Tibetan
།ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན་གཟུགས་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་ཆ་འདྲ་བ་གཏི་མུག་གི་ས་པའོ། །རང་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆ་དབང་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་འཆར་ གཞིར་གྱུར་པའོ། །ཐུགས་རྗེའི་དོད་དུ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་དག་གིས་འཁོར་བའི་ལས་དུ་མ་སོག་ཀྱང་གཙོ་བོར་ཀུན་གཞིའི་ངང་དུ་གོམས་ན་གཟུགས་མེད། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་པའི་ངང་དུ་གོམས་ན་གཟུགས། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པས་འདོད་པར་འཁྲུལ་པའི་གོ་འབྱེད་པའོ། །ད་ལྟ་ནི་ཀུན་གཞི་བསྒོམ་པ་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཤེས་པ་དྭངས་ལ་མི་རྟོག་པ་ཙམ་སྒོམ་པ་དང་། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་ཤར་གྲོལ་དུ་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ཁམས་གསུམ་ལས་མི་འདའོ། །འདིར་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དེ་ངོས་འཛིན་པས་རྩ་བ་ཆོས་སྐུ་ཟིན། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་ལ་སྒོམ་དུ་མི་རེ་བས་ཀུན་གཞི་ལོག །དྭངས་དྭངས་པོ་བསྒོམ་པ་ལ་ལམ་མི་བྱེད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལོག །རྟོག་པ་ཕྱིར་ཤར་བ་ལ་ལམ་མི་བྱེད་པས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་ལོག་སྟེ། ཆོས་སྐུ་ལོངས་སྐུ་སྤྲུལ་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྒྱུན་དུ་གནས་ཏེ། ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་རིག་པ་སྟོང་པར་བབས་ཀྱིས་གནས་པས་ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས། ཟང་ཐལ་གསལ་ཆ་དང་བཅས་པས་ལོངས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས། འཆར་གཞི་མ་འགགས་པའི་རིག་པ་ཟང་མར་རྟོགས་པས་སྤྲུལ་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ནམ་ཡང་རིག་པ་ཟང་ཐལ་དུ་རྗེན་ལ་བུད་པ་དགོས་པའི་གནད་དེ་ཡིན་ནོ། །ཟང་ཀར་མ་བུད་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཤེས་པ་ལས་མི་གྲོལ་བས་འཁོར་བ་འདི་ནས་སྔ་འདྲེས་གཅིག་གིས་མི་འཕགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུ་ ཕྱེད་དགོས་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ། ངེས་ཚིག་ཀུན་གཞི་འཁོར་བའི་ཆོས་ཏེ། དེའི་གཞི་ཡིན་པས་ཀུན་གཞིའོ། །དབྱེ་ན་ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ལུས་སུ་སྣང་བའི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་དང་། དེ་ལས་སོ་སོའི་ལུས་ཀྱི་ཚོགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པར་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ལས་ཐམས་ཅད་སོག་པའི་རྟེན་མ་རིག་པ་དང་། ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ཐོག་མ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཁྱབ་པར་བརྟེན་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཟང་ཐལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ། ངེས་ཚིག་ཡང་དག་པའི་ཆོས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའི་རྟེན་བྱེད་པས་སྐུའོ། །དབྱེ་ན་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་ལས་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཆར་གནས་པས་གསུམ་མོ། །དེ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་ལས། ཀུན་གཞི་དང་ནི་ཆོས་སྐུའི་གནད། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་རེ་ཞིག་བཤད། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་ཀུན་གྱི་གཞི། །ངོ་བོ་ངེས་ཚིག་དབྱེ་བར་བཅས། །ངོ་བོ་བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྣོད། །དབྱེ་བ་ལུས་དང་སྦྱོར་བ་དང་། །སྣ་ཚོགས་པ་དང་ཡེ་གཞིའོ། །ངེས་ཚིག་ཀུན་ནི་འདུས་པ་ལས། །གཞི་ནི་ཚོགས་ཤིང་སོག་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་ཏེ། །རང་གར་འཛིན་པའི་མཚན་མ་མེད། །ངོ་བོ་སྟོང་གསལ་དབྱེར་མེད་ལ། །དབྱེ་བ་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྲུལ་སྐུ། །གསུམ་གྱིས་ཕྱེ་བས་ཁྱད་པར་འཇུག །ངེས་ཚིག་ཆོས་ནི་ཡང་དག་ལམ། །སྐུ་ནི་དེ་ལས་འགྲུབ་པའོ། །ཞེས་པ་དང་། མུ་ཏིག་ ཕྲེང་བ་ལས། ཀུན་གཞི་ཉིད་ནི་བསགས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཟག་པ་ཟད། །སྟོང་ཞིང་གསལ་ལ་གསལ་ཞིང་ཁྱབ། །བསམ་པས་མ་སྦགས་དྲན་པ་སངས། །སྤྲོས་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁྱབ་ཅིང་སྟོང་། །རང་དག་མཚོན་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་བཅས་ཀུན་གཞི་ལ། །བག་ཆགས་སོག་ཕྱིར་རྫིང་དང་འདྲ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བག་ཆགས་བྲལ། །ཡིད་དང་སེམས་སྩོགས་འདུས་པ་ལས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གཞི་དུ་མར་སྣང་། །ཆོས་སྐུ་ཡིད་སོགས་བྲལ་བས་ན། །དུ་མ་གཟུགས་སྣང་ལུས་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །རྒྱས་པར་ནི་འོད་གསལ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནད་ཀྱང་། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཁྲུལ་རྟོག་གོ། །ངེས་ཚིག་ཡུལ་ལ་སེམས་པས་ན་སེམས་སོ། །དབྱེ་ན་དག་པའི་སེམས་ཐར་པར་ཕྱོགས་པ་དང་མི་རྟོག་པ། མ་དག་པའི་སེམས་འཁོར་བར་རྟོག་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུའི་ཆ་ལས་ཤེས་རིག་གི་ལྡོག་པ་ལ་ངོས་གཟུང་བའོ། །ངེས་ཚིག་ཡེ་ནས་དེ་ལྟར་ཆོས་སྐུ་ལ་གནས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་སོ། །དབྱེ་ན་གཞི་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ། མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོགས་པ་ལྔ། ཡུལ་ལ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་གཉིས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་གནད་ཉིད་ནི། །སེམས་ཞེས་བྱ་བ་འཁྲུལ་རྟོག་ལ། །ངོ་བོ་འཇུག་ཅིང་ཁྱབ་པ་ལ། །དྲན་བསམ་རྣམས་ཀྱི་གཞི་མའོ། ། དབྱེ་བ་དག་དང་མ་དག་པའོ། །ངེས་ཚིག་བསམ་པས་དྲན་ཡུལ་སྐྱེ། །གང་ལ་སེམས་དང་གང་གིས་སེམས། །གང་སེམས་པ་དང་གང་ཕྱིར་སེམས། །ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ངོ་བོ་རང་གསལ་སྙིང་པོའི་དོན། །དབྱེ་བ་དག་ནི་གསུམ་དུ་འདོད། །ངེས་ཚིག་ཡེ་ནས་གནས་པའི་དོན། །དེ་ལྟར་ཤེས་པས་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་པ་ད
Chinese
阿赖耶识的体性是无分别、无记、无色之识，与愚痴相似的处所。自性是阿赖耶识的显现，是诸根识生起的处所。作为慈悲的替代，是六识连同对境的执着。它们积累了轮回的诸多业力，但主要习惯于阿赖耶识的状态则无色，习惯于阿赖耶识的显现则有色，六识开启了对欲望的迷惑。现在，修习阿赖耶识，以及修习阿赖耶识的显现，仅仅是清明而不作意，以及将六识的念头修习为生起即解脱，这一切都无法超越三界。在此，认识到赤裸觉性，就把握了根本法身。不期望在无分别的寂止中修习，就颠倒了阿赖耶识。不将清明修习为道，就颠倒了阿赖耶识的显现。不将念头向外生起作为道用，就颠倒了六识，从而恒常安住于法身、报身、化身三身的智慧中。体性在任何事物中都不成立的空性觉性中安住，是法身智慧。赤裸觉性连同光明，是报身智慧。显现不间断的觉性通彻明了，是化身智慧。任何时候都需要觉性赤裸显现，这是关键。如果不赤裸显现，就无法从三界的意识中解脱，因此无法超越轮回。因此，必须区分阿赖耶识和法身。阿赖耶识的体性是习气的容器。定义是阿赖耶识是轮回之法，因为是它的基础，所以是阿赖耶识。分类有身体的阿赖耶识，是显现为身体的无始习气，以及由此成为各自身体聚合之所依。结合意义的阿赖耶识，是蕴等将一切存在结合在一起的业力所积累的所依无明。以及根本意义的阿赖耶识，是无始无明普遍依赖于轮回之法，共有三种。法身的体性是赤裸觉性，远离戏论。定义是真实之法的意义的体性，因为是它的所依，所以是身。分类有体性、自性、慈悲三者，安住于三身之中，共有三种。
English
The nature of the ālaya is non-conceptual, unindicated, formless consciousness, a place similar to ignorance. Its essence is the appearance of the ālaya-vijñāna, which is the basis for the arising of the sense consciousnesses. As a substitute for compassion, it is the six consciousnesses together with their grasping of objects. These accumulate many karmas of samsara, but mainly, if one is accustomed to the state of the ālaya, it is formless; if accustomed to the appearance of the ālaya-vijñāna, it has form; the six consciousnesses open the door to delusion in desire. Now, practicing the ālaya, and practicing the appearance of the ālaya-vijñāna, merely cultivating clarity and non-mentation, and cultivating the six consciousnesses so that thoughts arise and are immediately liberated, all of this does not transcend the three realms. Here, by recognizing the naked awareness, one grasps the root dharmakāya. By not expecting to meditate in non-conceptual quiescence, one perverts the ālaya. By not making the cultivation of clarity the path, one perverts the appearance of the ālaya-vijñāna. By not making the outward arising of thoughts the path, one perverts the six consciousnesses, and thus constantly abides in the wisdom of the three kāyas: dharmakāya, sambhogakāya, and nirmāṇakāya. The nature of awareness, which is not established in anything, abides in emptiness, which is the wisdom of the dharmakāya. Naked awareness together with clarity is the wisdom of the sambhogakāya. The uninterrupted appearance of awareness, thoroughly understood, is the wisdom of the nirmāṇakāya. At any time, it is necessary for awareness to emerge nakedly, that is the key. If it does not emerge nakedly, one cannot be liberated from the consciousness of the three realms, and therefore one cannot transcend samsara by even a single hair's breadth. Therefore, it is necessary to distinguish between the ālaya and the dharmakāya. The nature of the ālaya is that it becomes a container for habitual tendencies. The definition is that the ālaya is a dharma of samsara, and because it is its basis, it is the ālaya. The divisions are the ālaya of the body, which is the beginningless habitual tendency that appears as the body, and from that, it becomes the basis for the aggregation of individual bodies; the ālaya of conjoining meaning, which is the ignorance that is the basis for accumulating all the karmas that conjoin beings to existence, such as the aggregates; and the ālaya of ultimate meaning, which is the beginningless ignorance that universally depends on the dharmas of samsara; these are the three. The nature of the dharmakāya is naked awareness, free from elaboration. The definition is the nature of the meaning of the true dharma, and because it is its basis, it is the kāya. The divisions are the three: essence, nature, and compassion, which abide in the three kāyas.
Chinese
又，在《破斥论》中说：阿赖耶识和法身的要点，现在先说阿赖耶识，是善与非善一切的基础，具有自性、定义和分类。自性是习气的容器，分类是身、结合、多样性和本初基础。定义是从一切聚集而来，基础是集合和堆积。法身是离戏的，没有自主执着的相。自性是空明无二，分类是法身、报身和化身，以三身区分而有差别。定义是法是真实之道，身由此成就。又，《珍珠鬘》中说：阿赖耶识是积聚之因，法身是烦恼灭尽。空寂而光明，光明而周遍，不为思虑所染污，记忆清晰。远离戏论，如虚空般周遍而空寂，远离一切自性清净的表征。具有因和缘的阿赖耶识，因习气堆积而如水池。法身则远离习气。从意和心等聚集，有情众生的阿赖耶识显现为多种。法身远离意等，因此，多种形相是无身之显现。详细内容可在《光明藏珍宝》中了解。心和智慧的要点是：心的自性是错觉和分别。定义是因心缘于对境而称为心。分类是清净的心趋向解脱和无分别，不清净的心则分别轮回。智慧的自性是从法身的一部分来确定识的转变。定义是本来如此安住于法身的识，因此称为智慧。分类是：根本智的自性是自性、本体和慈悲三者。相智是法界等五种。对境是周遍智，即如所有性和尽所有性二者。《破斥论》中说：心和智慧的要点是，心被称为错觉和分别，自性是进入和周遍，是忆念和思维的基础。分类是清净和不清净。定义是因思虑而生起忆念之境。于何而心，以何而心，心于何者，为何而心。智慧不是分别，自性是自明本性的意义。分类认为是三种清净。定义是本来安住的意义，如此了知即是智慧。
English
Furthermore, in the Refutation Treatise, it says: The key points of the Alaya and the Dharmakaya. Now, let's first discuss the Alaya. It is the basis of all that is Dharma and non-Dharma, possessing essence, definition, and distinctions. Its essence is the container of all habitual imprints. Its distinctions are body, union, variety, and the primordial ground. Its definition is that it gathers from all; the ground is the collection and accumulation. The Dharmakaya is free from elaboration, without any characteristics of self-grasping. Its essence is emptiness and clarity, inseparable. Its distinctions are the Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya, distinguished by the three Kayas, thus differences arise. Its definition is that the Dharma is the true path, and the Kaya is accomplished from it. Also, in the Garland of Pearls, it says: The Alaya is the cause of accumulation, the Dharmakaya is the exhaustion of defilements. Empty and clear, clear and pervasive, unpolluted by thought, memory is clear. It is free from elaboration, pervasive and empty like the sky, free from all self-purifying signs. The Alaya, with its causes and conditions, is like a pond because of the accumulation of habitual imprints. The Dharmakaya is free from habitual imprints. From the gathering of mind and mental factors, the Alaya of sentient beings appears in many forms. Because the Dharmakaya is free from mind and so on, the many forms are the appearance of formlessness. For details, one should know it from the Treasury of Clear Light Jewels. The key points of mind and wisdom are: The essence of mind is delusion and conceptualization. Its definition is that it is called mind because it thinks about objects. Its distinctions are pure mind, which is directed towards liberation and is non-conceptual, and impure mind, which conceptualizes samsara. The essence of wisdom is to identify the reversal of knowledge from the aspect of the Dharmakaya. Its definition is that it is wisdom because it is the knowledge that has always been present in the Dharmakaya. Its distinctions are: the wisdom of the ground, whose essence is the three: nature, essence, and compassion; the wisdom that apprehends characteristics, such as the Dharmadhatu and the five wisdoms; and the wisdom that pervades all objects, which is the two: as-it-isness and how-many-there-are-ness. In the Refutation Treatise, it says: The key points of mind and wisdom are: Mind is called delusion and conceptualization, its essence is entering and pervading, it is the basis of memory and thought. Its distinctions are pure and impure. Its definition is that the object of memory arises from thought. What is minded, by what is it minded, what is minded about, and why is it minded? Wisdom is not conceptualization, its essence is the meaning of self-luminous essence. Its distinctions are considered to be three pure ones. Its definition is the meaning of being primordially present. Knowing it in this way is wisdom.