Tibetan
ས་པ་ཆོས་ལས་འདས་པའི་དོན། །བྱར་མེད་ནམ་མཁའི་ཆིངས་སུ་བཅིང་བར་བྱ། །བྱས་པས་བསླུས་ཏེ་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ལྟོས། །རྩོལ་བས་བསླད་དེ་སྡུག་བསྔལ་འཁྲུལ་འཁོར་སོམས། །དགེ་སྡིག་ ཆོས་ཀྱིས་བདེ་སྡུག་རྒྱུན་མི་འཆད། །ལས་བསགས་འཁོར་བ་མཐོ་དམན་ཉིད་དུ་འཁྱམས། །སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་དོ། །གང་ལ་དགེ་དང་མི་དགེ་རྒྱུན་ཆད་དེ། །ཆོས་ཉིད་ངང་ལས་འདུ་འབྲལ་གཉིས་མེད་ན། །དེ་ནི་གསང་ཆེན་ངེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གདོད་མའི་ས་ལ་ཕྱིན། །ཡེ་གཞག་ཆོས་སྐུ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཟིན། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས། །སྒྲོ་བཏགས་མིང་དོན་འཛིན་པའི་བརྡ་ཆད་དང་། །བཟང་ངན་སྤང་བླང་རྒྱུ་འབྲས་བྱ་རྩོལ་རྣམས། །ཆོས་མེད་བྱར་མེད་མཁའ་ལྟར་སུས་ཤེས་པ། །མེད་པའི་ཆོས་སུ་ཆིངས་ཀུན་བཅིངས་པ་ཡིན། །མེད་པར་ལ་བཟླ་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ནི། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་སོ་ཅོག་རྣམས་ལ། །རང་བཞིན་མེད་པས་ཡོད་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །སྣང་ཚུལ་མ་འགགས་མེད་པའི་ཆོས་ལས་འདས། །ཡོད་མེད་མེད་པས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་ལས་འདས། །གཉིས་ཞེས་མེད་པས་གཉིས་མིན་ཆོས་ལས་འདས། །ཡིན་མིན་མེད་པས་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ལ། །འདི་ཞེས་མི་མཚོན་བསམ་བརྗོད་ཀུན་ལས་འདས། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་གདོད་ནས་དག་པ་ལ། །བླང་དོར་བྱེད་པ་དོན་གྱི་བྱིས་པ་རྣམས། །རང་རང་ལྟ་ལ་ཆགས་པས་རྟག་ཏུ་འཆིངས། །འདུ་ཤེས་མཚན་མར་འཛིན་པས་ཉོན་རེ་མོངས། །མེད་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ ཨ་རེ་འཁྲུལ། །ཕྱོགས་མེད་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པས་ཐང་རེ་ཆད། །རྟག་ཏུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པས་སྙིང་རེ་རྗེ། །རང་བྱུང་རིག་པ་དོན་དམ་ཉི་མ་ལ། །དགེ་སྡུག་དཀར་ནག་གཉིས་ཀའི་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས། །བླང་དོར་འབད་རྩོལ་ཞེན་པའི་གློག་གིས་གདུངས། །བདེ་སྡུག་འཁྲུལ་སྣང་ཆར་གྱི་རྒྱུན་བབས་པས། །འཁོར་བའི་ས་བོན་འགྲོ་དྲུག་ལོ་ཏོག་རྒྱས། །ཀྱེ་མ་ཉམ་ཐག་འགྲོ་ཀུན་སྙིང་རེ་རྗེ། །མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ངེས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །གསེར་སྒྲོག་ཐག་སྒྲོག་འཆིང་བར་མཉམ་པ་ལྟར། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་སེམས་ཀྱི་འཆིང་བ་མཉམ། །དཀར་ནག་སྤྲིན་ཚོགས་སྒྲིབ་པར་མཉམ་པ་ལྟར། །དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀ་རིག་པའི་སྒྲིབ་པར་མཉམ། །དེ་བས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །དགེ་སྡིག་རྒྱུ་འབྲས་ཀུན་ལས་འདས་པ་གཅེས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་ཤར་བ་དང་། །རྒྱུ་འབྲས་མཚན་མོའི་མུན་པ་སངས་པ་དང་། །དགེ་སྡིག་སྤྲིན་ཚོགས་གང་ཡང་མེད་པ་ན། །ཆོས་དབྱིངས་མ
Chinese
舍弃有法超越之义，于无为虚空之契约中束缚之，因作为所欺，观轮回之错觉，因勤作所染，思痛苦之幻轮。善恶之法，以法不断乐苦，积业轮回，于高下中漂泊，无有从有海中解脱之时。于何者善与非善断绝，法性自性中，若无有聚散二者，彼乃大秘密决定之瑜伽，不需勤作而至原始之地，本具法身，得胜者之宫殿。是故诸法显现之时起，虚妄名义执持之习气，好坏取舍因果之作为，谁知无有法，无所作，如虚空者，即于无有之法中，束缚一切契约。于无有中重复，意义之精华乃，显有轮回涅槃一切法，以无自性故，超越有法，显现不灭，超越无法，有无皆无，超越二法，无有二者，超越非二法，非有非无，于意义之精华，此亦不可指，超越一切思说。如是法性本初清净者，取舍作为，乃意义之孩童，以贪著自宗，故恒常束缚，以执持分别相，故极度迷乱，于无有中执我，啊呀！真错乱，于无方执方，故非常疲惫，恒常于轮回中漂泊，故甚可怜。于自生觉性胜义谛之日，善恶黑白二者之云所遮蔽，取舍勤作执著之电所苦，乐苦错觉如雨般降临，轮回之种子，六道之庄稼生长。唉玛！可怜之众生，甚可怜。于究竟意义决定之精华，如金锁绳索束缚般，法与非法，心之束缚相同，如黑白云聚遮蔽般，善恶二者，亦为觉性之遮蔽相同。是故证悟彼者之瑜伽士，珍爱超越善恶因果一切。自生智慧从内心生起时，因果之夜间黑暗消散时，善恶云聚亦无有时，法界……
English
The meaning of abandoning existing dharmas, To bind in the bond of unmade space. Deceived by actions, behold the illusion of samsara. Defiled by effort, contemplate the wheel of suffering. Virtuous and non-virtuous, Through dharma, happiness and suffering never cease. Accumulating karma, wandering in the heights and depths of samsara. There is no opportunity to escape from the ocean of existence. When virtuous and non-virtuous cease, In the nature of reality, if there is no duality of gathering and scattering, That is the great secret definitive yoga, Without effort, one reaches the primordial ground. The originally established dharmakaya, one seizes the palace of the king. Therefore, from the very moment when all dharmas appear, The habits of clinging to imputed names and meanings, Good and bad, acceptance and rejection, cause and effect, actions and efforts, Who knows them as without dharma, without action, like space? One binds all bonds in the dharma of non-existence. Repeating in non-existence, the essence of the meaning is, All phenomena of existence, samsara, and nirvana, Because of their lack of inherent existence, they transcend existing dharmas. Unceasing appearance, transcends non-existing dharmas. Without existence or non-existence, transcends both dharmas. Without the concept of two, transcends non-dual dharmas. Without being or non-being, in the essence of meaning, This cannot be pointed out, it transcends all thought and expression. Thus, for those who are primordially pure in the nature of reality, To engage in acceptance and rejection is to be a child in meaning. Clinging to their own views, they are always bound. Clinging to conceptual signs, they are extremely confused. Clinging to self in non-existence, Alas! How mistaken. Clinging to direction in the directionless, they are very exhausted. Always wandering in samsara, they are very pitiful. For the self-arisen awareness, the sun of ultimate truth, The clouds of both virtue and non-virtue, black and white, obscure it. Tormented by the lightning of clinging to acceptance and rejection, effort. The illusion of happiness and suffering falls like a stream of rain, The seeds of samsara, the crops of the six realms grow. Alas! Wretched beings, how pitiful. In the definitive essence of ultimate meaning, Like being bound by a golden lock and a rope, Dharma and non-dharma, the bonds of the mind are the same. Like black and white clouds obscuring, Both virtue and non-virtue are the same as obscurations of awareness. Therefore, the yogi who realizes that, Treasures transcending all cause and effect of virtue and non-virtue. When self-arisen wisdom arises from within, When the darkness of the night of cause and effect dissipates, When there are no clouds of virtue and non-virtue, The dharmadhatu...
Tibetan
ཁའ་ལ་དོན་དམ་ཉི་མ་ཤར། །འདི་ནི་མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལ་བཟླ་སྟེ། །མེད་པའི་རང་བཞིན་བཅུ་ཡིས་གཏན་ལ་བབ། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་ཀུན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །མི་སྣང་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །རང་རིག་ཟང་ཀ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་འདི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཟད་པའི་ལ་བཟླ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་འདིར་ཟད་འདི་ཡང་ཆོས་སུ་ཟད། །ཟད་དང་ མ་ཟད་མེད་པར་བཟླས་ཟིན་པས། །ཡོད་མེད་མཚོན་བརྗོད་འདས་པར་ཁོ་ཐག་ཆོད། །འདི་ཡིན་གཏད་མེད་ཕྱོགས་འབྱམས་ཡངས་པ་ཆེ། །ཆོས་ཟད་བློ་འདས་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་རེ་དགའ། །འདི་ཉིད་སྔ་ཕྱི་ད་ལྟའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། །དགོངས་པ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བར་མཚམས་མེད། །རིག་འཛིན་རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་སྤྱོད་ཡུལ་མཉམ། །མི་འགྱུར་མི་ཕྱེད་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཀློང་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་ཀློང་། །ཆོས་ཀུན་མིང་ཙམ་བསམ་བརྗོད་འདས་པའི་ཀློང་། །བྱ་བྲལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ངང་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དབྱིངས། །ཀུན་བཟང་དབྱིངས་ལ་སྣང་སྟོང་བཟང་ངན་མེད། །མེད་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པར་བཏགས། །བཏགས་པའི་དུས་ནས་འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད། །ཆོས་རྣམས་མིང་མེད་ཆེན་པོར་ལ་བཟླས་ཏེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ལ། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་མྱང་འདས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། །སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །དག་དང་མ་དག་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །བཟང་ངན་སྤོང་ལེན་མེད་པར་ཕྱམ་གདལ་ཏེ། །ཀུན་བཟང་ཀློང་དུ་ཆོས་ཀུན་ལ་བཟླའོ། །གནས་ ལུགས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་སྟེ་གནས་དང་པོ་པའོ།། །། གནས་དང་པོ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ།
Chinese
ཁའ་ལ་处，真实现实如太阳般升起。 此乃终极意义之上的修持。 以无之自性十种方式而确定。 胜过一切因果乘。 超越不显现之禅定所缘境。 此自性觉智，离戏论之光明。 乃一切法之穷尽修持。 诸法在此穷尽，此亦穷尽于法。 穷尽与未穷尽，已无差别地修持。 有无诠释言说，已彻底超越。 此乃无所依凭，广大无垠。 法尽心逝，瑜伽士之体验何其乐哉。 此即过去、未来、现在之瑜伽， 与见解、法界之法性无有间断。 与一切持明者、佛陀之行境相同。 不变不分，无为之虚空。 自生智慧，超越勤作修持之虚空。 诸法唯名，超越思议言说之虚空。 无为任运，普贤王如来之自性中， 如何显现皆为普贤王如来之法界。 普贤法界中，无有显空善恶。 执着于无为有，名之为错觉。 于假立之时，无有错觉与非错觉。 诸法于无名大之中修持， 乃自性大圆满之安住方式。 如是，对于显有轮回涅槃诸法， 已确定无有错觉与非错觉， 故无需舍弃轮回而修持涅槃。 已确定无有生与未生， 故超越执着生灭有无之境。 已确定无有净与不净， 故无有扬弃取舍，平等开阔， 于普贤虚空中修持一切法。 安住 实相宝藏中，一切法皆不可言说而确定，此乃第一处。 第一处。一切法皆不可言说而确定。
English
In the realm of Kha, the true reality rises like the sun. This is the ultimate practice of meaning. Established through ten aspects of non-existence. It surpasses all vehicles of cause and effect. Transcending the object of meditation in imperceptible samadhi. This self-aware luminosity, free from elaboration, is the exhaustive practice of all phenomena. All phenomena are exhausted here, and this too is exhausted in phenomena. Having practiced without exhaustion or non-exhaustion, It is decisively beyond existence, non-existence, expression, and speech. This is without reliance, vast and boundless. Phenomena exhausted, mind transcended, the yogi's experience is joyful. This very yoga of past, future, and present, And the Dharmata of the expanse of view, are without interruption. It is the same sphere of activity as all Vidyadharas and Buddhas. The unchanging, indivisible, unconditioned space. The self-arisen wisdom, the space beyond effort and practice. All phenomena are mere names, the space beyond thought and expression. In the effortless, self-existing state of Samantabhadra, Whatever appears is the realm of Samantabhadra. In the realm of Samantabhadra, there is no appearance, emptiness, good, or bad. Clinging to non-existence as existence is labeled delusion. From the time of labeling, there is no delusion or non-delusion. All phenomena are practiced in the great namelessness, Which is the abiding nature of the Great Perfection. Thus, regarding all phenomena of existence, samsara, and nirvana, having ascertained that there is no delusion or non-delusion, there is no need to abandon samsara and practice nirvana. Having ascertained that there is no birth or non-birth, it transcends the realm of clinging to existence, cessation, being, or non-being. Having ascertained that there is no purity or impurity, there is no rejection or acceptance of good or bad, but complete openness, In the space of Samantabhadra, all phenomena are practiced. From the treasury of the abiding nature, the precious, all phenomena are determined to be inexpressible, this is the first place. The first place. All phenomena are determined to be inexpressible.