Tibetan
གྱུར་ཡན་གར་བ་ལ་དམིགས་པས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡང་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ལ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། སོ་སོར་བཤད་པ། དོན་བསྡུ་བ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་ཡང་དག་པར་དམིགས་པས་དམིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པ་ན་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་ཤིག་དང་པོར་ཆོས་རྣམས་ལ་སྤྱིར་དམིགས་ནས་འདི་རྣམས་ལས་བླང་བར་བྱ་བ་དགེ་བ་ནི་གང་། སྤང་བར་བྱ་བ་མི་དགེ་བ་ནི་གང་། བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ནི་གང་ཞེས་སོ་སོར་བརྟག་ཅིང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་འདོད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་ནི། མི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་འདོར་བའི་ཐབས་སུ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ ། །སེམས་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་ཀུན་ནས་སླང་བའི་བཟོ་དང་སྤྱོད་ལམ་སོགས་ལུང་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་ནི། ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ཏེ། བླང་དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཆོས་གསུམ་སྤྱིར་རྟོགས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་དམིགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱད་དོ། །ཚུལ་གང་གིས་ཞེ་ན། ཆོས་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་དབྱེ་གཞིར་བྱས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་བཞི་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །བཞི་པོ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་། གྲངས་བཞིན་དུ་སྦྱར་ན། བླང་དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་ཆོས་གསུམ་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ན་དགེ་བ་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བླང་བྱ་ནས་གཟུང་སྟེ། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བར་འདྲིས་པའི་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡང་དག་པ་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བར་མ་འདྲིས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པར་བྱེད
Chinese
由于专注于转变的因，不能舍弃相违品，所以对自性也加以专注于转变的限制。第三，关于解释，分为总说、别说、总结三部分，第一部分是：不超出二谛而如实地专注于此，当领悟到专注完全清净时，就会证得无上圆满菩提，否则不然。因此，菩萨首先要对诸法进行总的专注，然后分别审查这些法中哪些是应该接受的善法，哪些是应该舍弃的恶法，哪些是应该保持中立的不作表态之法，并如理作意。这样考察时，就会依次领悟到，例如四沙门果等是善法，因为是追求果位者所应依赖的；故意杀生等十不善业是恶法，因为是所有情况下都应舍弃的解脱痛苦之方便；由无记心所引发的工巧、行为等无记业等是不作表态之法，因为是可以接受、舍弃或保持中立的。第二部分是：在这样总的领悟三种法之后，再如理地考察其余的专注对象。以何种方式考察呢？就是以这三种法本身作为分类的基础，以世间和出世间等两种方式进行分类，总共有四种分类。这四种分类将在下文阐述，并按顺序进行对应。在分别领悟接受、舍弃和保持中立的三种法时，首先从应接受的善法开始，与所有凡夫众生的相续相关联，被世间道所摄持的五取蕴是世间的，因为是与无始轮回相习的三界之法；与所有圣者相续的真实相关联，被圣道所摄持的四禅是出世间的，因为是三界之对治，是不与轮回相习之法，这样如理作意。
English
Since focusing on the cause of transformation cannot abandon the opposing side, there is a restriction on transforming even the nature of focus. Third, regarding the explanation, there are three parts: general explanation, specific explanation, and summary. The first part is: By accurately focusing without exceeding the two truths, when one realizes that the focus is completely pure, one will attain unsurpassed perfect enlightenment; otherwise, it is not possible. Therefore, a Bodhisattva should first generally focus on all phenomena, and then separately examine which of these phenomena are virtuous and should be accepted, which are non-virtuous and should be abandoned, and which are unstated and should be kept neutral, and contemplate them properly. When examining in this way, one will realize in order that, for example, the four fruits of a renunciate are virtuous, because they are to be relied upon by those who seek the desired fruit; intentionally taking life and the other ten non-virtuous actions are non-virtuous, because they are to be abandoned in all circumstances as a means of abandoning suffering; actions such as crafts and conduct, which are initiated by an unstated mind, are unstated, because they can be accepted, abandoned, or kept neutral. The second part is: After generally realizing these three types of phenomena, one should then properly examine the remaining objects of focus. In what way? By using these three types of phenomena themselves as the basis for classification, classifying them in two ways, such as mundane and supramundane, resulting in four classifications in total. These four classifications will be explained below and matched in order. When separately realizing the three types of phenomena to be accepted, abandoned, and kept neutral, starting with the virtuous phenomena to be accepted, the five aggregates of appropriation, which are related to the continuum of all ordinary beings and are included in the mundane path, are mundane, because they are the phenomena of the three realms that are familiar with beginningless samsara; the four meditations, which are related to the truth of the continuum of all noble beings and are included in the noble path, are supramundane, because they are the antidote to the three realms and are phenomena unfamiliar with samsara. Thus, one should contemplate properly.
Tibetan
་དོ། ། དེ་ནས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་བཅས་ནི་གང་། སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ནི་གང་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཟག་བཅས་ཡིན་ཏེ། ཟག་པའི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་མི་འགལ་བས་དེའི་གཉེན་པོ་ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པས་བསྡུས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་བར་བཞག་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟག་མེད་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་དེར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སོ་ཞེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆར་གྱུར་པ་འགོག་ལམ་གཉིས་ཡོད་པས་དེ་གང་ཞེས་དཔྱོད་པ་ན་འདོད་པའི་ཁམས་དང་སོགས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ལ་སོགས་པས་བསྡུས་པའི་བྱང་ཕྱོགས་སོགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདུས་བྱས་ལམ་གྱི་ཆ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་ཟག་མེད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འདུས་མ་བྱས་འགོག་པའི་ཆ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རྣམ་བྱང་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དེས་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱོད་པ་ན། བསམ་གཏན་ནི། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོབས་བཅུ་ནི། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ནི། སྟོབས་བཅུ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། སྟོབས་རེ་རེས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཚད་མེད་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པའི་རིམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་དམིགས་པས་ན་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམིགས་པ་བཤད་པ།
Chinese
哦。然后，为了舍弃不和顺的方面，什么是应当舍弃的有漏？什么是舍弃的对治无漏？如此了悟，就是未来众生所追求的意愿，以及对现在蕴特别执著的贪欲，称为近取。从那（近取）产生的色等五蕴是有漏，因为与有漏的根本——我执不相违，所以它本身也是对治。以出世间所摄的四念住等是无漏，因为是对我及我所执著的对治，所以要如理作意。然后，对治无漏本身，作为因和果的类别，有灭道二者，那么什么是灭道二者呢？如果进行观察，欲界以及以色界等所摄的菩提分等，是世俗谛的、有为的道之部分，因为是依赖于因和缘的无漏。如是，真如和真实之边等，是胜义谛的、无为的灭之部分，因为是不依赖于因的清净。所以要如理思维。然后，如果观察因道之真谛所要获得的果是什么，禅定，是共同不共的功德，因为是三乘圣者的一切相续中产生的功德的缘故。十力，是共同不共的功德，因为是唯有圆满正等觉佛陀的相续中才产生的缘故。要如此思维。此处之所以说“有法”，是因为仅凭十力就能了知佛陀的一切功德，因为每一个力都是佛陀无量功德的所依。第三，像这样等等的证悟次第的一切法，都观为如幻，所以要知道所缘就是这十一种相。所缘的解说。
English
O. Then, in order to abandon the unfavorable aspects, what is to be abandoned with outflows? What is the antidote to abandonment without outflows? To realize this is the desire pursued by future beings, and the attachment to the present aggregates is called clinging. The five aggregates of form, etc., arising from that (clinging) are with outflows, because they are not contrary to the root of outflows—the view of self, so it itself is also an antidote. The four mindfulnesses, etc., included in the transcendent are without outflows, because they are the antidote to the view of self and what belongs to self, so one should contemplate them properly. Then, the antidote itself without outflows, as categories of cause and effect, there are two: cessation and path. So what are the two: cessation and path? If one observes, the aspects of enlightenment, etc., included in the desire realm and the form realm, etc., are the conventional, conditioned part of the path, because they are without outflows dependent on causes and conditions. Likewise, suchness and the true limit, etc., are the ultimate, unconditioned part of cessation, because they are pure and do not depend on causes. Therefore, one should think properly. Then, if one observes what is the fruit to be obtained by the truth of the causal path, meditation is a common and uncommon quality, because it is a quality that arises in the continuum of all noble beings of the three vehicles. The ten powers are uncommon qualities, because they arise only in the continuum of the perfectly complete Buddha. One should think like this. Here, the reason for mentioning "dharmas" is that the ten powers alone can know all the qualities of the Buddha, because each power is the basis of the immeasurable qualities of the Buddha. Third, all the dharmas of the stages of realization, such as these, are viewed as like illusions, so it should be known that the object of focus is only these eleven aspects. Explanation of the object of focus.