེན་གྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་གསུངས། སྤྱིར་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་ངེས་འབྱུང་། སེམས་བསྐྱེད། ལྟ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་ཆེ། མདོ་ཕྱོགས་ནས་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བའི་ངེས་འབྱུང་། སྔགས་ནས་ཐ་མལ་མ་དག་པའི་སྣང་ཞེན་ལ་སྐྱོ་བའི་ངེས་འབྱུང་དང་། མདོ་ན། སྙིང་རྗེས་དྲངས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། སྔགས་ན་ན་མོ་བདག་དང་མཐའ་ཡས་སོགས༴གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ༴ལྟ་བ་ནི་མདོ་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་། སྔགས་ན་ལྷག་བདེན་དབྱེར་མེད་རྟོགས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་སོ་ཐར་ན་གསོལ་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་སོ་ཐར་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས། བྱང་སེམས་ན་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད༴སེམས་ཅན་དོན་བྱེད། སྔགས་བླ་མེད་སྤྱི་ན་མི་འཕོ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས། ཕྱག་རྫོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་རྟོགས་ན་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཟེར། ༈ སྔགས་རྫོགས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་ནི། ཡུལ་ལ་འཛིན་ཞེན་རང་སར་གྲོལ་བས་སྦྱིན་པ། དུས་གསུམ་ཡིད་ཀྱི་འཁྲུལ་རྟོག་གི་དྲི་མས་མ་གོས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པས་ནི་བཟོད་པ། དེ་སྐྲག་ནི་མི་དགོས་འཇུག་འདོད་ཡོད་ནི་རེད། གཉུགས་མ་ཆོས་སྐུའི་དབྱིངས་ན་རིག་པས་བཙན་ས་བཟུང་པ་ལས་གཞན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཤིག་ཆོས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ཀྱང་བསྟན་ནི་མ་རེད། འཁྲུལ་བའི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བས་བསམ་གཏན། མཁྱེན་ཆ་རྩོལ་མེད་དུ་རྒྱས་པ་ཤེས་རབ་ཟབ་མོ། ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དུས་གཅིག་སྤྱོད་ནི་རེད། ༈ ཁ་ཕར་བསྐོར་ནས་ཡུལ་ལྔ་འབྱུང་ལྔ་སོགས་དག་པ་ཡིན་ནི་རེད་བརྫས་ནས་ཡུལ་ཞིག་ལ་གཞལ་བས་ནི་མཁས་དོ་ནི་མ་རེད། དེ་བས་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ནང་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ངོ་འཕྲོད་ན་རྒྱ་གཏོར་ཁྱེར་ནི་རེད། དེ་འདྲའི་ཚུལ་རིན་པོ་ཆེས་གསུངས་ནི་རེད། གནས་སྣང་མཐུན་པའི་མགོ་བརྩམས་པ་སོགས་རང་གིས་ཤེས་ཡོང་ནི་རེད། ཐོད་རྒལ་བ་ཞིག་ཡིན་ན་སྣང་ངོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་སུམ་རེད། ༈ སྣང་ཞེ
Chinese
《གསང་སྙིང་སྐོར》口诀集。 《གསང་སྙིང་སྐོར》口诀集。 四空所引生的光明和四喜所引生的智慧。大手印、密法等任何法类，都需要止息一切分别念。然而，光明大圆满的自心和心所的分别念未止息之际，便能通过认识觉性，使一切分别念解脱为智慧的自性，这是大圆满的独特之处。一般来说，显宗和密宗的厌离心、菩提心、见解、戒律等都有很大的差别。显宗方面，是对轮回生起厌离心；密宗方面，是对庸俗不清净的显现执着生起厌离心。显宗中，有以慈悲心引导的如幻菩提心；密宗中，则有如“那摩我”和“无边”等。如是说，对于一切法本自成佛之义尚未证悟的有情众生……见解方面，显宗是证悟空性；密宗是证悟胜义谛与世俗谛无别。戒律方面，别解脱戒是通过四羯磨法受持的别解脱戒；菩萨戒是止恶行、集善法……利益有情；密宗无上部共同的则是不退转戒。如果证悟了大圆满的见解，就说是令诸佛欢喜的戒律。 密宗大圆满的六度是：对境的执着于自性中解脱是布施；过去、现在、未来三时，不被意的错觉念头所染污是持戒；不畏惧深奥之义是安忍，如果畏惧，就没有必要进入，如果想要进入，就需要安忍。本来法身的体性中，觉性占据要位，除此之外，法身金刚持也没有宣说过其他的精进。不被错觉所控制是禅定。无勤任运增长的智慧是甚深般若。六度同时修持。 把头转过去，五根五境等清净是正确的，如果虚假地衡量某个对境，那就不是智者。因此，如果通过上师的口诀认识了内在意义的智慧，就能摧毁一切。这样的道理是仁波切所说的。开始安住于处所和显现一致等，自己就会明白。如果是顿超者，那么显现中就会有智慧的坛城。 显现执
English
Collected Oral Instructions on the Guhyagarbha Tantra. Collected Oral Instructions on the Guhyagarbha Tantra. Furthermore, the luminosity that arises from the four emptinesses and the wisdom that arises from the four joys—whether it is Mahamudra, mantra practice, or any other dharma, all conceptual thoughts must cease. However, in the luminosity of Dzogchen, without ceasing the conceptual thoughts of the mind and mental factors, one recognizes rigpa and liberates all conceptual thoughts into the nature of wisdom. This is said to be the unique characteristic of Dzogchen. In general, there are great differences between the renunciation, bodhicitta, view, and discipline of Sutra and Tantra. In the Sutra tradition, renunciation arises from being weary of samsara. In Tantra, renunciation arises from being weary of impure appearances and attachments. In Sutra, there is bodhicitta led by compassion, like an illusion. In Tantra, there are "Namo I" and "Infinite," etc. As it is said, for sentient beings who have not realized the meaning that all dharmas are primordially enlightened... In terms of view, Sutra emphasizes realizing emptiness, while Tantra emphasizes realizing the inseparability of ultimate and relative truth. In terms of discipline, in Pratimoksha, one takes the Pratimoksha vows through the four karmas. In Bodhisattva vows, one refrains from negative actions, accumulates virtuous dharmas, and works for the benefit of sentient beings. In the common practice of highest yoga Tantra, there is the irreversible discipline. If one realizes the view of Mahasandhi, it is said to be the discipline that pleases the Buddhas. The six paramitas of mantra-Dzogchen are: generosity is the release of attachment to objects into their own place; discipline is not being stained by the defilements of the mind's deluded thoughts in the three times; patience is not being afraid of the profound meaning. If one is afraid, there is no need to enter; if one wants to enter, one needs patience. In the essence of the innate Dharmakaya, rigpa has taken a firm hold. Other than that, the Dharmakaya Vajradhara has not taught any other diligence. Samadhi is not being controlled by delusion. The wisdom that expands effortlessly is profound prajna. The six paramitas are practiced simultaneously. Turning the head around, the purification of the five senses and five elements is correct, but falsely measuring an object is not wise. Therefore, if one recognizes the wisdom of inner meaning through the guru's instructions, one can destroy everything. Such a principle was spoken by Rinpoche. Beginning with settling into the harmony of place and appearance, one will understand for oneself. If one is a togal practitioner, then the mandala of wisdom will be manifest in appearance. Appearance and attach
Tibetan
ན་འདི་རགས་མི་ཉན། འདི་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ན་མེད་པ་གློ་བུར་གྱི་མགྲོན་པོ་ལྟ་བུ་ཞིག་ལས་ཡོད་ནི་མ་རེད། ཤིན་ཏུ་སྲབ་པ་དུང་གི་སེར་སྣང་ལོག་མ་ལོག་ལྟ་བུ་ཙམ་ལས་གཡག་རོ་འདྲ་འདྲ་ཞིག་གིས་བཅད་ཡོད་ནི་མ་རེད། འདི་ཤིན་ཏུ་སྲབ་ནི་རེད། རིག་མ་རིགགོ་མ་གོངོ་ཤེས་མ་ཤེས་ཙམ་ཟིག་མི་ཡོད་ནི་ལྷ་རེད་ན་གསུངས། ༈ གསང་སྙིང་གི་སྐོར་ཞལ་རྒྱུན་དུ། རིག་པ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མེད་པར་མངོན་སུམ་གཟིགས་པས་ན་རང་རིག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ༈ །གསང་སྙིང་གི་ཕྱོགས་རྣམས་ཞལ་རྒྱུན་དུ། ཚིག་དོན་མཛོད་སོགས་ལས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སེམས་ཀྱི་གནས་རོ་རྐྱང་། ངོ་བོ་བཞོན་པ་ལས་རླུང་དང་འགྲོགས་པའི་སེམས་རྣམས། རིག་གདངས་མི་འཕྱེ་བོ་ལས་རླུང་རྟ་ལོང་བ་བཞོན་ནས་ཡུལ་བསྒྲོད་པའི་དཔེས་མཚོན་པའི་དོན་རིག་གདངས་ཉིད་ལས་གཞན་མིན་ལ། གལ་ཏེ་རིག་གདངས་མ་འགྲོགས་ན་ཡུལ་ཤེས་པའི་བྱ་བ་སོགས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །༈ བླ་མ་ཉག་བླས་སྤྱི་དོན་འོད་གསལ་སྙིང་པོ་འདི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་བཅས་པའི་སྤྱི་དོན་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ནང་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ་ཕྱོགས་བཅུའི་མུན་སེལ་དང་དཀོན་མཆོག་འགྲེལ་གྱི་སྤྱི་དོན་རེད་གསུངས་གི། ༈ སྤྱིར་མ་ཧཱ་ཡོ་ག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཚུལ་ནི། ཐེག་དམན་ནས་འོད་གསལ་རྫོགས་ཆེན་གྱི་བར་གྱི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་ལྷག་པའི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་བསྐྱེད་པ་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་བརྗོད་བྱར་གྱུར་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན། ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་འཕྲོ་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་དང་། ཁྱད་པར་སྔགས་བླ་མེད་ཞིག་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་སྣང་སྲིད་རྣམ་དག་གི་དག་སྣང་གཞིར་བཞག་གི་སྟེང་ནས་འཆད་ཉན་སྒོམ་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་དགོས་པས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ལྟ་བུ། དེ་ལྟ་བུའི་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་ལུགས་ཀྱིས། སྤྱིར་རྡུལ་ཚོན་རས་བྲིས་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བརྟེན་ནས་བུམ་དབང་བསྐུར་ནས་དེའི་ལྟ་བ་སྣང་སྲིད་དག་མཉམ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྣང་སྲིད་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྟོགས་དགོས། དེའི་ལམ་བསྐྱེད་རིམ་མོ། །དེ་ཙམ་མ་རྟོགས་ཀྱང་ལུང་རིགས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཐ་མལ་མ་དག་པ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྡོམ་པ་ཐབས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་སྡོམ་པའང་རེད། ལྷ་སྔགས་ཆོས་ཉིད་དུ་མཚན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དབྱིངས་སུ་སྡོམ་པ་ཤེས་རབ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་དང་སྡོམ
Chinese
唉，这个不行。这个既不是开始也不是结束，就像一个突然来的客人一样，不可能存在。非常薄，就像海螺的黄色光芒忽明忽灭一样，不可能被像牦牛尸体一样的东西隔断。这个非常薄。懂不懂，明白不明白，知道不知道，仅仅是一点点，有人说这是神。 再者，关于《秘密藏续》的口头传承中说：当觉性显现时，法界自然而然地显现，没有能见和所见的戏论，因为是现量见到，所以称为自觉。 再者，关于《秘密藏续》的各个方面，在口头传承中说：如《词义宝藏》等中所说，心的状态是僵硬的。本体是骑乘者，与风相伴随的各种心。觉性光芒不分离，就像骑着瞎马的风一样，用比喻来表示，其意义就是觉性光芒本身，而不是其他。如果觉性光芒不相伴随，就不会有认识对境等任何作用，这样说了。 再者，喇嘛娘拉说，总义光明心髓是包括密咒续部在内的总义，特别是内续三部遣除十方黑暗和《宝积经释》的总义。 一般来说，玛哈瑜伽是所有佛法的基础，其原因是：从下乘到光明大圆满之间的所有乘，其究竟的实相是胜义谛和世俗谛无二无别，为了证悟成为玛哈瑜伽所诠释的内容，所以才宣说了这些方便。因此，玛哈瑜伽是所有乘生起的基础。特别是修持无上密法时，必须在将显现存在视为清净的基础上，进行讲闻、修行和实修，因此它是所有佛法的基础。像这样的玛哈瑜伽的宗派，一般来说，依靠彩粉、绘画等坛城，进行瓶灌顶，必须证悟其见解，即显现存在清净平等，真谛无二无别，显现存在本来成佛的坛城。其道是生起次第。即使没有证悟到那个程度，也要依靠清净的教理和正理，将不清净的凡夫之身转化为本尊和智慧的坛城，受持誓言，这是方便生起次第和誓言。将本尊、咒语、法性视为名相执着的分别念，融入法界，这是智慧圆满次第和誓言。
English
Alas, this is not acceptable. This is neither the beginning nor the end, it is impossible to exist like a sudden guest. It is very thin, like the flickering yellow light of a conch shell, it is impossible to be separated by something like a yak carcass. This is very thin. Whether one understands or not, whether one comprehends or not, whether one knows or not, just a little bit, some say this is a deity. Furthermore, in the oral transmission regarding the Guhyagarbha Tantra, it is said: When awareness manifests, the Dharmadhatu naturally appears, without the elaboration of seer and seen, because it is directly seen, it is called self-awareness. Furthermore, regarding the various aspects of the Guhyagarbha Tantra, in the oral transmission it is said: As explained in the Treasury of Words and Meanings, etc., the state of mind is rigid. The essence is the rider, the various minds accompanied by wind. The radiance of awareness does not separate, like the wind riding a blind horse, using a metaphor to express that its meaning is the radiance of awareness itself, and not other than that. If the radiance of awareness is not accompanied, there will be no function of recognizing objects, etc., so it is said. Furthermore, Lama Nyakla said that the general meaning of the Clear Light Essence is the general meaning including the tantras of mantra, and especially the general meaning of the three inner tantras that dispel the darkness of the ten directions and the commentary on the Ratnakuta Sutra. Generally speaking, Mahayoga is the basis of all Dharmas, the reason being: all vehicles from the Hinayana to the Clear Light Dzogchen, their ultimate reality is the inseparability of the two truths, in order to realize what has become the subject matter of Mahayoga, these means are explained. Therefore, Mahayoga is the basis from which all vehicles arise. In particular, when practicing the unsurpassed mantra, one must engage in teaching, listening, contemplation, and practice on the basis of regarding phenomena and existence as pure, therefore it is the basis of all Dharmas. According to such a Mahayoga tradition, generally speaking, relying on mandalas of colored powder, paintings, etc., one receives the vase empowerment, and one must realize its view, that is, phenomena and existence are pure and equal, the two truths are inseparable, phenomena and existence are the mandala of primordial Buddhahood. Its path is the generation stage. Even if one has not realized to that extent, one must rely on pure teachings and reasoning, transform the impure ordinary body into the mandala of deities and wisdom, and uphold the vows, this is the means of the generation stage and the vows. Regarding deities, mantras, and Dharmata as conceptual thoughts of name-grasping, merging into the Dharmadhatu, this is the completion stage of wisdom and the vows.