Tibetan
སྒྲ་རིག་པ། སྒྲ་རིག་པ། ༈ རིག་གནས་གསུམ་པ་སྒྲའི་རིག་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་ཤེས་ན་མཁས་པའི་གནས་ཐོབ་ཅིང་། །མཐར་ཐུག་ཀུན་མཁྱེན་གོ་འཕང་བདེ་བླག་བགྲོད། །རིག་གནས་ཀུན་ལ་ཐོགས་མེད་འཇུག་པའི་སྒོ། །བརྡ་སྤྲོད་རིག་གནས། ཞེས་བསྔགས་པ་ལྟར། བརྗོད་བྱའི་དོན་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ཤེས་དགོས་ཏེ། དཎྚིའི་ཚིག་རྒྱན་ལས། སྐྱེ་བོ་བསྟན་བཅོས་མི་ཤེས་པས། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དག་ཇི་ལྟར་དབྱེ། །གཟུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དམིགས་པའི་སྐབས། །ལོང་བ་དག་ལ་ཡོད་དམ་ཅི། །ཞེས་གསུངས། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྨྲ་བ་ཀུན་ལ་འཇུག་པར། ཟིན་པ་དང་ནི་མ་ཟིན་དང་། །གཉིས་ཀ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ། །སེམས་ཅན་སྟོན་དང་མི་སྟོན་དག། ལུང་དུ་སྟོན་དང་མི་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པས་སྤྱིར་སྒྲ་ནི། ཟིན་པ་དང་། མ་ཟིན་པ་དང་གཉིས་ཀ་ལས་བྱུང་བའམ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་དུ་མི་སྟོན་པ་དང་སྟོན་པ་གཉིས་ལ། མི་སྟོན་པའི་སྒྲ་རྣམས་ལ་ཡང་། སྐད་ཀྱི་བྱིངས་དང་། རིག་པ་དང་། དུས་དང་། མིང་དུ་གདགས་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་ན་སེམས་ཅན་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་བའང་ཡོད་པར་བཤད་དེ། སྨྲ་བ་ཀུན་ལ་འཇུག་པ་ལ། །འཛམ་བུའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ནི། །དྲི་མ་མེད་པའི་ཆུ་ལ་ལྷུངས། །ཉ་ཡིས་བཟའ་བའི་ཕྱིར་དུ་ནི། །འགུ་ལུ་འགུ་ལུ་ཞེས་སུ་སྨྲ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ནི་ཟིན་པ་སེམས་ཅན་དུ་སྟོན་ཅིང་ཚིག་ཏུ་ལྷུང་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དུ་སྟོན་པས་ན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་ལུང་དུ་སྟོན་པའམ་བརྡའ་སྤྲོད་པ་ཞེས་གྲགས། དེའི་བརྗོད་བྱ་ཐུན་མོང་པ་ནི་ཚོགས་པ་གསུམ་ལྡན་ཏེ། སྨྲ་བ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་ལས། །ངོ་བོ་ཙམ་དང་ཁྱད་པར་སྟོན། །དེ་གཉིས་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི། །མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཡིན། །ཞེས་པས། ཡི་གེ་དང་མིང་དང་། ཚིག་གི་ཚོགས་པའོ། །འདི་གསུམ་མངོན་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་མངོན་པ་ཕུང་པོ་ལྔའི་བཤད་པར། དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་མིང་། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ཚིག། གང་ཡང་མི་སྟོན་ཡི་གེའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པ་མིང་། དེའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ཚིགགང་ཡང་མི་སྟོན་པའི་འབྲུ་ནི་ཡི་གེའོ། །སྒྲ་པའི་ལུགས་ལ་དེ་གསུམ་མི་འགལ་བའི་སྐབས་སྲིད་དེ། ནི་པཱ་ཏའི་སྐབས་སུ་ཨ་ཨི་ཨུ་རྣམས་ཡི་གེ་ཡིན་ཏེ་དབྱངས་ཡིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མིང་ཡིན་ཏེ། ཨ་ཁྱབ་འཇུགཨི་བདུད། ཨུ་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ཡིན་ཏེ། མིང་རྣམ་དབྱེའི་མཐའ
Chinese
声论。 声论。 ༈ 第三种学问是声论。正如所说：谁若通晓便得智者之位，最终易行趋入全知之境，是通达一切学问之门，即是文法学。如是赞叹。必须了知所诠释之义的能诠释之声的论典。如檀丁的《词藻论》中所说：士夫不通论典故，如何分辨功德与过失？于观色之际，盲人岂能见？如是说。那又是如何呢？于一切言说中，有能诠和不能诠，以及二者所生的声音，有示现有情和不示现有情，有示现圣教和不示现圣教。如是说，总的来说，声音有能诠和不能诠，以及二者所生，或者不示现有情和示现有情两种。于不示现有情的声音中，又从语言的根本、学问、时间和立名四方面进行考察，也会变成示现有情的。如是宣说。于一切言说中：赡部果成熟后，落入无垢之水中，为了鱼所食，发出咕噜咕噜之声。如是说。此处是能诠示现有情，并以落入词语的方式示现圣教，故称བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）为示现圣教或文法。它的共同所诠是三者聚合，如《言语庄严之花》中所说：仅示本体和差别，二者所依即是，名和词以及字母。如是说，即是字母、名和词的聚合。这三者按照俱舍的观点来看是互相矛盾的。如学匠世亲于《俱舍论》五蕴的解释中说：诠释事物本体是名，示现它的差别是词，什么也不示现是字母。如是说，仅示事物本体的是名，示现它的差别是词，什么也不示现的字是字母。按照声明家的观点，这三者不矛盾的情况也是有的。如在语气词的情况下，阿、伊、乌等是字母，因为是元音字母的缘故。也是名，因为阿是遍入，伊是魔，乌是自在等的名之故。也是词，因为是名词变格的结尾
English
Phonetics. Phonetics. ༈ The third field of knowledge is phonetics. As it is said: Whoever knows it attains the position of a wise person, and ultimately easily reaches the state of omniscience, It is the gateway to all fields of knowledge, namely grammar. As praised. It is necessary to know the treatise on sound that expresses the meaning to be expressed. As Daṇḍin's "Ornament of Words" says: How can a person who does not know the treatise distinguish between virtues and faults? When observing the differences in form, do blind people have it? It is said. How is that? In all speech, there are sounds that are expressive and non-expressive, and those that arise from both, those that show sentient beings and those that do not. Those that show the scriptures and those that do not. Generally, sound is expressive and non-expressive, and arises from both, or there are two types: those that do not show sentient beings and those that show sentient beings. Among the sounds that do not show sentient beings, if we examine them from the four aspects of the origin of language, knowledge, time, and naming, they will also become those that show sentient beings. It is said that in all speech: When the Jambudvipa fruit ripens, it falls into the immaculate water, and for the fish to eat, it says "gulu gulu". It is said. Here, it is expressive, showing sentient beings, and showing the scriptures by falling into words, so it is called བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning) as showing the scriptures or grammar. Its common object of expression is a collection of three, as the "Flower of Speech Ornament" says: It only shows the essence and the difference, and what supports the two is the name, the word, and the letter. It is said, that is, the collection of letters, names, and words. According to the Abhidharma system, these three are mutually contradictory. As Master Vasubandhu said in the explanation of the five aggregates in the Abhidharma: The name expresses the essence of the object, the word shows its difference, and the letter does not show anything. It is said that the name only shows the essence of the object, the word shows its difference, and the letter that does not show anything is the letter. According to the grammarians, there may be cases where these three are not contradictory. For example, in the case of particles, a, i, u, etc. are letters because they are vowels. It is also a name, because a is all-pervading, i is a demon, and u is the name of the powerful one. It is also a word, because it is the end of the noun declension.
Tibetan
་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་ནི། བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས། གནས་དང་བྱེད་པ་དང་རྩོལ་བ་རྣམས་འཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐད་གདངས་འབའ་ཞིག་པ་སྟེ། དཔང་ལོས། བརྗོད་འདོད་དབང་གིས་རླུང་གཡོས་ཤིང་། །དེ་ཡི་གནས་དང་བྱེད་པ་དང་། །རྩོལ་བ་བསྐྱེད་དང་དབུགས་དབྱུང་དང་། །ལྷན་ཅིག་ཡི་གེའི་གདངས་རྣམས་སྐྱེས། །ཞེས་པ་སྟེ་མཚན་ཉིད་བཞི་ནི། ཨཱ་ལི་དང་། ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྒྱ་ནག་གི་ཡུལ་དང་། མི་ཉག་ལ་སོགས་ལ་ཡི་གེའི་ཚོགས་པ་མེད་པས་ཡིག་གཟུགས་ལ་ཐུག་པ་མེད་ཅིང་། རྒྱ་བལ་དང་བོད་ཡུལ་སོགས་སུ་ཡི་གེ་དབྱངས་གསལ་གཉིས་སུ་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པས་མིང་ཚིག་གསར་དུ་བྱུང་ཡང་ཡི་གེ་སྦྱོར་བ་ལ་དཀའ་བ་མེད་དོ། །མིང་ནི་ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་སྤྱིར་སྣང་བ་སྟེ། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཡི་གེ་གཉིས་སམ་མང་འདུས་པས། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་རྗོད་བྱེད་པ། །མིང་ཡིན་དོན་ལ་བློ་གཞོལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། དབྱེ་ན། དང་པོར་བརྡ་སྦྱར་བ་དངོས་མིང་དང་། འདྲ་འབྲེལ་གང་རུང་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱིས་བརྡའ་སྦྱར་བ་བཏགས་མིང་ངོ་། །ཚིག་ནི། མིང་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་སྒྲ་སྤྱིར་སྣང་བ་སྟེ། ཙནྡན་གྱི་ཀ་བའམ། གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁྱད་པར་སྒྲ་པའི་ལུགས་ལ། ཨ་མ་ར་ཀོ་ཥ་ལས། རྗོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་ལ་ནི། །པུསྟ་དང་ཏིང་གི་མཐའ་ཅན་ཚིག། ཅེས་སོ། །ཡང་བརྡ་སྤྲོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། རང་བཞིན་དང་། རྐྱེན་དང་། རྣམ་འགྱུར་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་ཏེ། བརྡ་སྤྲོད་སྙིང་པོ་གསལ་བ་ལས། རང་བཞིན་རྐྱེན་དང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས། །བརྡ་སྤྲོད་གཞུང་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ནི། རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་སྟེ། རང་བཞིན་བྱིངས་དང་མིང་དེ་ཡང་། །ཐོག་མའི་རང་བཞིན་བྱ་བའི་དོན། །རྟགས་གསུམ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཐའ། །ཞེས་པས་ཐོག་མའི་རང་བཞིན་ནི་བྱིངས་ཏེ། བྱ་བའི་དོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ཞིང་། དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། བྷཱུ་ཡོད་པ་ལའོ་ཞེས་བྱིངས་མདོ་ལེའུ་དགུ་པ་ནས་བཤད་པ་རྣམས་ནི་གླེགས་བམ་ལས་བྱུང་བའི་བྱིངས་དང་། ཀུན་བཤད་ལེའུ་གཉིས་པ་ནས་བཤད་པའི་སནྡ་སོགས་བདུན་གྱི་མཐའ་ཅན་ནི། རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་པའི་བྱིངས་དང་། ཛཱུ་མདོའི་བྱིངས་སོགས་
Chinese
是具有的缘故。其中，文字是，由想要表达的意愿所驱使，处所、作用和努力等相遇而产生的唯一声音。如榜罗云：“由表达意愿的力量，风摇动，那里的处所、作用和，努力产生和气息发出，一起文字的声音都产生。”这是四种特征。是阿里的和嘎里的文字，而且在中国的地区和，西夏等地没有文字的集合，因此与文字形式无关，但在印度、尼泊尔和西藏等地，文字被归纳为元音和辅音两种来讲述，因此新的名称和词语产生了，但文字的组合并不困难。名称是从文字的集合中产生的，是表达所要表达的意义的本质的声音的普遍显现，例如柱子和瓶子。就像那样，两个或多个文字的集合，表达意义的本质，是名称，因为心专注于意义。分类有，首先约定俗成的实名，以及以相似或关联的任何理由为基础，后来约定俗成的假名。词语是从多个名称的集合中产生的，是显示意义的差别的声音的普遍显现，例如檀香的柱子或金的瓶子。特别是，在声明论师的观点中，在《阿玛拉科夏》中说：“表达的论著，对于声音来说，是以普斯塔和丁结尾的词语。”此外，按照语法学的观点，非共同的表达对象是，由自性、条件和变化三种所概括的。在《语法精要明示》中说：“自性、条件和变化等，是语法论著的表达对象。”其中，自性是，成为凭借条件的势力，要成就各种变化的依据，自性、词根和名称也是，最初的自性是词根，也被称为行为的意义。如果分类，有三种，婆有是存在，这是从词根经第九品中所说的，是从经卷中产生的词根，以及从《总说》第二品中所说的以桑达等七结尾的，是被条件所改变的词根，以及祖经的词根等。
English
It is because it has. Among them, letters are: Driven by the desire to express, the only sound that arises from the meeting of place, action, and effort. As Panglo said: "By the power of the desire to express, the wind moves, and the place, action, and, effort arise and the breath is released, together the sounds of the letters are born." These are the four characteristics. They are the letters of Āli and Kāli, and in the regions of China and, Xixia and other places, there is no collection of letters, so it has nothing to do with the written form, but in India, Nepal, and Tibet, letters are summarized into vowels and consonants to be explained, so new names and words arise, but the combination of letters is not difficult. A name is what arises from the collection of letters, and is the general manifestation of the sound that expresses only the essence of the meaning to be expressed, such as a pillar and a vase. Likewise, the collection of two or more letters, expressing the essence of meaning, is a name, because the mind is focused on meaning. The classification is: first, the conventional real name, and the assumed name that is later conventionally established based on any reason of similarity or association. A word is what arises from the collection of multiple names, and is the general manifestation of the sound that shows the difference in meaning, such as a sandalwood pillar or a gold vase. In particular, in the view of the grammarians, in the Amarakosha it says: "The expressing treatise, for sound, is a word ending in Pusta and Ting." Furthermore, according to the grammatical view, the non-common object of expression is, summarized by three: nature, condition, and change. In the "Clarification of the Essence of Grammar" it says: "Nature, condition, and change, are the objects of expression of grammatical treatises." Among them, nature is, becoming the basis for accomplishing various changes by the power of conditions, nature, root, and name are also, the initial nature is the root, and is also called the meaning of action. If classified, there are three: Bhū having is existence, which is what is said from the ninth chapter of the root sutra, is the root arising from the scriptures, and what is said from the second chapter of the "General Explanation" ending with Sanda and the other seven, is the root changed by conditions, and the root of the Ju Sutra, etc.