Tibetan
ཏུ་འགྱུར། བླ་མའི་ཁོ་བོས་སེམས་ཀྱི་ཆོད་ཆེ་བས་དེས་ན་འདི་དཀར་པོ་ཆིག་ཐུབ་ཡིན། མཐུན་པའི་ཆོས་འདི་ཉིད་ཡིན། འདི་ལས་བཟང་བའི་ཆོས་གཞན་མེད། སྤང་བྱ་སྤང་རྒྱུ་མེད། གཉེན་པོ་སྒོམ་རྒྱུ་མེད། རྣལ་འབྱོར་པ་ལུས་རྒྱ་ཡིན། དེས་རྒྱ་གཉིས་དང་སྦྱར་ཞིང་ཁོ་ལ་བརྟན་པས་ངེས་ཤེས་ཆེར་འགྲོའོ། །དབང་པོ་འབྲིང་ཡིན་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདུད་འཇུག་དོགས་ཡོད་དེ། ང་རང་ལ་འདོན་འདིས་ཆོག་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དང༌། བླ་མ་ཡང་མི་དགོས་སྙམ་ནས་མོས་གུས་ལོག་པས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡང་མི་འཛེམ། སྙིང་རྗེ་དང་དད་པ་ཡང་ཇེ་ཆུང་ལ་འགྲོ་ནས་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་དུ་འགྲོ་བའི་དོགས་ཀྱང་ཡོད། དེ་ལྟར་སོང་ན་རྟོགས་པ་ལ་བོགས་མི་ཐོན། བསྒྱུར་བ་ཡང་མང༌། རང་རེ་ཡང་ཉེས་པ་ལ་འཇུག བདུད་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་ཟིན་དོགས་ཡོད་པས་བླ་མ་དམ་པའི་ངག་སྨན་བཞིན་དུ་བཀུར་རོ།། སྤྲོས་བྲལ་ཐ་མ་ནི་སེམས་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་རྟོག་པ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས། མྱོང་བ་ནང་དུ་མ་གྲུབ་པར་མི་ཤེས། རང་གི་སེམས་ལ་བག་ཙམ་འཐོབ་ཀྱང༌། ཆོས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་བལྟས་ཀྱང་མི་གོ །རང་གི་སེམས་ངོ་ཤེས་ཀྱང་སྒོམ་མཐར་ཐུག་ཏུ་མི་ཤེས། བྱིས་པ་ཆུང་ངུས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་དང་འདྲ། འདིའི་དུས་སུ་བླ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཐབས་མེད། བོགས་འདོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེན་པ་རྣམ་གསུམ་བཏང༌། རང་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་གཉེན་འདུན་གསུམ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ། བླ་མ་དམ་པ་དང་གདམས་ངག་རིན་པོ་ཆེ་དང་རང་གི་རྟོག་པ་གསུམ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད། སྨྲ་བཅད་པའམ་དབེན་པར་བསྡད། གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་བཏབ་དེ་ལྟར་བྱས་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་བོག་ཐོན་ནོ། ། སྤྲོས་བྲལ་རང་ལ་ཡང་ཅིག་ཅར་དང༌། ཐོད་རྒལ་དང་རིམ་གྱིས་དང་གསུམ་དུ་གནས་ཏེ། ཅིག་ཅར་ནི་དང་པོ་རང་ནས་སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཐུག་པ་འཆར། ཐོད་རྒལ་ནི་རེས་མཐོ་རེས་དམའ། རིམ་གྱིས་པ་ནི་རིམ་པས་འཆར་རོ།། དུ་མ་རོ་གཅིག་རབ་ཀྱི་དུས་སུ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། སྣང་བ་དང་སེམས་གཅིག་ཏུ་ངེས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་གོ །མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའང་འོང༌། རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་དངོས་སམ། སྨིན་ལམ་དུ་ལུང་སྟོན་པའང་འོང༌། ཕྲག་དོག་རྩ་བ་ནས་ཞི། རོ་གཅིག་འབྲིང་གི་དུས་སུ་སྣང་བ་དང་སེམས་གཅིག་ཏུ་ངེས། ལུས་དང་སེམས་དང་སྣང་བ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཉམས་ཀྱང་སྐྱེ། སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ན་རྩི་ཤིང་ནགས་ཚལ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཡང་ཚུར་རོ་གཅིག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱ་
Chinese
会变成那样。上师我因为有坚定的决心，所以这是唯一的白法。这是相应的法。没有比这更好的法了。没有要抛弃的，没有要断除的。没有要修的对治。瑜伽士是身体的牢笼。因此与二者结合，并对他坚定，所以会大大增加定解。如果是中等根器，因为有外魔入侵的危险，会想“我念诵这些就足够了”，并且认为不需要上师，因为颠倒的敬信，也不顾因果。慈悲和信心也越来越小，也有变成黑色散乱的危险。如果那样下去，证悟就不会增长。转化也会增多。我们自己也会陷入罪过。因为有被魔的铁钩抓住的危险，所以要像对待药物一样尊敬神圣的上师的教言。无戏论的下等是仅仅认识自心，要知道还没有完成分别念。要知道体验还没有在内心完成。即使对自己的心稍有领悟。即使看了深奥和广大的法也不明白。即使认识了自己的心，也不知道修行的究竟。就像小孩子看到月亮一样。这个时候没有离开上师的方法。为了增长，要舍弃三种执着。对自己的身体、受用、亲友三种不要有依赖。对神圣的上师、珍贵的教言和自己的觉悟三种，要再三地生起特殊的定解。禁语或者住在寂静处。猛烈地祈祷，那样做了之后，瞬间就能增长。无戏论本身也有顿悟、直断和渐悟三种。顿悟是从一开始就显现无戏论的究竟。直断是时高时低。渐悟是逐渐显现。在多味一体的极好时期，轮回和涅槃的一切法都证悟为平等性。显现和心确定为一体，理解为胜义谛的真理。也会有神通等等。也会有自己本尊的显现。或者在成熟道中会有授记。嫉妒从根本上平息。在中等的一味时期，显现和心确定为一体。也会生起身体、心和显现三者融为一体的体验。显现本身也是如此，这里所有的花草树木都显现，但都回归于一味。同样，
English
it will become like that. Because I, the lama, have a firm resolve, this is the only white dharma. This is the corresponding dharma. There is no better dharma than this. There is nothing to abandon, nothing to cut off. There is no antidote to meditate on. The yogi is a cage of the body. Therefore, by combining with the two and being firm in him, the certainty will greatly increase. If it is a medium faculty, because there is a danger of external demons entering, one will think, "It is enough for me to recite these," and think that a lama is not needed, and because of the reversed devotion, one does not care about cause and effect. Compassion and faith also become smaller and smaller, and there is also a danger of becoming black and scattered. If it goes on like that, realization will not increase. Transformation will also increase. We ourselves will also fall into sin. Because there is a danger of being caught by the iron hook of the demon, one should respect the words of the holy lama as medicine. The lowest of non-elaboration is just knowing one's own mind, and knowing that conceptualization has not been completed. Know that the experience has not been completed within. Even if one has a slight understanding of one's own mind. Even if one looks at the profound and vast dharma, one does not understand. Even if one knows one's own mind, one does not know the ultimate of meditation. It is like a small child seeing the moon. At this time, there is no way to leave the lama. In order to increase, one must abandon the three attachments. One should not have dependence on one's own body, enjoyment, and relatives. One should repeatedly generate special certainty in the holy lama, the precious instructions, and one's own realization. Keep silent or stay in a secluded place. Pray intensely, and after doing that, one will increase in an instant. Non-elaboration itself also has three aspects: sudden enlightenment, direct cutting, and gradual enlightenment. Sudden enlightenment is the appearance of the ultimate of non-elaboration from the very beginning. Direct cutting is sometimes high and sometimes low. Gradual enlightenment is gradual appearance. In the excellent time of many tastes as one, all the dharmas of samsara and nirvana are realized as equality. Appearance and mind are determined as one, and understood as the truth of the ultimate truth. There will also be supernatural powers and so on. There will also be the appearance of one's own yidam. Or there will be a prophecy in the ripening path. Jealousy is fundamentally pacified. In the middle one taste period, appearance and mind are determined as one. There will also be the experience of the body, mind, and appearance being integrated into one. Appearance itself is also like this, all the flowers, plants, and trees appear here, but they all return to one taste. Similarly,
Tibetan
མཚོ་ཆེན་པོ་རོ་གཅིག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ངང་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཐིམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་མོས་གུས་ཅན་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་མི་མཐུན་པར་བལྟས་ན་ཡང་འབྱུང༌། སྒོམ་འདི་བས་ལྷག་པ་མེད་སྙམ་པ་ཡང་འབྱུང༌། དེའི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་ཡང་རང༌། བླ་མ་ཡང་རང་སྙིང་རྗེ་བྱ་བ་མེད་མཉམ་པའི་བདུད་འོང་དོགས་ཡོད། བླ་མ་ལ་མོས་གུས་བྱ་བ་ལོགས་ན་མེད་རང་གི་སེམས་སུ་འདུག་སྙམ་པའང་འོང༌། དེ་ལ་དགོངས་ནས་བླ་མ་རིན་པོ་ཆེས་ཀྱང༌། གཞན་ཕན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཞེན་མེད་འདི། །ཐབས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་ཙིར་གྱིས་བཟུང༌། །ཅེས་པ་དང༌། རང་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་རྟོགས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མི་སྤང༌། ཞེས་པའོ། །འདི་འང་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་བྱས། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད། དབེན་པར་བསྡད། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དོན་དྲན་པ་སྤང༌། སྣང་བ་ལ་ཐུགས་ཕྲད་ཙམ་བྱ། རེས་ཚོགས་སུ་བསྡད། རེས་དབེན་པར་བསྡད། ཕྱིར་ལ་(རིའམ་ས་གཏོད་)དམིགས་པ་ལ་དྲག་ཏུ་ཡང་རེས་བསྡད། ནང་དུ་སེམས་ལ་ཡང་བལྟ། བལྟ་མཁན་རང་ལ་ཡང་བལྟ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་མཚོ་ལ་ཁ་བ་བབས་པའམ། ནགས་མཐུག་པོ་ལ་མེ་ཤོར་བའམ། དུག་ལྔ་སྨན་དུ་བསྒྱུར་བའམ། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་རླབས་ཞི་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་ཚེགས་མེད། རོ་གཅིག་ཐ་མ་ནི་རང་གི་ལུས་སེམས་སྣང་བ་གསུམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད། རེས་སེམས་སུ་འདུག་པ་ཙུག་འོང༌། རེས་དབྱེར་མེད་བྱེད་པ་ལ་ངེས་མེད། ས་ལ་སོགས་པ་སྲ་འཐས་ཅན་དུ་ཡང་སྣང༌། ཕྲག་དོག་སྤོང་མི་ནུས། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མི་འཛེམ། སྔོན་གྱི་ཤེས་པ་དང་རང་གི་ཤེས་པ་གཉིས་ལ་ཁྱད་མེད་སྙམ་པ་ཡང་རེས་འོང༌། ཆོས་བྱེད་པ་ལ་ལྐོག་མི་ཐུབ། རེས་མཁའ་ལྟ་ཙ་ན་མཐར་ཐུག་འདི་རང་ཡིན་སྙམ་པའི་ཉམས་སྐྱེ། བོགས་འདོན་པར་བྱེད་པ་ནི། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སྣང་བ་ལ་ཕྱིར་(རི་ལ་སོགས་པ་ལ་)གཏད་ཅིང་ལན་རེ་བསྒོམ། སྤྱིར་ནམ་མཁའ་གསུམ་འདྲེས་པ་(སྟེང་འོག་བར་གསུམ་ལ་)ཡང་བསྒོམ། ཐེག་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ། བླ་མ་ལ་མོས་གུས་ཁྱད་པར་དུ་བཅས། ཚོགས་གསོག་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་བྱ། ད་ལྟའི་(དྲན་པས་)དྲན་པ་རང་ལ་ཅེ་རེ་གཟུང༌། མཆོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་དོ།། བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རབ་ནི་མཉམ་རྗེས་མེད་པ་འོང་སྟེ། བསྒོམ་མི་དགོས་པའི་སྒོམ་མེད་དོ། །བསྒོམ་པས་ཤེས་པ་རང་རྩ་བ་ནས་ཆོད་པའི་དུས་སུ། སྒོམ་མཁན་རང་ཡང་མ་གྲུབ། སྒོམ་ཡང་མ་གྲུབ་པས། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་བར་གོ་བས་ཡང་མེད་དོ། །སྒོམ་པའི་འོད་གསལ་དང་ཤི་བའི་འོད་གསལ་ག
Chinese
如同大海水融为一味一般，融入心性唯一的状态。对于外面的所化众生，有时也会因为有无恭敬心而看待为有利或有害。有时也会认为没有比这个禅修更好的了。那个时候，也有可能生起将众生和上师都看作平等，不需要生起慈悲心的魔。也有可能生起认为对上师的恭敬不在别处，就在自己的心中。考虑到这些，尊贵的上师也说：“这个无有贪恋的利他慈悲，要用方便牢牢地抓住。”以及“即使了悟自心为佛，也不要舍弃金刚上师。”这也是要对上师生起恭敬心，对众生生起慈悲心，住在寂静处，舍弃对过去未来的忆念，对显现稍微用心，有时住在僧团中，有时住在寂静处，对外（山或土地）的对境猛烈地专注，有时也住在其中，对内也观察自心，也观察观察者自己。如果这样做，就像雪落在湖中，或者森林大火燃烧，或者五毒转化为药物，或者大海的波浪平静下来一样，迅速地进步毫不费力。最后的一味是不分别自己的身、心、显现三者。有时会生起安住在心中，有时对于做无分别则不一定。有时也会显现土地等坚硬的东西，无法舍弃嫉妒，不畏惧业果，有时也会认为以前的知识和自己的知识没有差别。做佛事时无法隐瞒。有时稍微看虚空，就会生起认为这就是究竟的体验。为了提升，特别地，也是将显现向外（山等）专注，一次又一次地禅修。一般地，也禅修三界混合（上下中三者）。禅修大乘瑜伽，特别地对上师生起恭敬心，做一切积累资粮的事情。现在（用忆念）紧紧抓住忆念本身。迅速进步毫不费力。没有禅修的四种情况是：最好是生起无有等持和后得，不需要禅修的无修。通过禅修，当知识从根本上断除的时候，禅修者自己也不成立，禅修也不成立。因为了悟远离所修和能修，所以也是没有。禅修的光明和死亡的光明
English
Like a great ocean merging into a single taste, it dissolves into the sole state of mind itself. Towards sentient beings outside, one might view those with devotion as beneficial and those without as harmful. One might also think there is no meditation superior to this. At that time, there is a risk of the demon arising that sees all beings and the lama as equal, without the need to generate compassion. One might also think that devotion to the lama is not separate, but resides within one's own mind. Considering this, the precious lama also said, "This selfless compassion without attachment, grasp it firmly with skillful means." And, "Even if you realize your own mind as Buddha, do not abandon the Vajra Master." This also involves generating devotion to the lama, generating compassion for sentient beings, residing in solitude, abandoning the memory of past and future events, paying attention to appearances, sometimes residing in the sangha, sometimes residing in solitude, intensely focusing on external objects (mountains or land), and sometimes residing within, also observing one's own mind, and also observing the observer himself. If done in this way, like snow falling on a lake, or a forest fire burning, or the five poisons being transformed into medicine, or the waves of a great ocean calming down, rapid progress is effortless. The final single taste is the non-separation of one's own body, mind, and appearances. Sometimes the thought of abiding in the mind arises, and sometimes there is no certainty about making it non-separate. Sometimes solid things like earth also appear, one cannot abandon jealousy, one does not fear the law of karma, and sometimes one thinks there is no difference between previous knowledge and one's own knowledge. One cannot hide when doing Dharma practice. Sometimes, just by looking at the sky, one experiences the feeling that this is the ultimate. To enhance it, especially, one also focuses appearances outward (towards mountains, etc.) and meditates again and again. In general, one also meditates on the blending of the three realms (above, below, and in between). Meditate on Mahayana yoga, especially with devotion to the lama, and do all kinds of accumulation practices. Now (with mindfulness) hold onto mindfulness itself. Rapid progress is effortless. There are four situations where there is no meditation: the best is when equanimity and subsequent attainment arise without effort, unmeditation where there is no need to meditate. When knowledge is cut off from its root through meditation, the meditator himself is not established, and the meditation is not established. Because one understands being separated from what is to be meditated upon and the one who meditates, it is also non-existent. The clear light of meditation and the clear light of death.