Tibetan
མ་སྟེ། ལུས་གནད་ངེས་པས་གཞི་བཅའ། རླུང་གནད་ངེས་པས་ལམ་བཙལ། རིག་གནད་ངེས་པས་གནད་དུ་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཆོས་སྐུ། ལོངས་སྐུ། སྤྲུལ་སྐུ། འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ལྟ་སྟངས་དང་བཞི་ལས། ཆོས་སྐུ་སེང་གེ་ལྟ་བུ་ནི། ལུས་འགྱིང་ཚུགས་སུ་འདུག །ལག་སོར་གཉིས་བསྒོངས་པ་ལ་གློ་གཡས་གཡོན་གྱི་ས་ལ་བཙུགས། རྩལ་མཇིགས་པ་ལ་བཀལ་ལ་མིག་ནམ་མཁར་གཏད་པའོ། །ལོངས་སྐུ་གླང་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་ནི། བ་སྤུ་བསལ་པུས་བྲང་སྦྱར། ལག་པའི་གྲུ་མོ་ས་ལ་བཙུགས། ཐལ་མོ་མགྲིན་པ་ལ་བཀབ་པའོ། །སྤྲུལ་སྐུ་དྲང་སྲོང་ལྟ་བུ་ནི། པུས་བྲང་ལ་སྦྱར། ཙོག་ པུར་འདུག་པའི་པུས་མོའི་སྟེང་དུ་གྲུ་མོ་བསྣོལ་བའོ། །འདུ་འབྲལ་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ནི། །རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །ཤེས་པས། རྐང་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་། ལག་པ་མཉམ་གཞག །རྒལ་ཚིགས་དོང་རྩེ་བརྩེགས་པ་ལྟར་བསྲང་། མཇིང་པ་ཅུང་ཟད་དགྱེད་ལ་རྒལ་ཚིགས་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པས་དབུ་ཚུགས་པའོ། །དེས་དྲན་རྟོགས་རང་འགག་རླུང་རང་ངག་ཏུ་འཆིང་བའོ། །ལུས་གནད་འདི་བཞི་གང་མོས་ལས་གཞི་ཆེར་རྡོ་རྗེ་བཅའ་བ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རླུང་གནད་ངེས་པས་ལམ་བསལ་བ་ལ། འཕངས་པ། བཟུང་བ། དགུག་པ། བསྐྱིལ་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། འཕངས་པ་ནི་ཕྱི་ན་དལ་བུས་ཇི་ཙམ་འགྲོ་འགྲོ་རིང་དུ་འགྲོར་འཇུག་པའོ། །གཟུང་བ་ནི་དར་ཅིག་ཕྱིར་སོང་བ་དེ་ནང་དུ་མི་གཏད་པ་དེའི་ངང་ལ་ཐུབ་ཐང་བཟུང་ངོ་། །དགུག་པ་ནི། དེ་ནས་དལ་བུས་ནང་དུ་འཇུག་པའོ། །བསྐྱིལ་བ་རང་བབས་སུ་ཇི་ཙམ་ནང་དུ་གནས་གནས་འཇོག་པའོ། །སེམས་ཀྱི་རྟ་རླུང་ཡིན་པས། རླུང་ཟིན་དུས་སེམས་ཟིན་ལ། རླུང་ཕྱིར་དངོས་སུ་བཟུང་བས། ནང་དུ་ཤུགས་ལ་ཟིན་པ་ནི་ངོ་མཚར་བའི་གནད་དོ། །དེ་ཡང་དལ་བ་ཁོ་ན་གཅེས་ཏེ། ཆེད་དུ་རྩོལ་བ་ཐམས་ཅད་གེགས་སུ་འགྱུར་ལ། རྩོལ་མེད་རང་འགྲོས་ལ་གེགས་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ཐ་མལ་རང་འགྲོས་སུ་འགྱུ་བ་ལ་གེགས་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་དལ་བའི་གནད་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་སྐྱོང་བའི་གནད་དུ། རླུང་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བའི་འཕེལ་དང་ཟད་པ་ཐམས་ཅད་རླུང་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རླུང་དང་པོར་ཟིན་པས་སྣང་བའི་འོད་གསལ་འཕེལ་ལོ། །རླུང་མཐར་དག་ཅིང་ཟད་པས་འོད་གསལ་ཕྱིར་བསྐྱོད་པའི་རྟ་ དང་ཕྲལ་ཏེ། ནང་ཐིམ་ཟད་པའོ། །གནད་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་ཡོད་པས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁྱད་པར་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོ་སྐྱེས་པ་དང་། སྙིང་མི་དགའ་ཞིང་ཚིག་པ་ཟ་དུས་ཧའི་སྒྲ་དང་བཅས་པས་ཕྱིར་ལ་སྤུར་བས་རང་སངས་ལ་འགྲོའོ། །དད་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་བཟང་པོ་སྐྱེས་དུས་ནང་དུ་བཟུང་བས་གོང་འཕེལ་དུ་འགྲུབ་སྟེ་གནད་ཀྱི་མན་ངག་གོ །གསུམ་པ་རིག་གནད་ངེས་པས་གནད་དུ་བྱ་བ་ལ། སྒོ་ཡི་གནད། ཡུལ་གྱི་གནད། རིག་པའི་གནད་གསུམ་པས། སྒོ་ཡི་གནད་གཟིགས་སྟངས་གསུམ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཐུར་དུ་བལྟ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐད་དུ་བལྟ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྱེན་དུ་བལྟ་བའོ། །འདི་དག་ལ་མིག་རང་བབས་ཆ་དལ་གྱི་རྩོལ་མེད་དུ་བྱ་བ་གནད་དུ་ཆེའོ། །མིག་དྲག་ཏུ་ཧུར་བཏོན་པས་མིག་ན་ཞིང་མཆི་མ་འབབ། མིག་ཤས་ངན་པས་ལྟ་སྙིང་མི་འདོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆ་བབས་ལ་དལ་བས་གཟིགས་སྣང་འཕེལ་ཞིང་སྐྱོན་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གྱི་གནད་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་དཀྱིལ་དུ་བལྟ་བ་སྟེ། དབྱིངས་ཀྱི་གནད་ས་གཅིག་ལས་མ་འཆུགས་པ་ཁོ་ན་གནད་དུ་ཆེའོ། །རེས་དེར་བལྟ། རེས་དེར་བལྟ་བྱས་ན་སྣང་བ་ལ་འཆར་བའི་ཡུལ་མེད་དོ། །དེས་ན་གཅིག་ཏུ་བལྟ་བ་གནད་དོ། །རིག་པའི་གནད་སྒོ་གཞན་ལ་མ་ཤོར་བར། མིག་ཁོ་ན་ནས་དྭངས་ཕྱིན་པར་ལམ་སྟོན་ནས། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དེར་ཙེ་རེ་མ་ཡེངས་པར་གཏད་པས། དྲན་རྟོག་ཡལ་ཡུལ་ཇི་ཤར་བ་གཅིག་ལས་མ་འབགས་པ་བྱང་བུ་ལ་བརྟོད་པ་འཕར་བ་བཞིན་དྭངས་ཟིན་ནས། ཐོག་མར་འོད་དཀར་ཆེམ་དང་། ཁྱུག་ཁྱུག་ལས། འོད་ལྔ་རང་ཐིག་ལེར་སྣང་སྟེ། དེའི་ནང་དུ་མིག་གཏད་པས་ཕྱི་འོད་དུ་གསལ་བ། ནང་དྭངས་སང་ཕྱེད་པ། བར་འཛིན་མེད་ཕྱལ་བ་གསུམ་དུས་གཅིག་ལ་འོང་སྟེ། ཕྱི་སྣང་བའི་འོད་གསལ་ཀུན་རྫོབ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཐབས་སུ་སྣང་བ་ལ། ནང་སྟོང་པའི་འོད་གསལ་དོན་དམ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཞེས་རབ་ཏུ་ཤར་བས། རིག་པ་ཆོས་སྐུའི་རང་མལ་དུ་རང་ས་ཟིན་པའོ། །འདིའི་དུས་སུ་རིག་པ་རང་མལ་དུ་གནས་པ་རྒྱལ་པོ་གདན་ལས་མི་འགྱུར་བ། རླུང་བག་ལ་ཞ་བས་དྲན་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་མེད་པས་བློན་པོ་བཙོན་དུ་ཟིན་པ། སྒོ་ལྔ་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་འོད་གསལ་མཁའ་ལ་ཤར་བས་དམངས་ཆམ་ལ་འབབ་པ་གསུམ་བྱུང་སྟེ། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པས། སྟོང་གསལ་འགག་མེད་ཀྱི་རིག་པ་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རང་སོར་གནས་པ་དེ་བསླབ་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོར་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་ཉིན་མཚན་བསྒོམ་པ་ལས། འཁོར་འདས་རེ་དོགས་མེད་པས། དུས་བཞི་ཆོས་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བ། མཁའ་འགྲོས་ལུང་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་ཚད་སྟོན་པའི་ཡོ
Chinese
不是的。身体要点确定后，打好基础；气息要点确定后，寻找路径；觉性要点确定后，作为要点来做。第一，有法身、报身、化身、无离合的见解四种。法身如狮子：身体以伸展的姿势坐着，两手手指弯曲，按在左右胸部的位置，双臂张开，眼睛看着天空。报身如大象：拔掉毛发，膝盖与胸部贴合，手肘按在地上，手掌盖住喉咙。化身如仙人：膝盖与胸部贴合，以蹲姿坐着，手肘交叉放在膝盖上。无离合如金刚：以金刚跏趺坐姿圆满成佛。通过了知，双腿跏趺，双手结禅定印，脊椎像堆砌的洞穴顶端一样伸直，脖子稍微抬起，与脊椎保持一致来端正头部。这样就能使念头自然停止，气息自然进入言语中。这四种身体要点，无论喜欢哪一种，都要学习作为稳固金刚基础的练习。第二，气息要点确定后，寻找路径，有放出、抓住、钩取、安住四种。第一种是放出：是在外面缓慢地，让气息尽可能长地呼出。抓住：是将刚才呼出的一口气不立即吸入，保持住那个状态。钩取：是从那个状态开始，缓慢地将气息吸入。安住：是让气息自然地，尽可能久地停留在体内。心的骏马是气息，所以抓住气息就等于抓住了心。因为气息是向外实际抓住的，所以在内部无形中抓住才是奇妙的要点。而且要珍视缓慢，刻意用力都会变成障碍，不刻意用力，顺其自然就不会有障碍，就像平常自然流动一样没有阻碍。具有功德和智慧，是从了解缓慢的要点中产生的。因此，在修持觉性的要点中，据说只有气息是最重要的。因为显现的增长和衰减都依赖于气息。首先抓住气息，显现的光明就会增长。气息最终清净和耗尽，光明就会与向外移动的骏马分离，融入内部而耗尽。这个要点非常重要，有智慧的人应该了解。特别是烦恼强烈时
English
No. Establishing the foundation by ascertaining the key points of the body. Seeking the path by ascertaining the key points of the breath. Making it the key point by ascertaining the key points of awareness. Firstly, among the four aspects of Dharmakaya, Sambhogakaya, Nirmanakaya, and the view of non-separation, Dharmakaya is like a lion: the body sits in a stretched posture. The fingers of both hands are curled and placed on the left and right chest areas. The arms are spread out, and the eyes are gazing at the sky. Sambhogakaya is like an elephant: plucking the hairs, the knees and chest are joined. The elbows of the hands are placed on the ground, and the palms cover the throat. Nirmanakaya is like a sage: the knees and chest are joined. Sitting in a squatting posture, the elbows are crossed on the knees. Non-separation is like a vajra: fully enlightened in the vajra posture. Through knowledge, the legs are crossed in the vajra posture, the hands are placed in meditative equipoise. The spine is straightened like a stack of hollow peaks. The neck is slightly tilted, and the head is aligned with the spine. This stops thoughts naturally and binds the breath into speech. One should learn to establish these four key points of the body as a solid vajra foundation, whichever one prefers. Secondly, seeking the path by ascertaining the key points of the breath involves four aspects: expelling, holding, drawing in, and retaining. The first is expelling: it is allowing the breath to go out slowly and as far as possible. Holding: it is not immediately inhaling the breath that has just been exhaled, but holding that state. Drawing in: it is from that state, slowly inhaling the breath. Retaining: it is allowing the breath to naturally remain inside for as long as possible. The horse of the mind is the breath, so grasping the breath is the same as grasping the mind. Because the breath is actually grasped externally, grasping it internally in an invisible way is a wonderful key point. Moreover, slowness is the only thing to be cherished. All deliberate effort becomes an obstacle, but without deliberate effort, following the natural flow, there can be no obstacle, just as there is no obstacle in ordinary natural flow. Having qualities and knowledge arises from understanding the key point of slowness. Therefore, in the key points of cultivating awareness, it is said that only the breath is important. Because all the increase and decrease of appearances depend on the breath. By grasping the breath first, the clarity of appearances increases. When the breath is finally purified and exhausted, the clarity separates from the horse that moves outward, and dissolves inward, becoming exhausted. This key point is very important, and wise people should understand it. Especially when afflictions are strong
Chinese
又，出生时，以及内心不悦、生气时，伴随着“哈”的声音向外喷出，会走向自灭。信仰和禅定等善妙生起时，保持在内，会成就增长，这是要诀的口诀。第三，以确定觉性要点来作为要点：门之要点、境之要点、觉性之要点这三者。门之要点有三种观看方式：声闻观寂静向下看，菩萨观正直看，如来观向上看。对于这些，眼睛自然放松，以缓慢的姿态无作而行，至关重要。眼睛过于用力会眼痛流泪。眼睛状态不好会不想看。以自然放松的姿态缓慢观看，能增进所见景象，并从过失中解脱。境之要点是观看无云晴空的中央。虚空的要点在于不离开同一个地方，这一点至关重要。一会儿看那里，一会儿看那里，景象就不会显现。因此，专注于一处是关键。觉性之要点在于不散失到其他门，而是引导从眼睛中清澈显现，毫不动摇地专注于天空的中央。当念头和分别念消失，显现的一切都未被沾染，就像箭射中靶心一样，变得清澈。首先，出现明亮的白光，然后是闪烁的光芒，接着五种光芒显现为自生的明点。将眼睛专注于其中，外在显现为光明，内在清澈明亮，中间无执摇曳，这三者同时出现。外在显现的光明是生起次第的方便，内在空性的光明是圆满次第的究竟，如此清晰显现，觉性便在法身的自性中安住。此时，觉性安住于自性，如同国王不离王座；气息平静，没有念头和分别念的扰动，如同大臣被囚禁；五根不散乱到其他地方，光明在空中显现，如同百姓臣服。这三者同时发生。意念与法性无二无别，空明无碍的觉性在三身中自然成就，并安住于自身，这就是作为修持之本质的教导的显现。因此，日夜修习，没有轮回和涅槃的希冀和恐惧，四季不离法性，空行母的授记等等，都是显示修持程度的。
English
Furthermore, when one is born, and when one is unhappy or angry, exhaling outwards with a "Ha" sound leads to self-destruction. When positive qualities such as faith and samadhi arise, keeping them within leads to growth and accomplishment; this is the essential instruction. Third, to make essential by ascertaining the key points of awareness: the key point of the door, the key point of the object, and the key point of awareness. The key point of the door has three ways of looking: Shravakas look downwards in peace, Bodhisattvas look straight ahead, and Tathagatas look upwards. In these, it is crucial to keep the eyes relaxed and natural, acting without effort in a slow manner. Forcing the eyes too much will cause eye pain and tears. Poor eye condition will lead to unwillingness to look. Looking slowly with a relaxed and natural posture will increase the perceived scenery and liberate from faults. The key point of the object is to look at the center of the sky, free from clouds. The key point of space is to not deviate from one place; this is crucial. Looking here and there will cause the object of appearance to not arise. Therefore, focusing on one place is key. The key point of awareness is to not stray to other doors, but to guide clarity from the eyes alone. By focusing unwaveringly on the center of the sky, when thoughts and concepts vanish, whatever appears is untainted, becoming clear like an arrow hitting its target. First, a bright white light appears, then flickering lights, and then five lights appear as self-arising bindus. By focusing the eyes within them, the outer appears as light, the inner is clear and bright, and the middle is without grasping and wavering; these three occur simultaneously. The outer light of appearance is the skillful means of the generation stage, while the inner light of emptiness is the ultimate completion stage, appearing clearly in this way. Awareness then abides in its own place, the nature of the Dharmakaya. At this time, awareness abiding in its own nature is like a king not moving from his throne; the breath is calm, without the disturbance of thoughts and concepts, like ministers imprisoned; the five senses do not stray to other places, and light appears in the sky, like the populace submitting. These three occur simultaneously. Intention is inseparable from the nature of reality, and unobstructed awareness of emptiness and clarity naturally accomplishes the three kayas and abides in itself. This is the manifestation of the teaching as the essence of practice. Therefore, practicing day and night, without hope or fear of samsara or nirvana, the four seasons do not deviate from the nature of reality, and the prophecies of the dakinis, etc., all show the extent of practice.
Tibetan
ན་ཏན་མངོན་དུ་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་རབ་རྣམས་བག་ཆགས་ཀྱི་སྦུབས་དག་ནས་ཡེ་ཤེས་འོད་ཀྱི་སྦུབས་སུ་སྣང་བ་ལས། ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་སྦུབས་སུ་ཚེ་འདིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲིང་རྣམས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འོད་གསལ་རང་ངོ་ཤེས་ནས་ཡེ་ཤེས་འོད་ཀྱི་སྦུབས་སུ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྦུབས་སུ་གྲོལ་ཏེ་རིག་པས་རང་ས་ཟིན་ནོ། །སྒོམ་པ་ཐ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་ཆོས་འདི་དང་འཕྲད་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར། གསང་བ་གནད་ཀྱི་མེ་ལོང་སངས་རྒྱས་ལག་བཅངས་སུ་གཏོད་པའི་གདམས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཚུལ་འདི་གསང་ཆེན་ངེས་པའི་གནད་བསྡུས་ནས། །སྣ་ཚོགས་རང་སར་གྲོལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །གངས་རི་ཐོད་དཀར་མགུལ་དུ་ ལེགས་པར་བཀོད། །དགེ་བས་འགྲོ་ཀུན་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་ཤོག །ལག་ཁྲིད་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་སྦྱར་བ་རྫོགས་སོ། །དགེའོ། །དགེའོ། །དགེའོ།། །། གདམས་ངག་མཛོད་པོད་གཉིས་པ། མཆོག་གསང་ལམ་ཁྲིད་ཆེན་མོ།