Tibetan
སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བ་དེ་སྲིད་དུ་ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་དང་རང་གི་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་མ་དག་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་རྟོག་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་ཤིང་དམིགས་པ་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ས་བཅུ་དག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་བསྒོམས་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དྲི་མ་རིམ་གྱི་སྤངས་ཏེ་དམིགས་པ་དག་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྱུར་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་དེ་སྤང་བར་འདོད་ནས་སྨྲསཔ། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དོན་གྱིས་འཕང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་མེད་པས་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་དག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །དོན་ནི། དཔེར་ན། ཆུ་དང་ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་གྱིས་དྭངས་ཤིང་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྡུལ་དང་རྙོག་པ་སོགས་དང་བྲལ་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ལྟར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཅན་དྲི་མས་དག་པ་ན་དེ་ཡང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་དག་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་ཞེན་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་བདེན་པར་ཡོད་ན་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཞེན་པ་ཡང་དོན་གྱིས་འཕེན་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་མེད་ན་གཉེན་པོའི་རྣམ་རྟོག་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་རྣམ་དག་ནི་དྲི་མ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་དག་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལྟར་ན་ཡང་། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་དམིགས་པ་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒྲིབ་པ་དེ་རིམ་གྱིས་སྒྲུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དོན་ནི། ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་བཤད་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་དྲི་མ་སྤང་དུ་མེད་པས་དམིགས་པ་དག་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་བ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དམིགས་པ་ནི་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ཉིད་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་བཀག་པའི་དངོས་མེད་མ་ཡིན་ལ། ཇི་སྲིད་འདི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མ་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདི་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་ཞེན་སྐྱེ་བས་དམིགས་པ་མ་དག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་འདི་ལ་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་རྟོག་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་རྣམ་རྟོག་མཐའ་དག་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་ན་དམིགས་པ་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་རིགས་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། གཉི་ག་ཡང་གཉི་ཀ་ཡིན་པ་བཀག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་དང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རང་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ནི་རྟེན་དང་རྒྱུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་དང་རྟེན་ཅན་དུ་འཐད་པས་སོ། །དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོའི་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ཐ་དད་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བར་མཐོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྱུར་ཆོས་ཅན་དང་ཡ་མ་བྲལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དང་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྱུར་ཡང་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་མ་བཀག་ལ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ལ་དམིགས་པ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བར་ནུས་ཀྱི་རྣམ་འ
Chinese
生起二障的分别念之时，外境所缘和自己的因都是不清净的。何时瑜伽士的相续，依靠所缘，烦恼障和所知障的分别念稍微也不生起之时，彼时二障断除，所缘清净是究竟的。那也是在十地中修习对治，逐渐断除不顺品之垢染，所缘清净由上而上转变而来的缘故。想要断除那个过失而说：如水界、黄金和天空一样，希求如清净一样地清净。如果是这样，那么清净就是真如的智慧，因为是对治品执著的缘故，实际上就是增长对不顺品的执著。因此，由于没有断除不顺品和对治品的分别，所以会成为单方面的清净。意思是，譬如，水和天空自性清澈无垢，但是如果远离尘土和浑浊等，就能获得完全清净的名称。同样，法界自性清净，但是有法从垢染中清净时，也称其为完全清净，因此没有清净不成为差别的过失。如果是这样，那么在非常清净的阶段，仍然会执著清净是真如的智慧，因为没有断除对治品的执著。因为境清净是真如的智慧真实存在的缘故。这是周遍的，因为如果境真实存在，就没有办法断除对它的实执。如果执著对治品，实际上也会增长对不顺品的执著，因为如果没有不顺品，就不会产生对治品的分别念。这样一来，您的清净就仅仅成为以一方断除垢染，因为没有断除不顺品和对治品的分别念的缘故。第二，按照您的观点，妙吉祥说，一切相智的所缘是没有实物的，那么如何是所缘究竟清净呢？没有过失，因为是随顺理性的没有实物的缘故。
English
As long as the conceptual thoughts of the two obscurations arise, both the external object of focus and one's own cause are impure. When the continuum of a yogi, relying on the object of focus, does not generate even a slight conceptual thought of the obscurations of afflictions and knowledge, at that time, the two obscurations are abandoned, and the purity of the object of focus is ultimate. That is also because, in the ten grounds, practicing the antidote, gradually abandoning the stains of the unfavorable side, the purity of the object of focus changes from higher to higher. Desiring to abandon that fault, it is said: Like the water element, gold, and the sky, one desires to be pure like purity. If that is the case, then purity is the wisdom of suchness, because it is attachment to the side of the antidote, and in reality, it increases attachment to the unfavorable side. Therefore, since the conceptual thoughts of the unfavorable and antidote sides have not been abandoned, it will follow that it is a one-sided purity. The meaning is, for example, water and sky are naturally clear and without stains, but if they are free from dust and turbidity, they will obtain the name of complete purity. Similarly, the realm of phenomena is naturally pure, but when a phenomenon is purified from stains, it is also called completely pure, so there is no fault of purity not becoming a difference. If that is the case, then even in the state of being extremely pure, one will still be attached to the purity being the wisdom of suchness, because the attachment to the antidote side has not been abandoned. Because the pure object is the wisdom of suchness that truly exists. This is pervasive, because if the object truly exists, there is no way to abandon the mind of grasping at it as real. If there is attachment to the antidote, in reality, it will also increase attachment to the unfavorable side, because if there is no unfavorable side, the conceptual thought of the antidote will not arise. In that case, your purity will only become the purity of abandoning stains on one side, because the conceptual thoughts of the unfavorable and antidote sides have not been abandoned. Secondly, according to your view, Mañjuśrī said that the object of focus of omniscience is without substance, so how is the object of focus ultimately pure? There is no fault, because it is without substance that follows reason.
Chinese
因此，无事物被认为是正确的世俗。逐渐认识到遮蔽其真实本性的东西就像糠秕一样，这本身就是完全的清净。意思是：如果你们也说遍知的对境是无事物，那么对于无事物来说，没有可以去除的污垢，因此对境的清净不会变得特殊，是相同的。如果这样问，我们遍知的对境，如果通过理智来分析，就是没有真实事物的如幻缘起。不是遮蔽事物的非事物。只要没有像幻觉一样认识到这一点，就会对它产生执着，因此被称为不清净的对境。当对它不作任何极端思考，生起显现为如幻自性的智慧时，断除增益和诽谤的一切分别念以不再生起的方式被去除，那时被称为究竟清净的对境。第三个是：如果这样做，自性成为主要的是种姓，变化成为主要的是对境，两者都是两者，这没有被禁止，这被称为所依和对境的特征的区分。意思是：在种姓的情况下，自性法界是主要的，因为种姓是通过所依和因来区分的。并且所有法也正确地与法界的根源和所依相符。在对境的情况下，变化，即世俗，是主要的。例如，任何不相容方的对境也是对治方的对境。因为对不同的基础进行对境，不能成为所断和对治。不相容方，烦恼和分别念也仅仅缘于世俗而生起。因此，成就的对境也是世俗主要的。因为变化是不与法性分离的，是成就的所依和因，因此变化也是种姓的特点，这没有被禁止。并且通过对以自性空性为特点的变化进行对境的成就，能够去除二障的不相容方，而不是变化。
English
Therefore, the absence of things is said to be the correct conventional truth. Gradually realizing that the obscuration of its true nature is like chaff is itself complete purification. The meaning is: If you also say that the object of omniscience is the absence of things, then for the absence of things, there is no impurity to be removed, so the purity of the object will not become special, it is the same. If asked in this way, the object of our omniscience, if analyzed by reason, is this very dependent arising like an illusion without true things. It is not the non-thing that obscures things. As long as this is not realized as an illusion, attachment to it will arise, so it is called an impure object. When one does not think of it in any extreme, and wisdom arises that appears as the nature of illusion, then all the conceptual thoughts of addition and slander are removed in such a way that they do not arise again, then it is called the ultimate pure object. The third is: If done in this way, the nature that becomes the main thing is the lineage, and the change that becomes the main thing is the object, and both are both, which is not prohibited, this is called the distinction of the characteristics of the support and the object. The meaning is this: In the case of lineage, the nature of the Dharma realm is the main thing, because the lineage is distinguished by the support and the cause. And all dharmas are also rightly in accordance with the root and support of the Dharma realm. In the case of the object, the change, that is, the conventional, is the main thing. For example, any object of the incompatible side is also the object of the antidote side. Because the object on different bases cannot become what is to be abandoned and the antidote. The incompatible side, afflictions and conceptual thoughts, also arise only from the conventional. Therefore, the object of accomplishment is also mainly the conventional. Because change is inseparable from the Dharma nature, it is the support and cause of accomplishment, therefore change is also a characteristic of the lineage, which is not prohibited. And through the accomplishment of objectifying the change characterized by the emptiness of nature, it is possible to remove the incompatible side of the two obscurations, not the change.