Tibetan
་ལགས། སྤྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་ཡིན་ཀྱང༌། ཞོར་ལ་རང་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཙོ་བོར་འགྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་རང་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་གཞན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང༌། མཐར་ཐུག་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་འདོད་པས། གནས་སྐབས་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོ་དང༌། མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང༌། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། བཞི་པོ་དེས་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཅི་སྤྱད་ཀྱང། རང་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་ཡིན་ལ། བདག་པས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་བསམ་པ་དང༌། ཡི་རང་དང་བསྔོ་བའི་སྦྱོར་བ་དང༌། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང༌། ལུས་དང༌། བྱ་རྩོལ་གྱི་སྒོ་ནས་དངོས་སུ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་དུ་དམིགས་ཤིང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞིང་སྦྱོང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། བརྒྱུད་ནས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ། བཞི་པོ་འདི་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་གཞན་དོན་ལགས། རང་དོན་གཞན་དོན་ལ་ལྡོག་ཆས་ཕྱེ་བ་མང་ངོ༌། །ངེས་འབྱུང་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། རང་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་འབྲས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་མཁྱེན་པ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་མཁྱེན་པ་དང༌། རང་བཞིན་ དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་འཇུག་དང༌། འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཐུགས་རྗེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་ཡིན་ནོ། །སེམས་བསྐྱེད་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཞན་དོན་གྱི་སྤྱོད་པའི་རང་འབྲས་ནི། གཟུགས་སྐུ་ཡིན་ཏེ། མཛད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་དང༌། གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་སྣང་བས་གར་ཡང་ཕྱིན་པ་དང༌། ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མཛད་པ་མ་འཁྲུགས་ཤིང་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་ཡིན་ནོ། །ལམ་དེས་འབྲས་བུ་དེ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ། ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང༌། །དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་འཆར་བའི་ནུས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་བློ་ཡུལ་དུ་ངེས་ནས། སྐབས་ཀྱི་དོན་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པ་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པའི་བྱ་བ་རང་གཞན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ལ་འགོད་པ་དང༌། ཉན་བཤད་ལ་བརྟེན་ནས་གདུལ་བྱ་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། བློ་གྲོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅི་རིགས་པ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང། བསམ་པ་ཟང་ཟིང་མེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ན་གཞན་དོན་རླབས་པོ་ཆེ་ཡིན། གཞན་གཞི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པའི་སྒོ་ནས། ཏིང་ངེ་ འཛིན་དང་ཤེས་རབ་དང་སྒོམ་བྱུང་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་འགོད་ཐུབ་ན། གང་དག་གཅིག་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ཐོས་བསམ་ཁོ་ན་ཅན་གྱི་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པར་གྲགས་པ་བརྒྱ་སྟོང་ཐོན་པ་ལས་གཞན་དོན་རླབས་ཆེ་བ་ཡིན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྟར་སྣང་སྐྱེས་པ་ལས་ནི། རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཐོས་བསམ་བྱུང་ན་བརྒྱ་སྟོང་འགྱུར་གྱི་དེ་རང་དགའ། ཕུགས་ཀྱི་གཞན་དོན་དེ་རང་ཆེ། བརྫུན་ཁོ་ནས་བཟང་པོར་འཆོས་པའི་སྒོམ་ཆེན་དང༌། ལས་འབྲས་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། བླུན་སྒོམ་བྱིང་བ་བསགས་པའི་ཞི་གནས་ཏེ། འདི་གསུམ་དམ་ཆོས་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཆེན་ཡིན་ལགས་སོ། །ཡང་གནས་སྐབས་སུ་བདག་ཉིད་ལ་སྒོམ་བྱུང་གི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བླ་མ་ལྟར་བརྫུ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཆེའམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། རང་གི་རྙེད་བཀུར་གྲགས་པ་འདོད་པ་དང༌། རང་གཞན་ལ་ཆགས་སྡང་གི་དབང་དུ་སོང་བ་ཡིན་ན། ངན་འགྲོའི་གཏིང་རྡོ་ཡིན། གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་གཞན་དོན་སྐྱོང༌། དངོས་སུ་ཡང་ཕན་ཐོགས་ངེས་པ་རྣམས་བྱ། དད་རྫས་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་འོས་པ་རྣམས་ལ་ཅི་ནུས་ཀྱིས་འཛེམ་ཞིང༌། ཡོ་བྱད་ཐམས་ ཅད་དགེ་བར་བསྒྱུར་བ་དང༌། འཕྲན་བུ་མི་སྤྱོད་ཀ་མེད་རྣམས་གཞན་ལ་ཕན་ན་བདག་ཉིད་ཉེས་པར་གྱུར་ཀྱང་སླ་སྙམ་པའི་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་དང༌། འདི་ནི་མི་འོས་པའི་བྱ་བ་ཞིག་གོ་སྙམ་པས་བཤགས་པ་དང་སྒྲིབ་སྦྱོང་ལ་འབད་པར་བྱས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་གཞན་དོན་ཕལ་ཆེར་དོན་མེད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། དངོས་སུ་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ལ་འགོད་ཐུབ་པ་ཉུང་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་མིན་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཐོགས་ཕྱིན། ཕུགས་དོན་མེད་དུ་འགྲོ་བ་མི་སྲིད། ཡང་གཞན་དོན་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་རང་ལ་བཟང་འཛིན་གྱུར་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐོ་རབ་ཡོད་ཀྱང་ཕུང་འགྲོ་ན། གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་འཇོམས་པ་ལ་འདི་ལྟར་བསམ་དགོས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལ། ང་རྒྱལ་དང་བཟང་འཛིན་སྐྱེ་བ་ལས་གཡས་ཆུང་བ་ཅི་ཡོད། རྨི་ལམ་དུ་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པ་ལ་རྒྱལ་
Chinese
好的。一般来说，菩提萨埵的一切行为都是利他的，但附带地，那些主要成就巨大自利的行为被称为自利的行为。也就是说，因为了知自他平等，并且最终想要救度众生，所以暂时自身对菩提有强烈的渴望，努力成就许多神通等功德的差别，并且恒常与等持相关联。这四者，无论修持六度等菩萨的任何行为，都是伟大的自利。以自爱他惜的意念，以及随喜和回向的结合，通过财物和法，身体和事业的方式，真实地利益众生，以及如何修习的一切都以利他为目标，以等持来清净刹土，成熟众生，以及间接地利益众生。与这四者相关的行为都是利他的。自利和他利有许多区分的方式。出离心和智慧，以及自利的行为的自果是法身，也就是离戏的智慧，以及缘起的智慧，自性法界和智慧双运，以及事业任运成就生起的无缘大悲的体性而安住，是具足四种特征的。发心和等持以及利他的行为的自果是色身，也就是事业任运成就，从智慧和愿力的力量中产生，随应所化而显现，无论去往何处，在一切时间和地点，事业都不会错乱且不会变得无意义，是具足四种特征的。以该道能够成就该果的原因是，心性从本以来就远离一切戏论，具有能显现世俗有法迷惑的一切显现，以及胜义法性不迷惑的一切智慧的能力。因此，这样才能成就。在心中确定这些之后，稍微讲述一下当下的意义。将自身的教法事业安立于自他清净的戒律中，依靠听闻和讲说，使所化众生的行为圆满，并且智慧。
English
Okay. In general, all the actions of a Bodhisattva are for the benefit of others, but incidentally, those actions that primarily accomplish great self-benefit are called actions of self-benefit. That is, because one knows self and others to be equal, and ultimately wants to liberate sentient beings, one temporarily has a strong desire for enlightenment oneself, strives to accomplish many distinctions of qualities such as clairvoyance and miraculous powers, and is constantly associated with meditative equipoise. With these four, no matter what actions of a Bodhisattva, such as the six perfections, are practiced, they are great self-benefit. With the thought of cherishing others more than oneself, and the combination of rejoicing and dedication, actually benefiting sentient beings through wealth and Dharma, body and activity, and how all meditations are aimed at benefiting others, purifying the fields with samadhi, maturing sentient beings, and indirectly benefiting sentient beings. All actions related to these four are for the benefit of others. There are many ways to distinguish between self-benefit and the benefit of others. The self-result of renunciation, wisdom, and actions of self-benefit is the Dharmakaya, which is the wisdom free from elaboration, the wisdom of dependent origination, the union of the nature of reality and wisdom, and the compassion that arises spontaneously from the power of activity, abiding in the essence of non-objectification, possessing four characteristics. The self-result of generating the mind of enlightenment, samadhi, and actions of benefiting others is the Rupakaya, which is the spontaneous accomplishment of activity, arising from the power of wisdom and aspiration, appearing in accordance with what needs to be tamed, going wherever it is needed, and at all times and places, the activity is never confused and never becomes meaningless, possessing four characteristics. The reason why that path can accomplish that result is that the nature of mind is primordially free from all elaborations, possessing the ability to manifest all the appearances of delusion of relative phenomena, and all the wisdom of ultimate reality that is not deluded. Therefore, it is accomplished in this way. Having ascertained these in the mind, I will briefly explain the meaning of the present context. Establishing one's own activities of teaching in the pure discipline of oneself and others, relying on listening and speaking, perfecting the conduct of disciples, and wisdom.
Chinese
生起各种各样的情绪，如果心思不杂乱，并且被菩提心所摄持，就是伟大的利他。另外，通过安住于戒律的基础上，能够安住于禅定和智慧以及修所生的清净，那么仅仅生起一个清净的空性见解，也比出现成百上千个仅仅是闻思的持藏者更为利他。比起生起相似的禅定，如果能够对清净的佛陀教言进行闻思，那要胜过成百上千倍，那才是令人满意的，那才是究竟的利他。仅仅用虚假来伪装成善良的修行者，以及轻视业果的空性，还有积累愚蠢昏沉的止观，这三者是摧毁正法的主要原因。还有，暂时自己没有修所生的证悟功德，却伪装成他人的上师，这难道不是非常错误吗？对此有两种情况：如果是贪图自己的名利恭敬，以及被对自他的贪嗔所控制，那就是堕入恶趣的石头。一心一意地为了利益佛教和僧团，从内心深处守护利他，并且实际去做那些肯定有益的事情。对于不适合享用的信财等等，尽力避免，并且将一切资具都转化为善，稍微一点不得不用的东西，如果对他人有益，即使自己遭受损害也觉得容易，这样交换自他，并且认为这是不合适的行为，努力忏悔和净除罪障，那就是菩萨的特殊行为了。有人认为普通凡夫的利他大多没有意义，这是因为考虑到实际上能够引导到解脱和一切智智道上的人很少。除此之外，一旦结下佛法的缘分，最终不可能没有意义。还有，在利他的过程中，如果对自身产生执着，即使有极高的禅定也会堕落，更何况是其他人呢？为了摧毁它，应该这样思考：明明一切世俗的现象都不存在，却还生起我慢和自以为是，还有比这更可笑的吗？在梦中获得王位，
English
Even the arising of various emotions, if the mind is not confused and is grasped by bodhicitta, is a great benefit to others. Furthermore, by abiding in the foundation of morality, if one can establish oneself in samadhi, wisdom, and the purity of meditation-born qualities, then even the arising of a pure view of emptiness in one person is more beneficial than the emergence of hundreds and thousands of those who are known as mere holders of the scriptures through hearing and thinking. Compared to the arising of a semblance of samadhi, if one engages in hearing and thinking about the pure teachings of the Buddha, that is a hundred thousand times better, that is satisfying, that is the ultimate benefit to others. A great meditator who merely pretends to be good, an emptiness that belittles the law of karma, and a shamatha that accumulates dullness of foolish meditation, these three are the great causes of the destruction of the sacred Dharma. Furthermore, if one does not have the qualities of realization born from meditation, but pretends to be a lama for others, is this not a great fault? There are two aspects to this: if it is out of desire for one's own gain, honor, and fame, and if one is controlled by attachment and aversion towards oneself and others, then it is a stone leading to the depths of the lower realms. On the other hand, if one sincerely cherishes the thought of benefiting the teachings and the Sangha, genuinely protects the welfare of others, and actually does things that are definitely beneficial, avoids as much as possible things like offerings that are not suitable for consumption, transforms all resources into virtue, and even if one has to use a little bit of something that is unavoidable, if it benefits others, one thinks it is easy even if it harms oneself, thus exchanging oneself for others, and if one thinks that this is an inappropriate action, and strives to confess and purify obscurations, then that becomes a special practice of a Bodhisattva. Someone might think that most of the benefit to others by ordinary individuals is meaningless, but this is because it is considered that few can actually be guided to the path of liberation and omniscience. Otherwise, once a connection with the Dharma is made, it is impossible for it to be ultimately meaningless. Furthermore, if in the process of benefiting others, one becomes attached to oneself, even if one has the highest samadhi, one will fall, let alone others. To destroy that, one must think like this: Even though all conventional phenomena do not exist, what could be more ridiculous than to give rise to pride and self-importance? To gain a kingdom in a dream,