Tibetan
ས་པ་ཆེན་པོ་མེད་པར་མེད་པས་རྟོགས་ཆེན་ཕྱིས་བསྟན་ཏེ་བཤད་པའི་གོ་རིམ་མོ། །ལྔ་པ་ནི། འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྡེས། མདའ་སྟོང་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། འབེན་ལ་ཕོག་པ་དང་འདྲ་བར་དེའི་ཚེ་ཉེ་བ་ན་གནས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ཐག་རིང་བ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྟོགས་པ་ལས་མ་འོངས་པ་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པར་བྱ། གང་དུ་ན་ཆེད་དུ་བྱ་བ་འདིའོ། །གང་གིས་ན་རང་བྱུང་དུ་འགྱུར་བས་ན་རང་བྱུང་བྱང་སེམས་ཀྱིའོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ན་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་དག་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་དང་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་དང་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ནི། ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་དུ་ན། ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་དུའོ། །གང་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཞེ་ན། མ་འོངས་པ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་སོགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་ཉིད་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་རྟོགས་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་སྡེ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་རྟོགས་བྱ་མ་ལུས་པ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ལ་འགོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་བྱང་སེམས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དྲི་བ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དང་དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་མིང་ཙམ་ཞིག་སྔར་ལན་མང་དུ་སྨོས་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལན་ལ། སྒྲུབ་པ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། སོ་སོའི་ས་མཚམས་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རྒྱན་དུ། གནས་རྩོམ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཆེ་བདག་ཉིད། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་བསྔགས། །རྟག་ཏུ་ལེན་པ་ཆེ་དང་གཏོང་བ་ཆེ། །དོན་ཆེན་ཡང་དག་འབྱུང་བའི་བྱ་བ་བྱེད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་
Chinese
由于没有无有之地，因此大悟后来被揭示，这是讲解的顺序。第五是，圣者解脱部的观点是，就像射箭，将箭对准目标并击中一样，那时专注于近处的目标，而之后远处的目标则是特意要做的，他们这样说。因此，通过领悟这种不颠倒的专注，为了将来获得如前所述的特意要做的目标，他们这样认为。第二是，应当知晓。在哪里是特意要做的呢？通过什么会自然而然地发生呢？因此是自生菩萨的。通过什么门径呢？通过三大门径。那三大门径是什么呢？是一切众生中最殊胜的心的伟大、舍弃的伟大和领悟的伟大这三者。第三是解释。应当知晓。在哪里呢？在三个特意要做的之中。为了谁的特意要做呢？为了将来会出现的佛陀菩萨们。通过什么途径会成为佛陀呢？通过“在一切方面”等等。为什么有三个特意要做的呢？因为凭借着与三大修行相结合而进入修行。为什么是这样呢？因为自己领悟了一切众生中最殊胜的心的伟大之后，也使其他一切众生安住于一切众生的大群体和大部众中最殊胜的心的伟大，以及舍弃一切不相符之事的舍弃的伟大，以及领悟一切应领悟之事的领悟的伟大之中，因此，菩萨才进入修行。第四是修行的自性，分为总的阐述和分别的解说两部分，第一部分又分为两部分。提问是：如前所述的修行方式，已经讲述了作为修行所依的所依、专注和特意要做的目标等等，而之前多次提到的“修行”这个名称，它的自性是什么呢？第二部分是回答：修行的总相和各自的界限两部分。第一部分是，《庄严经论》中说：“住处、造作、果、生起为大之自性，被赞誉为是诸佛子之修行。恒常取舍为大，成办重大意义之事业。” 如此等等，大乘
English
Since there is no place without absence, the great realization was later revealed, this is the order of explanation. The fifth is, according to the Arya-vimoksha-sangha, just like shooting an arrow, aiming at the target and hitting it, at that time, one focuses on the nearby target, and later, the distant target is what is intentionally done, they say. Therefore, by realizing this non-inverted focus, they think that in order to obtain the intentionally done goal as mentioned before in the future. The second is, it should be known. Where is the intentionally done? Through what does it naturally occur? Therefore, it is of the self-born Bodhisattva. Through what gateway? Through the three great gateways. What are those three? They are the greatness of the mind that is the most supreme of all sentient beings, the greatness of renunciation, and the greatness of realization. The third is the explanation. It should be known. Where? In the three intentionally done. For whose intentionally done? For the Buddhas and Bodhisattvas who will appear in the future. Through what path will they become Buddhas? Through "in all aspects" and so on. Why are there three intentionally done? Because one enters practice by relying on and combining with the three great practices. Why is that? Because after realizing the greatness of the mind that is the most supreme of all sentient beings, one also establishes all other sentient beings in the greatness of the mind that is the most supreme of all sentient beings in the great multitude and great assembly of all sentient beings, and in the greatness of renunciation that renounces all incompatible things, and in the greatness of realization that realizes all things to be realized, therefore, the Bodhisattva enters practice. The fourth is the nature of practice itself, divided into a general exposition and a separate explanation, the first part is further divided into two parts. The question is: In the manner of practice as described above, having explained the basis, focus, and intentionally done goals, etc., which serve as the basis for practice, what is the nature of the "practice" that has been mentioned many times before? The second part is the answer: the general characteristics of practice and the boundaries of each, in two parts. The first part is, in the Ornament Sutra, it says: "The nature of dwelling, creation, fruit, and arising as great, is praised as the practice of the Buddhas' sons. Constantly taking and giving as great, accomplishing the activities of great meaning." And so on, the Mahayana
Tibetan
སེམས་བསྐྱེད་ལ་གནས་ནས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དུ་གཞན་དོན་གྱི་དཀའ་སྤྱད་ལ་བཟོད་པའི་བྱ་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ཉམས་ལེན་གྱི་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་ནི་གང་། ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གང་། དེའི་གོལ་ས་ནི་གང་ཞེ་ན། ཐོས་པ་དང་། བསམ་པས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྒོམ་པ་ལས་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱུང་བས་སྤྱིར་དཀར་ཆོས་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཞེས་བྱ་ལ། སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་མགོ་མིག་མ་བསྟོད་པས་སྤྱིའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་དང་སོགས་པས་རྩེ་མོ་མཐར་གྱིས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དང་བཅས་པ་བཞི་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རྟེན་ཅན་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཟིན་པ་ན་བྱེ་བྲག་གི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཕྱིན་དྲུག་འབད་རྩོལ་གྱིས་གོམས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་རྣམ་ཀུན་གྱི་དང་། འབད་རྩོལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་སྒོམ་པའི་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོ་དང་། ནུས་པ་མཐར་ཐུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀར་ཆོས་གཞན་དང་། འབྲེལ་བར་བྱས་ཤིང་ཕྱིན་དྲུག་རིམ་ཅན་དུ་སྒོམ་པའི་བྱ་བ་དང་། དེ་དག་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་པའི་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བདུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་སྐུའི་མངོན་རྟོགས་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བྱ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་མཁྱེན་ལ་བྱ་བ་ཡོད་པས་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་མཁྱེན་གཏན་ལ་དབབ་བྱའི་ཡུལ་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་ལ། ཆོས་སྐུ་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུའི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པས་སོ། །ཆོས་ཤེས་ཀྱིས། མཁྱེན་གསུམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་གོམས་པའི་མཐུ་མ་ཐོབ་པས་དཀར་ཆོས་སྒོ་དུ་མ་ནས་སྤྱོད་པའི་བྱ་བ་མཁྱེན་གསུམ་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཞི་པོ་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གོམས་པའི་མཐུ་ཐོབ་པས་ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ཡང་དྲུག་ལྡན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་བྱེ་བྲག་གི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ།
Chinese
安住于发心，为了果位佛陀的利益，对于利他之苦行能够忍受的行为，是大乘修行的特征。它也有两种，即三智境之修行和加行修持之修行。第一种是，对于一切智性三者的境，所要获得的果是什么？获得之因是什么？其歧途是什么呢？闻法和以思维修持的行为是修行。也就是通过闻思确定后，从修习中产生一切白法，因此总的来说，白法被称为具有善法之所依。因为没有赞叹布施等六度之首，所以是总的修行。第二种是，圆满现证等，以及渐至顶端，与刹那相应的四种现证，每一个现证都具有六度之所依。修持具有六度的行为是修行。也就是被布施等六度的特征所摄持时，称为特殊的修行。其中，以努力使六度熟悉的行为是圆满现证之（修行），以努力使（烦恼）趋于寂灭的修习行为是顶端（之修行），为了使能力达到究竟，与其他白法相联系，并且次第修习六度的行为，以及在每一个刹那现证它们的修习行为是刹那修行。这样，以七现证为境的行为是修行。但不是法身的现证，因为那是果，因此不可能对其进行行为。如果说，因为一切智有行为，所以它也有行为吗？不是的，一切智是从确定之境的侧面来显示的，而法身是从所要获得的果的侧面来显示的。法智说，以闻思确定三智时，因为没有获得串习的力量，所以从多种门径行持白法的行为是三智境之修行。通过修所生（智慧）修持四种现证，因为获得了串习的力量，所以即使是每一个度也以六度具足的方式修持的行为是加行特殊的修行。
English
Remaining in the mind of enlightenment, the act of enduring hardships for the sake of others for the benefit of the fruit, Buddhahood, is the characteristic of Mahayana practice. It has two aspects: the practice of the three wisdoms as objects and the practice of application and cultivation. The first is: what is the fruit to be attained in the realm of the three aspects of omniscience? What is the cause of attainment? What is its deviation? The act of cultivating through listening and contemplation is practice. That is, having established it through listening and contemplation, all white dharmas arise from meditation, so in general, white dharmas are called having the basis of virtuous dharmas. Since the beginning of the six perfections, such as generosity, is not praised, it is a general practice. The second is: the four kinds of manifest realization, such as complete manifest realization, gradually reaching the peak, and being associated with a moment, each manifest realization having the basis of the six perfections. The act of cultivating the six perfections is practice. That is, when it is grasped by the characteristics of the six perfections, such as generosity, it is called a specific practice. Among them, the act of making the six perfections familiar through effort is the complete aspect, the act of meditating to pacify effort is the peak, and for the sake of making the ability ultimate, connecting with other white dharmas and cultivating the six perfections in order, and the act of meditating to realize them in each moment is the momentary practice. Thus, the act of having seven manifest realizations as its object is practice. But it is not the manifest realization of the Dharmakaya, because that is the fruit, so it is impossible to act upon it. If it is said that since omniscience has action, it also has action? No, omniscience is shown from the aspect of the object to be determined, while the Dharmakaya is shown from the aspect of the fruit to be attained. Dharma Knowledge says that when the three wisdoms are determined through listening and contemplation, because the power of habituation has not been obtained, the act of practicing white dharmas from many doors is the practice of the three wisdoms as objects. The act of cultivating the four manifest realizations through meditation-born (wisdom), because the power of habituation has been obtained, the act of cultivating each perfection in a sixfold manner is the specific practice of application.