Tibetan
བོའང་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་ཆད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། མིག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྡོག་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར་ཡང་། གང་ཡང་རུང་བའི་གནས་རྙེད་ནས། །ཉོན་མོངས་སྦྲུལ་གདུག་གཡོན་ཅན་གྱིས། །ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་སེམས། །གནས་མེད་དེ་ལྟར་ཟིན་མི་འགྱུར། །ཅེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤེགས་པའི་ལམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ་དག་གིས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱའོ། །གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དེ་དག་གི་ལྟ་བ་དེ་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། གཉེན་པོ་གང་གིས་སྤང་བྱ་གང་ཞིག་འཇོམས་པ་དེ་ནི་སྤང་བྱ་དེ་དང་། དམིགས་ཡུལ་གཅིག་ལ་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ངེས་པ་དང་སྒྲ་རྟག་པ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་དམ་ཡོད་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་དག་དང་དམིགས་ཡུལ་གཅིག་ལ་དམིགས་པའང་མ་ཡིན་ལ། འཛིན་སྟངས་འགལ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་གཉིས་ཐ་དད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་མ
Chinese
也不是，因为那些是次第断灭的空性和，权宜的空性，所以不能作为二障的对治。那么是什么呢？眼等法，就其自身而言，不处于常与无常等戏论的任何一边，因此仅被赋予空性之名。这样的空性是实相的真如，因为如实地理解它就能消除二障。例如，烦恼和分别念是从对内外诸法执着为实有而产生的。当瑜伽士证悟一切法从一开始就自性空，不处于任何一边时，对实有的执着就会消失，因此没有产生烦恼和分别念的机会。因此，经中也说：业与烦恼分别念，彼等戏论生戏论，空性令其止息。又如《六十正理论》中说：无论于何处得处，烦恼毒蛇狡猾者，即能缠缚其心识，无处之心则不尔。如是所说。因此，诸法自性空的空性，是一切见解的对治，一切圣者所行之路，一切如来的意，一切经论所诠之精髓，我等善于取舍者当信受。如果有人认为空性是胜义谛，在胜义中存在，那么他们的观点不能作为二障的对治。例如，任何对治能够摧毁任何所断，那么这个对治必须与所断在同一目标上具有相反的执着方式。例如，确定声音是无常的和执着声音是常的。任何认为胜义谛存在，而非仅是世俗谛的观点，既不与错误地进入蕴的烦恼和分别念具有相同的目标，也不具有相反的执着方式，因为它们的目标是二谛的差别，并且是执着目标为真实的。
English
Neither are they, because those are emptiness of sequential cessation and expedient emptiness, so they cannot serve as antidotes to the two obscurations. What then is it? The nature of phenomena such as the eye itself does not abide in any extreme of elaboration such as permanence or impermanence, therefore it is merely labeled as emptiness. Such emptiness is the suchness of reality, because from understanding it without perversion, the two obscurations will be abandoned. For example, afflictions and discriminations arise from manifestly clinging to external and internal phenomena as real. When a yogi realizes that all phenomena are empty of their own nature from the beginning and do not abide in any extreme, then manifest clinging to reality ceases, so there is no opportunity for afflictions and discriminations to arise. Therefore, it is also said in the scriptures: From actions, afflictions, and discriminations, those elaborations arise from elaborations, emptiness will cause them to cease. And also in the Sixty Stanzas of Reasoning: Having found any place, the cunning, venomous snake of affliction will seize the mind, but the mind that has no place will not be seized in that way. Thus it is said. Therefore, the emptiness of all phenomena being empty of their own nature is the antidote to all views, the path of all noble beings, the mind of all tathagatas, and the essence of the subject matter of all scriptures, which those who are good at adopting and abandoning should believe. If someone holds that emptiness, the ultimate truth, exists in reality, then their view is not suitable as an antidote to the two obscurations. For example, any antidote that destroys any object to be abandoned must have an opposing way of grasping the same object as that which is to be abandoned. For example, the certainty that sound is impermanent and the grasping of sound as permanent. Any view that holds that the ultimate exists apart from the conventional is neither aimed at the same object as the afflictions and discriminations that wrongly enter the aggregates, nor does it have an opposing way of grasping, because it aims at the difference between the two truths and is grasping the object as true.
Tibetan
ངོན་ཞེན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་པར་མ་ཟད་དེ་དག་གིས་ས་བོན་བརྟས་པར་ཡང་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་དམ་པའི་བདག་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའང་ཉིན་རེ་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་དང་། བྱེ་བྲག་པའི་བདག་ལྟ་བཞིན། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མིང་ཅན་གྱི་བདག་རྟག་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ལྟ་བ་དག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་སྤྲོས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བྱིས་པ་རྣམས་བཞིན་ནོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་སོགས་སུ་ཞེན་པ་དག་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པར་ནུས་པའི་གཉེན་པོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་གང་ཟག་རྣམས་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨོད་ཅིང་། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་དང་། རྣམ་རྟོག་གི་ས་བོན་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཞེན་ལྟ་ལ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསྟོད་ཅིང་། དེ་ཉིད་ལ་རང་གནས་ནས་གཞན་དག་ཀྱང་འགོད་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རང་ཕུང་བར་མ་ཟད་གཞན་དག་ཀྱང་ཕུང་བར་བྱེད་པའི་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉ ེན་དེ་དག་ནི་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆིས་མའི་ཐལ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱང་རིང་དུ་དོར་བར་རིགས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། གང་ཕྱིར་དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ། །ཡིན་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་། །སྒྲ་དང་དྲི་རོ་རེག་བྱ་དང་། །ཆོས་རྣམས་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད། །ཕྱི་རོལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི་ཕྱིའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་དག་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་མེད་ཉིད་ན། །ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་ཀ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་དག་ནི་དབང་ལྡན་ཁོག་པ་ཉིད་རྒྱུད་ཀྱི་ནང་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཕྱི་ཡིན་པས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཞིར་འདོད་དོ། །ཆོས་རྣ
Chinese
因为与执着相似的缘故。它不仅不能成为烦恼和分别念的对治，而且还会使它们的种子增长。例如，贪欲等烦恼都是以我执为因的。如果有人执着于存在着与五蕴不同的实有的我，那么他对于五蕴的我执也会日益增长。例如，数论派和胜论派的我见。认为如来藏名为常我的观点，对于众生来说，实际上也是如此。那些沉溺于戏论的人，他们的分别念会增长，就像孩子一样。执着于如来藏的清净、安乐、常恒、我等，也是沉溺于戏论。因此，能够从根本上拔除一切边执见的对治，是通达一切法自性空性的见解。对于这种见解，他们以各种名目进行诽谤；而对于增长轮回和恶趣之因的烦恼和分别念的执着，却从多方面进行赞扬。他们不仅自己堕落，还通过使他人也安立于此，从而使他人也堕落。因此，想要解脱的人们，应该像丢弃灰尘一样，远远地抛弃那些不善知识。其中，外空性是：因为它的自性是那样的缘故，所以色即是色空。声、香、味、触和法，也都是如此。色等无自性，被认为是外空性。色等外六处被称为外法。它们如前所述那样，以自己的体性空性，就是外空性。二者皆无自性，即是内外空性。内外二处的生处皆无自性，即是内外空性。其他一些人认为，自在者的身体是相续的内，生处的外，因此是内外空性的基础。法
English
Because it resembles clinging. Not only does it not act as an antidote to afflictions and conceptual thoughts, but it also increases their seeds. For example, afflictions such as desire are rooted in self-grasping. If someone clings to the existence of a truly existent self that is separate from the aggregates, then their self-grasping towards the aggregates will also increase day by day. For example, like the views of self held by the Samkhya and Vaisheshika schools. The view that the Tathagatagarbha, named the permanent self, truly exists in sentient beings is also of such a nature. Those who delight in elaboration will have their conceptual thoughts increase, just like children. Clinging to the Tathagatagarbha as pure, blissful, permanent, self, etc., is also delighting in elaboration. Therefore, the antidote that can uproot all extreme views is the view that realizes all phenomena are empty of inherent existence. They revile this view with various names, while praising the clinging that increases the seeds of afflictions and conceptual thoughts, which are the cause of samsara and the lower realms, from many aspects. They not only ruin themselves but also cause others to be ruined by establishing them in this view. Therefore, those who desire liberation should discard those unwholesome spiritual friends like ashes in the dust, throwing them far away. Among them, external emptiness is: Because its nature is such, form is empty of form. Sound, smell, taste, touch, and phenomena are also the same. Form and so on, being without inherent existence, are considered external emptiness. The six external sense bases, such as form, are called external phenomena. That which is empty of its own essence in the manner described earlier is called external emptiness. Both are without inherent existence, that is external and internal emptiness. The birthplaces of both external and internal sense bases are without inherent existence, that is external and internal emptiness. Others consider the body of the sovereign to be the inner of the continuum and the outer of the sense bases, therefore it is considered the basis of external and internal emptiness. Dharma