Tibetan
སུངས། །ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་རང་སེམས་གདོད་མ་ནས། །རིག་སྟོང་འོད་གསལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། །དེ་ཡི་རང་རྩལ་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཤར། །རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས་མ་རྟོགས་འཁོར་བར་འཁྱམས། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་གཅིག་ཆོད་ན། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནད་འགགས་ཁྲོལ་བ་ཡིན། །འདི་དོན་དང་པོར་ཐོས་ཤིང་བར་དུ་བསམ། །ཐ་མར་བསྒོམས་པས་གཏན་ལ་འབེབས་དགོས་ཀྱང་། །སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀུ་སཱ་ལི་པ་ཕལ་ཆེར་གྱིས། །སྤྲོས་པ་རང་གི་སེམས་ཐོག་བཅད་པ་ལས། །ཕྱི་ཡི་སྤྲོས་པ་རང་ཆོད་ཕྱག་ལེན་མཛད། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ གནས་ཉམས་བརྟན་པོས་བསྒྲུབ། །འགྱུ་དྲན་བྱུང་གནས་འགྲོ་སོགས་རྩད་གདར་བཅད། །གནས་འགྱུ་དབྱེར་མེད་བརྗོད་བྲལ་བློ་འདས་ཀྱི། །གནས་ལུགས་ཕྱོགས་ཙམ་གོ་བས་ལམ་དུ་ཁྱེར། །བར་དུ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་གཉུག་མའི་ངང་། །རང་བབ་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་མི་འབྲལ་བར། །ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་བསྐྱངས་པས་ཉམས་མྱོང་སྐྱེ། །ཐ་མར་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ལམ་དུ་བསློང་། །དགེ་སྦྱོར་སྙིང་པོ་མོས་གུས་སྙིང་རྗེའི་མཐུ། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་ཤར། །རང་རིག་དྲི་མེད་སྙིང་གི་དབུས་སུ་སད། །དགག་སྒྲུབ་ཐེ་ཚོམ་སྤྲོས་པ་ནང་ནས་ཆོད། །བློ་འདས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་རྟོགས། །རང་སེམས་རང་ལ་ཡོད་པས་གཞན་དག་ནས། །ཚོལ་དུ་མེད་ཕྱིར་ཤེས་པར་སླ་མོང་ཀྱང་། །ཤེས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཉམས་ལེན་གོ་མི་ཆོད། །རྟག་ཏུ་དྲན་ཤེས་འབྲལ་མེད་སྐྱོང་ནུས་དགོས། །དྲན་རྫི་མེད་ན་རྒྱལ་བུ་ད་སང་འཁྱམས་འདྲ། །ཡེངས་མེད་དྲན་པའི་རྩ་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བརྩོན་འགྲུས་བྱེད་པ་ལ། །འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བའི་ཞེན་ལོག་དང་། །སྲིད་བདེར་ངེས་འབྱུང་དྲག་པོ་མེད་ཐབས་མེད། །དེ་ཕྱིར་བསྒོམ་གྱི་རྩ་བ་དེ་ཉིད་གཙོ། །ཆོས་བརྒྱད་སྙིང་ལ་ཞེན་པའི་རྟོགས་ལྡན་དང་། །ཞེན་ལོག་ངེས་འབྱུང་བྲལ་བའི་སྒོམ་ཆེན་དང་། །དག་སྣང་ཆུང་ཞིག་ལས་འབྲས་ མི་བརྩི་བའི། །ཆོས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་ཀྱིས་རང་གཞན་བསླུ། །ད་སླུ་མེད་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་ལམ་བཟང་པོར། །མཁས་གྲུབ་གོང་མའི་ཕྱག་བཞེས་མ་འཁྲུལ་བར། །ཚེ་རབ་ཀུན་ཏུ་སློབ་པའི་སྨོན་འདུན་དང་། །མི་འབྲལ་ཐར་བའི་རྒྱལ་སར་འཇུག་པར་མཛེད།། །།ཅེས་ཉམས་ལེན་གནད་བསྡུས་ཉུང་ངུ་འདིའང་འགྲོ་འདྲེན་གནས་མདོ་གཅོད་བླ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཀརྨ་ཐུབ་བསྟན་རབ་འཕེལ་དཔོན་སློབ་ཀྱི་བཞེད་ངོར། བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པའི་སྡེས་སྡེ་དགེ་ལྷུན་གྲུབ་སྟེང་ནས་ཕུལ་བ་ད
Chinese
颂！存在的理由是自心本来就，远离了觉性空明光明的戏论边。它的自力显现轮涅诸法，证悟即是佛陀，未悟则于轮回中漂泊。因此，如果断除了心的根本，就能解开一切法的关键。这个道理首先要听闻，中间要思维，最后要通过修习来确定。然而，大多数实修传承的瑜伽士们，不是在自己的心上斩断戏论，而是修持斩断外在的戏论。对此，首先要以稳固的禅修来修持，斩断念头生起、住留、消逝等的根源。将住与动、无言说、超离思维的，实相略微理解后作为道路。中间，不加改造地处于本然状态，不离自性觉和正知，如河流般持续不断地修持，就能生起体验。最后，将上师的加持转化为道路，善行的精华是虔诚和慈悲的力量，平凡的意识显现为法身，无垢的自明在心的中央苏醒，从内部斩断了否定、肯定、怀疑和戏论，现前证悟了超离思维的大手印。因为自心存在于自身，所以无需从其他地方寻找，因此虽然容易理解，但仅仅理解还不够，必须能够持续不断地守护不离的觉知。如果没有觉知的守护，就像王子现在流浪一样。不散乱觉知的根本是精进。在佛法方面精进，必须要有见到轮回过患的出离心，以及对世间安乐强烈的厌离心。因此，修行的根本就是这些。内心执着于世间八法的证悟者，以及缺乏出离心和厌离心的修行者，以及不重视微小清净显现的，这些修行者的形象都在欺骗自己和他人。现在，在不欺骗的、令诸佛欢喜的良好道路上，不偏离贤哲成就者的传承，生生世世学习的愿望，以及不离解脱的王位而行事。 就这样，这个简短的修行要诀，是应佐钦寺断法传承的转世活佛噶玛图丹饶佩上师的要求，由罗珠塔耶在德格伦珠顶献上的。
English
Sung! The reason for being is that from the very beginning, one's own mind is free from the extremes of conceptual elaboration, being luminous and empty. From its own power, samsara and nirvana, all phenomena arise. Realization is Buddhahood; non-realization is wandering in samsara. Therefore, if the root of the mind is cut, the key to all phenomena is unlocked. This meaning should first be heard, then contemplated in the middle, and finally established through meditation. However, most Kusālipas of the practice lineage do not cut elaborations on their own minds, but practice cutting external elaborations themselves. For that, first, practice with stable abiding meditation. Cut off the root of arising, abiding, going, etc., of wandering thoughts. By understanding just a bit of the nature of reality, which is inseparable from abiding and wandering, inexpressible, and beyond mind, take it as the path. In the middle, without fabrication, in the natural state, without separating from self-awareness and mindfulness, cultivate it like a river flowing continuously, and experience will arise. Finally, invoke the blessings of the guru as the path. The essence of virtue is the power of devotion and compassion. Ordinary consciousness dawns as the Dharmakāya. Immaculate self-awareness awakens in the center of the heart. From within, cut off negation, affirmation, doubt, and elaboration. Directly realize the Mahāmudrā that transcends the mind. Because one's own mind is within oneself, there is no need to search for it elsewhere. Therefore, although it is easy to understand, mere understanding is not enough. One must be able to continuously maintain inseparable awareness. Without the shepherd of awareness, it is like a prince wandering now. The root of unscattered awareness is diligence. To be diligent in the Dharma, there must be renunciation from seeing the faults of samsara, and strong revulsion from worldly pleasures. Therefore, the root of meditation is precisely these. Those who are attached to the eight worldly dharmas at heart, and great meditators who lack renunciation and revulsion, and those who do not value the results of small pure appearances, these images of Dharma practitioners deceive themselves and others. Now, on the good path that does not deceive and pleases the Buddhas, without deviating from the practice of the wise and accomplished masters, may we aspire to learn in all lifetimes, and may we enter the kingdom of liberation without separation. Thus, this concise summary of practice was offered from Degu Lhundrub Teng by Lodrö Taye, at the request of Karma Thubten Rabpel, the abbot and tulku of the Zokchen Monastery's Chö practice lineage.