Tibetan
大班智達釋迦確丹教言集skc136ཚད་མ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་སྡེ་བདུན་གྱི་བང་མཛོད་ཆེན་པོའི་སྒོ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ལྡེ་མིག་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 19-2-1a ༄༅། །ཚད་མ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་སྡེ་བདུན་གྱི་བང་མཛོད་ཆེན་པོའི་སྒོ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ལྡེ་མིག་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄། །ཚད་མ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་སྡེ་བདུན་གྱི་བང་མཛོད་ཆེན་པོའི་སྒོ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་ལྡེ་མིག་ཅེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 19-2-1b ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ། མང་པོས་བཀུར་བའི་ཁྲི་ལ་ནི། །རབ་འགོད་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གང་། །གྲགས་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་བཅིབས་པ། །ཁྱོད་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། །སྔོན་རབས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །གང་བཤད་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དེ། །བོར་ནས་བློ་ངན་གྱིས་བརྟགས་པ། །དེ་དག་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་ནི། །སྙིང་པོ་མེད་ཀྱང་ཚིག་ཕྲེང་གི །ལོ་འདབ་རྒྱས་པར་རབ་མཐོང་ནས། །གཞུང་ལུགས་སུམ་རྩེན་སྐྱེད་ཚལ་ནས། །རབ་དྲངས་དཔག་བསམ་ལྗོན་ཕྲེང་སྤེལ། །དེ་ལ་འདིར་ཚད་མ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་གི་གཞལ་བྱ་གསར་དུ་རྟོགས་ཤིང་བཅད་པ་དང་མཐུན་པའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བའི་རིག་པ། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་གཞལ་བྱ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྤྱི་མཚན་ཁོ་ནའོ། །དེ་གཉིས་ཀའི་ཡང་འཇུག་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་ཕྱེ་བའོ། །སྤྱི་མཚན་གཞལ་བའི་མངོན་སུམ་ནི་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ཙམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རྟོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གང་ལ་ཚད་མར་སོང་བའི་ 19-2-2a ཡུལ་དང་གཞལ་བྱ་ནི། འཇུག་ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ན། མི་སླུ་བའི་རིག་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཚད་མར་སྒྲུབ་པ་ཤ་སྟག་སྣང་གི །གཞལ་བྱ་ཙམ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་ཤེས་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་བཅད་པ་དང་མཐུན་པའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །འོ་ན་གཞལ་བྱ་དེ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལ་ཚད་མར་མི་འགྲུབ་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེའི་ལན་བཤད་པ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤྱི་མཚན་གསར་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་བཞིན་དང་། ལོག་པའི་ཤེས་པ་མཐའ་དག་གིས་རང་གི་གཞལ་བྱ་གསར་དུ་རྟོགས་ཀྱང་། འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བ་མིན་པ་བཞིན་དང་། དོན་རིག་པའི་མངོན་སུམ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་གསར་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དེ་ལ་མི་བསླུ་བས་ཚད་མར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མི་བསླུ་བས་ཚད་མར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་གི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་དུ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྤྱི་མཚན་མ་རྟོགས་ན་སྤྱི་མཚན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་གཞན་སུ་ཡང་མེད་
Chinese
大班智达释迦确丹教言集skc136，《量论总义之安立——开启七部宝藏之金刚幻轮钥匙》 那摩曼殊师利耶（藏文：ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ།，梵文天城体：नमः मञ्जुश्रीये，梵文罗马拟音：namaḥ mañjuśrīye， 汉语字面意思： 顶礼文殊师利）。 于众人敬仰之座， 善立正法之王。 驾驭名声之车乘， 我以恭敬顶礼您。 昔日贤哲所宣说， 量论之特征。 若舍弃而以恶慧思， 彼等如水生之树。 虽无心要，然词句之， 枝叶繁茂，极易见。 从经论三界乐园中， 引出如意树之花环。 于此，量论总义之特征为：对自己的所量境全新认知且与决断相符，于所入处不欺惑之理智。其中，现量的所量境唯是自相；比量之所量境唯是共相。二者之所入处皆唯是自相，然从进入方式上有所区分。衡量共相之现量，即使是毛发之端亦不承认，因若如此，则将成为分别念之故。所有量论，其成为量论之 境与所量境，皆唯是所入处。因论师之论典中，皆以不欺惑之理智作为依据来成立量论。未见以仅是全新认知所量境作为能立之情况。所谓‘与决断相符之所入处’，乃是词句之补充。若仅是全新认知所量境，则不能成立为量论，此为何故？答：所有比量，虽全新认知共相，然非量论；所有邪知，虽全新认知自己的所量境，然于所入处不欺惑；以及，意义自证之现量，虽全新认知自己的体性，然非因不欺惑而立为量论，而是因于外境不欺惑而立为量论。以上之能立，依次为：若比量不认知共相，则再无其他认知共相之量论。
English
The Collected Teachings of the Great Scholar Shakya Chokden skc136, 'The Key to the Vajra Illusion Wheel: Opening the Great Treasury of the Seven Treatises on the General Presentation of Pramana'. Namo Manjushriye (藏文：ན་མོ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཡེ།，梵文天城体：नमः मञ्जुश्रीये，梵文罗马拟音：namaḥ mañjuśrīye， 汉语字面意思： Homage to Manjushri). Upon a throne revered by many, He establishes the king of Dharma. Riding upon the chariot of fame, I bow to you with reverence. The characteristics of pramana, as explained by the wise of the past, If abandoned and contemplated with evil intellect, They are like water-born trees, Though without essence, the foliage of words flourishes. From the garden of the three realms of scriptures, He propagates a garland of wish-fulfilling trees. Here, the general characteristic of pramana is: A cognition that newly realizes its object of measurement and agrees with the determination, and is non-deceptive in its object of engagement. The object of measurement of direct perception is only the own-character; the object of measurement of inference is only the universal-character. The object of engagement of both is only the own-character, but they are distinguished by the manner of engagement. A direct perception that measures the universal-character is not accepted even to the extent of a hair's tip, because otherwise it would be an imputation. All pramanas, the object and object of measurement that it becomes a pramana for is only the object of engagement. Because in the treatises of the teachers, it appears that only non-deceptive cognition is established as a pramana by stating it as a reason. It is not seen that merely newly realizing the object of measurement is stated as a means of proof. The phrase 'object of engagement that agrees with the determination' is a supplement to the words. If merely newly realizing the object of measurement does not establish it as a pramana, what is the reason? The answer is: all inferences, although they newly realize the universal-character, are not pramanas; all incorrect cognitions, although they newly realize their object of measurement, are not non-deceptive in the object of engagement; and the direct perceptions of self-awareness, although they newly realize their own nature, are not established as pramanas because they are non-deceptive, but are established as pramanas because they are non-deceptive with respect to external objects. The means of proof for these are, in order: if inference does not cognize the universal-character, then there is no other pramana that cognizes the universal-character. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་སྤྱི་མཚན་ལ་ཚད་ 19-2-2b མར་སོང་བ་ཡིན་ན་ནི། །དེ་དེ་ལ་མི་སླུ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་དེ་ལྟ་ན་རང་མཚན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ལྟ་བུ། རང་གི་གཞལ་བྱ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཀྱང་ཚད་མ་མིན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། མར་མེའི་འོད་ལས་ནོར་བུར་ཞེན་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །དེས་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་གི་ངོ་བོ་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། ཁ་ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་པ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་རང་མཚན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་བཞིན། དེ་དེ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། ཁ་ནང་དུ་བལྟ་བའི་ཤེས་པ་དེའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཁ་ཕྱིར་བལྟའི་ཤེས་པ་གཞིར་བྱས་ལ། ཁོ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན་ཁོའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། ནང་བལྟའི་ཤེས་པ་གཞིར་བྱས་ལ། ཁོ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན་ཁོའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བཅད་པ་དང་མཐུན་པའི་མི་སླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཕྱིར་བལྟའི་མངོན་སུམ་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་བཟུང་རྣམས་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལ་ཚད་མར་འཇོག་པ་མིན་ཏེ། ཁོ་གང་ལ་ཚད་མར་འཇོག་པའི་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁ་ཕྱིར་བལྟའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་ནི། ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། དེ་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དང་ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། རང་རིག་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཡང་། སྤྱིར་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། ཆོས་གཅིག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། འཇུག་ཡུལ་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ན་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། 19-2-3a འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་སླུ་བ་དགོས་པར་གཞུང་གང་གིས་བསྟན་ཞེ་ན། ཚད་མ་སླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་དང་། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །ཞེས་པའི་གཞུང་གཉིས་ཀས་རང་མཚན་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་རིག་པ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་དུ་དགོས་པར་བཤད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་། སོ་སོར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་བཤད་པ་བསྡུ་བའི་དོན་དུའོ། །དེའི་ཚེ་མི་སླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན་གསར་དུ་མི་སླུ་བ་ཡིན་དགོས་ཏེ། བཅད་ཤེས་རྣམས་ལ་ནི་མི་སླ
Chinese
因为如此。如果总相已经成为量，那么它就不会欺骗它（指自相），但如果是那样，就会变成自相，因为它成为量的作用对象。又如执著声音为常的分别念，即使它新近认识到自己的所量，也不是量，因为它不欺骗其作用对象，就像从灯光中执著为珍宝的意识一样。它认识到那个，因为它新近认识到自己的体性。即使那样，它也不承认那是它的作用对象，因为如果向外看的任何一个意识的作用对象是外境，那么外境就必须是自相。例如，证得声无常的比量之后的自证现量，虽然不欺骗声无常的自相，但它不承认那是它的作用对象。它不是那个的原因也在于，如果向内看的意识的作用对象是意识，那么意识就必须是自相。这样一来，如果以外向的意识为基础，而它又是内向的意识的作用对象，那么就不能遍及它的作用对象；如果以内向的意识为基础，而它又是外向的意识的作用对象，那么就必须承认它遍及它的作用对象，因为对于那些来说，没有与决断相违背的不欺骗。此外，所有外向的现量都是新近认识到各自所执著境的意识，但那不被认为是量，因为它被认为是量的主要对象仅仅是外境，因为它是一个外向的现量。如此说来，如果是意识，就遍及自证，但如果是那样，就不能遍及现量和量；如果是自证，那么对于自己的体性来说是现量，但不能遍及一般的现量；如果对于一个法来说是量，那么就不能遍及量；如果对于一个作用对象来说是不欺骗，那么就不能遍及对于自己的作用对象来说是不欺骗，这些都应该了解。 那么，什么经论说明了量需要不欺骗的性质呢？‘量是不欺骗的具有者，是意识。’以及‘也是不认识之义的显现者。’这两部经论都说，对于自相来说，新近不欺骗的觉识，作为它的性质的一部分是需要的，这没有区别。即使那样，分别宣说的意图是为了总结陈那（Dignāga）的论述。那时，如果是不欺骗的觉识，就必须是新近不欺骗的，因为对于决断识来说，不欺骗是...
English
Because of that. If the general characteristic has become a valid means of cognition (pramāṇa), then it will not deceive it (the specific characteristic). But if that is the case, it will become a specific characteristic, because it becomes the object of the valid means of cognition. Also, like the conceptual thought that grasps sound as permanent, even if it newly cognizes its object to be measured, it is not a valid means of cognition, because it does not deceive its object. It is like the mind that clings to a jewel from the light of a lamp. It cognizes that, because it newly cognizes its own nature. Even so, it does not accept that as its object, because if the object of any outward-looking consciousness is an external object, then the external object must be a specific characteristic. For example, the self-cognizing direct perception that experiences the inference of sound being impermanent, although it does not deceive the specific characteristic of sound being impermanent, it does not accept that as its object. The reason it is not that is also because if the object of an inward-looking consciousness is consciousness, then consciousness must be a specific characteristic. In this way, if an outward-looking consciousness is taken as the basis, and it is the object of an inward-looking consciousness, then it is not pervaded by its object; if an inward-looking consciousness is taken as the basis, and it is the object of an outward-looking consciousness, then it must be admitted that it is pervaded by its object, because for those, there is no non-deception that contradicts the determination. Furthermore, all outward-looking direct perceptions are minds that newly cognize their respective apprehended objects, but that is not considered a valid means of cognition, because the main object for which it is considered a valid means of cognition is only the external object, because it is an outward-looking direct perception. As explained in this way, if it is consciousness, it is pervaded by self-awareness, but if it is that, it is not pervaded by direct perception and valid means of cognition; if it is self-awareness, then it is direct perception for its own nature, but it is not pervaded by general direct perception; if it is a valid means of cognition for one dharma, then it is not pervaded by valid means of cognition; if it is non-deceptive for one object, then it is not pervaded by being non-deceptive for its own object. These should be understood. Then, which scriptures show that a valid means of cognition needs the nature of non-deception? 'A valid means of cognition is a non-deceptive possessor, it is consciousness.' and 'Also, it is the illuminator of the meaning of the unknown.' Both of these scriptures say that for the specific characteristic, the newly non-deceptive awareness, as a part of its nature, is needed, there is no difference. Even so, the intention of the separate explanations is for the purpose of summarizing Dignāga's explanation. At that time, if it is a non-deceptive awareness, it must be newly non-deceptive, because for the decisive consciousnesses, non-deception is... --------------------------------------------------------------------------------