Tibetan
ཉམས་ལེན་གནད་བསྐུལ་གྱི་རིམ་པ། ཉམས་ལེན་གནད་བསྐུལ་གྱི་རིམ་པ། ཨོཾ་སྭཱ་སྟི། རྒྱལ་བ་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཚན་ལྡན་བླ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འདིར་བུའི་དོན་པོ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བློ་གྲོས་དཔལ་བཟང་བ་ལ། ཉམས་ལེན་གནད་བསྐུལ་གྱི་རིམ་པ་ཅུང་ཟད་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་ངེས་འབྱུང་དང་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་ཡིན། དངོས་གཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཡིན། མཐར་ཕྱིན་བྱེད་རང་དོན་དང་གཞན་དོན་གྱི་སྤྱོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཡིན། དེ་ལྟར་དོན་བརྒྱད་ཀྱི་ཆོས་སྤྱིའི་ཉམས་ལེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་བསྡུས་པ་ལགས་སོ། །དེ་ཡང་འཁོར་བ་མཐའ་དག་དོན་དམ་པར་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པས་ཞེན་པའི་ཡུལ་སྟོངས། གནས་སྐབས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཞེན་རིན་ཡང་མི་ཆོག ཅི་བྱས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཡོས་ལས་མ་འདས་པས་ཞེན་པའི་རྒྱུ་མེད། གལ་ཏེ་ཞེན་ན་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་དུས་མེད་པ་ཞིག་ཡོང་བས་ནམ་ཡང་ཞེན་དུ་མི་རུང༌། རྒྱུ་མཚན་བཞི་པོ་འདི་ཤེས་ན་ངེས་འབྱུང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན། ཀུན་རྫོབ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད། དོན་དམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་མཐོང་བས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་སྐྱེ་འགྲོ་ཀུན་འགོད་པའི་སྙིང་སྟོབས་རྒྱས་པ། འཁྲུལ་སྣང་གི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཅེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྒྲོལ་བའི་དོ་གལ་རང་ལ་བབ་བར་ཤེས་པའི་ལྷག་བསམ་དང༌། ཕྱོགས་ཆ་ཉེ་རིང་སྤངས་བའི་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་སྟེ། བཞི་པོ་དེ་འཛོམ་ན་སེམས་བསྐྱེད་རྣམ་དག་མི་ཡོང་བའི་ཐབས་མེད་དོ། །བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་སེམས་དང་བ་དང༌། དམིགས་མེད་དུ་ཅི་འདོད་བཞག་ཆོག་པའི་དབང་སྒྱུར་པ་དང༌། གྲིམ་ལྷོད་རན་པས་ལུས་སེམས་མི་བདེ་བ་མེད་པ་དང༌། དམིགས་མེད་དུ་ཤེས་པས་ཏིང་འཛིན་ཉིད་ལ་ཡང་མ་ཆགས་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་བཞི་པོ་དེ་ཚང་དགོས། རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བར་ཤེས་པ་དང༌། འཁོར་འདས་ཀྱི་གཉིས་སྣང་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་དུ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་སེམས་རོ་གཅིག་ཏུ་ཐིམ་པའི་ཉམས་མྱོང་དང༌། ཉམས་མྱོང་དེའི་རྩལ་ཅིར་ཡང་འཆར་ཐུབ་པའི་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སྟེ། བཞི་པོ་འདི་དང་ལྡན་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷག་མཐོང་དེ་ཡོད་པ
Chinese
修行要诀次第。 修行要诀次第。 嗡 斯瓦斯谛。（藏文：ཨོཾ་སྭཱ་སྟི།），吉祥！顶礼总集一切胜者之自性具名上师。于此，为弟子义者，善知识洛哲华桑巴（藏文：བློ་གྲོས་དཔལ་བཟང་བ་ལ།），略微书写修行要诀次第。总的来说，一切佛法的入门是出离心和菩提心。正行是止和观。究竟是自利和他利圆满的行为。果是法身和色身。如是，八义之佛法总的修持，连同果，已作归纳。此外，轮回一切，实相中虽无，却显现，故而执着的对境空无。暂时在名言中，也是无常的自性，故而不值得执着。无论做什么，都无法超出痛苦的范畴，故而没有执着的理由。如果执着，则没有从痛苦中解脱之时，故而无论何时都不应执着。如果知晓这四个理由，则会从内心深处生起出离心。 了知名言无自性。 如是，对未能了悟的众生生起慈悲心。于胜义中，见如来藏遍布一切众生，故而生起将一切众生安置于佛位的勇气。了知以错觉之种种痛苦，救度珍爱之众生之重任落在自己肩上之增上意乐。以及，舍弃亲疏偏袒的大平等心。此四者聚合，则定能生起清净的菩提心。远离沉掉的澄明之心。以及，可以随心所欲安住于无所缘的自在。以及，调柔适中，身心安乐。以及，以无所缘而知，甚至不执着于禅定本身。为了生起清净的禅定，必须具备这四者。了知因果缘起不虚妄。以及，了知轮涅的一切二取，从本初即是空性。以及，于法界任何所缘皆无之处，心融入一体之体验。以及，能随心所欲显现该体验之力量的明空双运。如果具备这四者，则具有清净的大乘见之胜观。
English
Stages of Essential Practice Instructions. Stages of Essential Practice Instructions. Om Svasti. I prostrate to the glorious Lama who embodies all the victorious ones. Here, for the sake of the disciple, the virtuous friend Lodrö Palzangba, I shall briefly write the stages of essential practice instructions. In general, the gateway to all dharmas is renunciation and bodhicitta. The main practice is shamatha and vipashyana. The ultimate accomplishment is the perfection of activities for oneself and others. The result is the Dharmakaya and Rupakaya. Thus, the general practice of the eight aspects of Dharma, along with the result, has been summarized. Furthermore, all of samsara, although non-existent in ultimate reality, appears, therefore the object of attachment is empty. Temporarily, in conventional reality, it is also of impermanent nature, so it is not worth clinging to. Whatever is done does not go beyond the realm of suffering, so there is no reason to cling to it. If one clings, there will be no time to be liberated from suffering, so one should never cling. If you know these four reasons, renunciation will arise from the depths of your heart. Knowing that conventional reality has no inherent existence. Thus, generate compassion for sentient beings who do not understand this. In ultimate reality, seeing that the Tathagatagarbha pervades all beings, therefore, develop the courage to place all beings in the state of Buddhahood. Knowing that the responsibility of liberating beloved sentient beings from the various sufferings of illusion rests on oneself is the heightened intention. And, the great equanimity that abandons partiality towards friends and enemies. If these four are combined, there is no way that pure bodhicitta will not arise. A clear mind free from dullness and agitation. And, the power to rest as desired in aimlessness. And, with moderate tension and relaxation, there is no discomfort in body and mind. And, knowing without objectification, not even clinging to samadhi itself. In order to attain pure samadhi, these four must be complete. Knowing that the interdependence of cause and effect is infallible. And, knowing that all dualistic appearances of samsara and nirvana are empty from the beginning. And, the experience of the mind dissolving into one taste in the Dharmadhatu where there is no object of focus. And, the union of clarity and emptiness in which the power of that experience can manifest in any way. If one possesses these four, then one has the vipashyana of the pure Mahayana view.