Tibetan
དངོས་གཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། དངོས་གཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། གཉིས་པ་དངོས་གཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སྦྱང་བ་ལ། དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ལས། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་རིམ་པས་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །ཐོག་མར་དོན་དམ་བྱང་སེམས་སྦྱང་བ་ལ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་སོ། །མཉམ་བཞག་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ། སྦྱོར་བ་ལྷའི་ཁང་པར་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱ། ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ། དབུགས་ཕྱིར་འགྲོ། ནང་འགྲོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བགྲང་ངོ་། །དེས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བསམ་གཏན་གྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་པའོ། །དེ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སྔོན་དུ་བྱའོ། །དངོས་གཞི་ནི། འདི་ཀུན་ཅིག་ཅར་དུ་འཇུག་པའི་ལུགས་ཡིན་པས་བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་སྟོང་པར་བསྒོམ་ཡང་། སྦྱོར་བའི་དུས་ན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིམ་པས་རྩིས་ལ་གདབ། འདིས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རླན་ལ་རྟོགས་པའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་གསུངས། དེ་ནས་ཐོག་མར་བཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། །ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསླབ། །ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་འདི་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཉིད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་སེམས་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་རྡུལ་ཙམ་དུ་ཡེ་ནས་གྲུབ་པ་མེད། དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་རིག་པའི་དོན་བདེན་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མི་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ། དེ་ནས་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། མ་སྐྱེས་རིག་པའི་གཤིས་ལ་དཔྱད། །ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟོང་པར་བྱེད་མཁན་གྱི་རང་སེམས་འདི་ཡང་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་ནི་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང་ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བ། ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་འདི་ན་གནས་བྱ་བའི་གནས་ས་མེད་པས། དཔྱད་ན་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་པར་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ། དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ་དེ་ལྟར་ལུས་དང་སེམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་སེམས་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་དང་སེམས་གཉིས་སུ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་འདུས་ལ། སེམས་སྤྱི་དུས་ན་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པ་གོང་དུ་དཔྱད་པས་ཡེ་ནས་བདེན་པར་མ་གྲུབ
Chinese
正行菩提心。 正行菩提心。 第二，修习两种正行菩提心，即胜义和世俗两种。在一个人相续中，以等持和后得的次第如此宣说。首先，修习胜义菩提心有等持和后得两种。等持有加行、正行、后行三种。加行是在天宫中做七支供。向本尊和上师祈祷。在禅房里，在舒适的垫子上以跏趺坐姿安坐。呼气，吸气二十一次。这样就使身语意三门堪能成为禅定的容器。然后，世俗菩提心以禅定的功德加以特别修饰，事先进行。正行是：因为这是全部同时进入的方式，所以即使将自己和他人一切同时观为空性。但在加行的时候，要以分别智慧的次第进行计算。据说这有在止观的湿润中生起证悟苗芽的必要。然后，首先观想所执著的事物无自性，如《修心八颂》所说：“诸法如梦幻，如是而修习。”如此，显现的自性，内外器情这一切，只是自己心性的错乱显现，除了心之外，丝毫没有成立与心不同的事物微尘。如此观察，即使在世俗中，也没有任何能成立为识的真实存在的事物。如此思量。然后，观想能执著的无自性，如《修心八颂》所说：“未生心性中，如是而观察。”如此，能使境无自性而空性的自心，过去已灭，未来未生，现在则具有三部分，没有颜色，没有形状，在身体的这个部分没有可停留之处。如果观察，则与一切执著相分离，本来就是未生的。如此思量。然后，观想一切法无自性，如《修心八颂》所说：“对治亦自解脱。”如此，身心一切都行于空性，即使是进行对治作用的这个心，也没有成立。因为所知的一切都包含在境和心中，而心的总体在先前已经观察过，成立为无自性，所以本来就没有真实成立。
English
Actual Bodhicitta. Actual Bodhicitta. Secondly, in training the two actual Bodhicittas, namely the ultimate and the conventional, in the continuum of a single individual, it is taught in this way through the sequence of equipoise and subsequent attainment. First, training in ultimate Bodhicitta has two aspects: equipoise and subsequent attainment. Equipoise has three parts: preparation, main practice, and conclusion. For the preparation, perform the seven-branch offering in the palace of the deity. Pray to the deity and the guru. In the meditation room, sit comfortably on a cushion in the lotus position. Exhale and inhale twenty-one times. This makes the three doors of body, speech, and mind suitable as a vessel for meditation. Then, conventional Bodhicitta, distinguished by the benefits of samadhi, should be done beforehand. The main practice is: because this is the method of entering everything all at once, even if you meditate on emptiness by considering yourself and others as empty at the same time, during the preparation, apply calculation through the sequence of discriminating wisdom. It is said that this has the necessity of sprouting the seed of realization in the moisture of calm abiding. Then, first, meditate on the apprehended as being without inherent existence, as taught by: "Train in seeing all dharmas as like dreams." Thus, the nature of appearance, all of the outer and inner world, is merely an illusion of one's own mind, and there is not even a particle of something different from the mind that has ever been established. If you examine it in this way, even in the conventional sense, there is nothing that can be established as a true entity of knowledge. Think in this way. Then, meditate on the apprehender as being without inherent existence, as taught by: "Examine the nature of unborn awareness." Thus, this mind that makes the object empty as being without inherent existence, the past has ceased, the future is unborn, and the present has three parts, is without color, without shape, and there is no place to dwell in this part of the body. If you examine it, it is separated from all identification and is inherently unborn. Think in this way. Then, meditate on all dharmas as being without inherent existence, as taught by: "The antidote itself is also liberated in its own place." Thus, the body and mind all act in emptiness, and even this mind that performs the function of the antidote is not established. Because all that is knowable is included in the object and the mind, and the general mind has been examined above as being established as without inherent existence, it is inherently not established as true.
Tibetan
་པར་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ་ལ། དེའི་མོད་ལ་སེམས་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ལ་རང་བཞིན་དུས་གསུམ་དུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ངང་ལ་སློད་ལ་གསལ་སིང་ངེ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་མ་སོང་བ་བྱས་ལ་བཞག་གོ །དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཀུན་གཞིའི་ངང་ལ་བཞག ཅེས་ཏེ། ཐ་མལ་གྱི་སེམས་ངོས་བཟུང་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བར་བཞག རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་པོ་སེམས་རྟོག་པ་ཡིན་པས་སྤངས། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་མ་སླད་པར་བྱ་བ་གནད་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཚད་རིག་པས་རིག་པ་ལ་ལྟས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཀློད་ཅིང་བཞག་གོ །དེ་ནི་དངོས་གཞི་འོད་གསལ་བགྱི་བ་ལགས་པས། དོས་དྲག་ལ་ཡུན་ཐུང་བར་བྱས་ཏེ། སྒོམ་ཐུན་གཅིག་ལ་ཐུན་དུ་མར་བཅད་དོ། །ཐུན་ཆེ་ཆུང་ནི་ཐུན་ཞབས་རུ་མ་དང་བཅས་ཤིང་བཟང་གྱེས་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མཇུག་དམིགས་པ་བཏང་ནས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་སྟེ། གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་དེ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དགེ་བ་གཞན་དོན་དུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་དལ་གྱི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཤིག་སྟེ། ལྷའི་ཁང་པར་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱའོ། །རྗེས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པ་ནི། ཐུན་མཚམས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུར་བྱ། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རྗེས་ནི་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་མ་དོར་བར་བསྐྱང་དགོས་པས། རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་སྣ་ཚོགས་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་ནས་མེད་པའི་དོན་སྣང་བ་ཡིན་པས། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་དང་ཁྱད་པར་མེད་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་ཞེན་སྤང་ངོ་། །རང་ཉིད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྔའི་ངོ་བོར་སྣང་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་བྱ་བ་མེད་དོ། །སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་འགྲོ་འོང་བྱེད་ཅིང་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུར་བསམ་མོ། །ཅི་བསམ་ཆ་མེད་པར་མི་བྱ། དྲན་པས་ཟིན་པར་བྱས་ལ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་དེ་འཕྲོག་ལ་འདི་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བལྟས་པས་རྗེས་ལ་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་བློ་དེ་དང་མ་བྲལ་བས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལམ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་མ་དོར་བར་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །དངོས་འཛིན་ཞེན་པས་མ་སླད་པར། །མཁའ་བ
Chinese
想著「會是怎樣呢？」，就在那一瞬間，心性遠離了分別念，自然地不執著於過去、現在、未來三時的任何事物，放鬆，清明澄澈，不被沉沒和掉舉所控制，這樣安住。這就是所說的，將道路的本質安住在阿賴耶識的狀態中。也就是說，將庸常的心安住在不作肯定和否定的狀態中。捨棄七種識聚，因為它們是心的分別念。重點是不讓境和有境的分別念所混雜。之後，無論生起多少分別念，都以覺性觀照覺性，然後放鬆並安住在法性之中。這就是實際修持光明，所以要快速而短暫地進行，將一次禪修分成多次進行。禪修時間的長短，以包含禪修前後的儀軌並且能分辨好壞為最佳。如是說。最後，放下目標，對未能如此證悟的人修持大悲心，想著要讓他們證悟到不顛倒的實相，然後將善根迴向給利益他人。之後，慢慢地解開跏趺坐，在佛堂中進行七支供。之後如何修學呢？如「座間觀如幻化士」所說，之後必須保持禪定中的體驗而不捨棄。雖然顯現了自己和他人、器世間和有情世間的種種，但這些都是從迷惑中顯現的無有之義，所以要想到這和幻化的馬、牛沒有差別，捨棄對一切事物的實執。自己也顯現為五蘊的本質，但這只是因緣聚合的顯現，並不存在以常、一的自性所成立的補特伽羅之我。要像幻化的人一樣行走、來去，享用對境。不要毫無想法，要以正念攝持，對於所有成為感官對象的事物，都要立即反觀，想著這也是如幻如夢。依靠名言來串習。這樣觀察之後，因為後得的禪定體驗沒有離開如夢般的覺知，所以座間的一切善行也都能夠納入道用。如此在一切行住坐臥中，不捨棄禪定的體驗，安住在廣大雙運的狀態中。如是說。所有這些修持，不要被實執所染污，如虛空般...
English
Thinking, "What will it be like?" In that instant, the mind itself is free from conceptualization, and naturally, it does not grasp onto anything in the three times of past, present, and future. Relax, clear and lucid, not controlled by sinking or excitement, and rest in that state. This is what is meant by resting the essence of the path in the state of the Alaya. That is, rest the ordinary mind in a state free from affirmation and negation. Abandon the seven aggregates of consciousness, as they are the conceptualizations of the mind. The key is not to be mixed with the conceptualizations of object and subject. Afterwards, no matter how many conceptualizations arise, look at awareness with awareness, and then relax and rest in the nature of reality. This is the actual practice of luminosity, so it should be done quickly and briefly, dividing one meditation session into multiple sessions. The length of the meditation session, including the preliminary and concluding rituals and being able to distinguish between good and bad, is the best. As it is said. Finally, release the focus, and cultivate great compassion for those who have not realized it in this way, thinking that you want them to realize the undeluded reality, and then dedicate the merit for the benefit of others. Afterwards, slowly unfold the lotus posture, and perform the seven-branch offering in the shrine room. How should one train afterwards? As it is taught by "In between sessions, act as an illusory person," afterwards, it is necessary to maintain the experience of meditation without abandoning it. Although various appearances of oneself and others, the outer world and sentient beings, appear, these are the meaning of non-existence appearing from delusion, so think that there is no difference between this and an illusory horse or ox, and abandon the clinging to the reality of all things. Oneself also appears as the essence of the five aggregates, but this is only an appearance of the aggregation of causes and conditions, and there is no person-self established with a permanent and singular nature. Think of it as an illusory person walking, coming and going, and enjoying objects. Do not be without thought, but hold it with mindfulness, and for all things that become objects of the senses, immediately look back, thinking that this is also like an illusion, like a dream. Train by relying on terminology. After observing in this way, because the meditative experience of the post-meditation is not separated from the dream-like awareness, all virtuous actions in between sessions can also be included in the path. Thus, in all activities of walking, standing, sitting, and lying down, without abandoning the experience of meditation, abide in the state of vast union. Thus it is said. All these practices, do not be defiled by clinging to reality, like space...