Tibetan
昂旺衮嘎罗卓教言集NKL69རྒྱུན་སྒྲོག་བཞི་གྲྭའི་བཅའ་ཚེ། 4-106 ༄༅། །རྒྱུན་སྒྲོག་བཞི་གྲྭའི་བཅའ་ཚེ། ༄༅། །རྒྱུན་སྒྲོག་བཞི་གྲྭའི་བཅའ་ཚེ་དགེ། རྒྱུན་སྒྲོག་བཞི་ལ་བཅའ་ཚེ། སྤྱིར་བསྟན་པ་བསྟན་འཛིན་ལ་རག་ལུས་ཚུལ་སོགས། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་ལས་བྱུང་ཚུལ་རྣམས་ནི་དགེ་འདུན་ཚང་མའི་ཐུགས་ལ་མངའ་ བས་ཞིབ་པར་ཞུ་མ་དགོས། བྱེ་བྲག་བོད་ཀྱི་བདེ་སྐྱིད་ཕལ་ཆེར་ཀྱང་། མིའུ་རིགས་བཞིའམ་རིགས་དྲུག་སོགས་ཁུངས་མ་རྣམས་མ་འཆོལ་ཞིང་མཐའ་འཁོས་ཀྱི་རྟགས་ཆ་ལུགས་སྤྱོད་པ་ལ་དར་བར། ཆོས་རྒྱལ་ སྲོང་བཙན་སྒམ་པོའི་འཕྲུལ་བློན་རྣམས་དང་བཅས་པའི་ཁྲིམས་ཡིག་ཆེན་མོ་བཞིན་ཡོད་སྐབས། བསྟན་པ་དར་ཞིང་བསྟན་འཛིན་བཤད་སྒྲུབ་རྒྱས་པ། རྩོད་དུས་དང་མཚུངས་པའི་རང་བཞིན་ལས་དེ་སྐབས་བོད་ལ་སྒོས་ ཀྱི་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་མཆིས་ཀྱང་། སླར་ལས་ངན་གྱི་དབང་གིས་ཡ་རབས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་དམངས་ཕལ་པ་ལས་ཀྱང་དམན་པ་སོགས། བོད་ཀྱི་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ གདུག་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་མོས་ཤིང་འགྱུར་བས། བསྟན་པ་བསྟན་འཛིན་དང་བོད་ལྗོངས་ཀྱི་བདེ་སྐྱིད་རྣམས་སྔར་དང་ཡེ་མི་འདྲ་བའི་དར་རྒུད་ཅི་སྤྱི་འདྲར་སོང་ཤེས་ལྡན་གཟུར་གནས་རྣམས་ཀྱིས་བལྟས་ པས་དགེ་སྡིག་གང་བྱས་ལས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལ་འཆར་བ་ལྟར་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་སྤྱིའི་ལོ་རྒྱུས་གནས་ཚུལ་ཙམ་དང་། བྱེ་བྲག་རང་ལུགས་ལ་ས་སྐྱ་པའི་གདུང་རབས་འདི་སྤྱི་རིང་ནས་བཟུང་ང་དཔལ་པོ་ཆེའི་བར་རིགས་རུས་ཁུངས་བཙུན་ཞིང་མི་ཆོས་ཀྱིས་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་ཁར། 4-107 ཀླུ་དབང་སྐུ་མཆེད་ནས་བཟུང་ཆོས་སྲིད་གཉིས་ཀས་ངོ་མཚར་མཐོ་བ་དང་། རྗེ་བཙུན་གོང་མ་ལྔ་ནས་བདག་ཅག་གི་རྣམ་འདྲེན་དམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་བྱོན་པའི་གདུང་རབས་རྣམས་ལ་གངས་ ལྗོངས་བསྟན་པའི་མངའ་བདག་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ཞེས་མཚན་དོན་མཐུན་པ་ལྟ་བུར་བྱུང་འདུག་ཀྱང་སྐུ་བརྒྱུད་ཀྱིས་ཕོངས་ཚུལ་ནི། འཕགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་འགྲོ་མགོན་ཕྱག་རྡོར་ སོགས་སྐུ་ཚེ་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་དག་ཞིང་དུ་གཤེགས། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྨན་རྩེའི་ཡུལ་དུ་སྦས་ཚུལ་བཟུང་ནས་གདན་ས་འདི་ཉིད་དབུ་ཆེན་ལ་གཏོད་པའི་དུས་ངན་དེ་འདྲ་ཤར། སླར་དཀོན་མཆོག་ གི་ཐུགས་རྗེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གདན་སར་ཕེབས་ནས་ཆོས་སྲིད་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྐྱངས་པས་དགེ་མཚན་གསར་ཚེས་སུ་གྱུར་ནས་ཏི་ཤྲཱི་ཀུན་བློ་ཡན་ལ་སྤྱི་ལ་དབང་བསྒྱུར་གྱི་གདུང་རབས་སུ་གྲགས། དེ་ཐུགས་བསམ་རྣམ་དག་གི་སྒོ་ནས་བླ་བྲང་གོ་བཞིར་གདུང་རབས་སྤེལ་བ་སོགས་ཀྱིས་ཐུགས་བསྐྱེད་དེ་ལྟར་མཛད་ཀྱང་། མཁས་བཙུན་ཆེན་པོ་སོགས་བཞི་ཐོག་བླ་བྲང་པའི་གདུང་བརྒྱུད་དང་པོ་རྫོགས། དེ་ ནས་ཏ་དབེན་ཀུན་ཉི་སོགས་རིན་གོང་པའི་གདུང་རབས་
Chinese
昂旺衮嘎罗卓教言集NKL69 四座寺规约 四座寺规约吉祥！ 四座寺规约。 总的来说，关于佛法依赖于佛法的持有者等，以及这些是如何从经、律、论中产生的，所有僧众都已熟知于心，所以无需详细说明。 特别地，西藏的幸福安乐，大部分也取决于四大种姓或六大种姓等纯正血统不被混淆，以及保持边地的服饰习俗。如同法王松赞干布及其大臣们的伟大法律文书一样。那时，佛法兴盛，佛法的持有者讲修增广。如同争斗时期一样，那时西藏如同升起了一轮特殊的太阳。然而，由于恶业的影响，那些高尚的人甚至比普通民众还要低下。西藏的所有众生，身语意都倾向于恶劣的行为。因此，佛法、佛法的持有者和西藏的幸福安乐，都与以前截然不同，盛衰不定。有见识的公正人士观察后，会发现善恶之行如同在业力的镜子中显现一样。这只是一个普遍的历史情况。 特别地，就我们自己的传承而言，从萨迦派的世系开始，直到我（昂旺衮嘎罗卓）的祖先，都以其纯正的血统和高尚的品德而闻名。从禄旺昆仲开始，他们在政教两方面都达到了令人惊叹的高度。从五位至尊上师到我们自己的导师，他们的世系都配得上‘雪域佛法的统治者，至尊萨迦派’的美名。然而，他们的传承也面临着困境：八思巴仁波切、益西炯乃、卓衮恰多等人的寿命都不长，便前往了清净刹土。伟大的持教者以隐居的方式在曼孜修行，将寺院的住持之位传给了乌钦。这样的不幸时期降临了。后来，由于三宝的加持，伟大的持教者回到了寺院，以政教结合的方式进行管理，从而开启了新的吉祥时期。直到帝师衮洛，他们的世系都被称为统治整个地区的世系。他们以纯净的思想，将拉章（家族）分为四个分支来延续世系。虽然他们做出了这样的努力，但包括大学者在内的四个拉章的传承，第一代就结束了。之后是达文衮尼等仁贡巴的世系。
English
Ngawang Kunga Lodro's Teachings NKL69: Regulations for the Four Monasteries Regulations for the Four Monasteries, may it be auspicious! Regulations for the Four Monasteries. In general, regarding how the Dharma depends on the holders of the Dharma, etc., and how these arise from the Sutras, Vinaya, and Abhidharma, all the Sangha members are well aware of it, so there is no need to explain in detail. In particular, the happiness and well-being of Tibet largely depend on the purity of the four or six castes, etc., and the preservation of the customs and attire of the border regions. As in the great legal documents of Dharma King Songtsen Gampo and his ministers. At that time, the Dharma flourished, and the holders of the Dharma increased their teachings and practice. Like the time of strife, Tibet was like a special sun rising. However, due to the influence of bad karma, those noble individuals became even lower than ordinary people. All beings in Tibet were inclined and transformed towards the evil deeds of body, speech, and mind. Therefore, the Dharma, the holders of the Dharma, and the happiness and well-being of Tibet are completely different from before, with ups and downs. Knowledgeable and impartial people, when observing, will see that good and evil deeds are reflected in the mirror of karma. This is just a general historical situation. In particular, regarding our own tradition, starting from the lineage of the Sakya school, up to my (Ngawang Kunga Lodro's) ancestors, they were known for their pure lineage and noble virtues. Starting from the KLu wang brothers, they reached amazing heights in both politics and religion. From the five supreme masters to our own guide, their lineage deserved the name 'Ruler of the Dharma in the Land of Snows, Supreme Sakya.' However, their lineage also faced difficulties: Phagpa Rinpoche, Yeshe Jungne, Drogon Chagdor, etc., did not live long and passed away to pure lands. The great holder of the teachings took the form of seclusion in Manzi, and passed the position of abbot of the monastery to Uchen. Such an unfortunate period arrived. Later, due to the blessings of the Three Jewels, the great holder of the teachings returned to the monastery and managed it in a combination of politics and religion, thus opening a new auspicious period. Until Tishri Kunlo, their lineage was known as the lineage that ruled the entire region. With pure thoughts, they divided the Labrang (family) into four branches to continue the lineage. Although they made such efforts, the lineage of the four Labrangs, including the great scholars, ended with the first generation. After that, there was the lineage of the Rinchen Gangpa, such as Dawen Kunni. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
རྫོགས། དེ་ནས་ཏི་ཤྲཱི་ཀུན་དགའ་ལེགས་འབྱུང་སོགས་ལྷ་ཁང་བླ་བྲང་པའི་གདུང་རབས་རྫོགས། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཉི་མ་དཔལ་ནས་བཟུང་དུས་མཆོད་བླ་བྲང་པའི་གདུང་རབས་བྱོན་ནས་ད་ལྟའི་བར་མ་ཆད་ཙམ་བྱུང་མོད། 4-108 དེ་དག་ལ་རིམ་བཞིན་གདུང་བརྒྱུད་མི་འབྱོན་པ་སོགས་སྐུ་གེགས་ཆེན་པོ་བྱུང་ཚུལ་ནི། ས་ལོ་ཆེན་པོ་སྙིགས་མའི་སྣང་ཚུལ་ལ་ཐུགས་སྐྱོ་ནས་དགུང་ལོ་ཞེ་གྲངས་ཙམ་ལ་དག་ཞིང་དུ་གཤེགས་ པར་དགོངས་ཏེ། སྔགས་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་ན་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བར་གདན་སའི་ཆོས་ཁྲི་ལ་མངའ་གསོལ་མཛད་དེ། རྗེ་དེ་ཉིད་དགུང་ལོ་བཅུ་བདུན་པ་ནས་བཟུང་གདན་ས་འདི་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པའི་མེ་ རོ་གསོ་བའི་ཐུགས་དགོངས་གཏད་ཀྱང་། ལྷ་རྫོངས་པ་སོགས་བསྟན་དགྲ་རྣམས་ནས་སྐུ་སྲོག་ལ་བབས་ཉེའི་འོ་བརྒྱལ་ཞུས་པར་བརྟེན་ཀུན་སྤངས་བྱ་བྲལ་ལ་ཐུགས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱང་། གངས་ལྗོངས་བསྟན་འགྲོའི་བདེ་ སྐྱིད་ཐུགས་བློས་མ་ཐོང་པ་མང་པོས་གསོལ་བ་བཏབ་ངོར་སླར་སྔར་མུ་བཞིན་ཐུགས་འཁུར་ཆེ་བཞེས་གནང་སྟེ་རིམ་གྱིས་གདན་ས་འདིའི་སྣོད་བཅུད་ཚང་མ་ཇེ་རྒྱས་ལ་སོང་རུང་། དུས་ངན་གྱི་དམག་ འཁྲུག་མང་བ་སོགས་ཐུགས་ངལ་གྱི་རྣམ་པས་སྤ་གྲོ་སྟག་ཚང་དུ་གཟིགས་སྣང་ཁྱད་པར་ཅན་ཤར་བའི་ཚེ་སྐུ་ལུས་མ་སྤངས་པར་མཁའ་སྤྱོད་དུ་གཤེགས་ལ་ཁད་མཛད་ཀྱང་སླར་གདན་ས་འདི་ཉིད་ དར་རྒྱས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་དང་འཇམ་དབྱངས་སྐུ་མཆེད་སྐུ་ན་ཕྲ་བ་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་ལོ་གྲངས་ཁ་ཤས་ཞིང་འདིར་བཞུགས་རྗེས་འཇམ་པའི་དབྱངས་མཆེད་སྐུ་ནར་སོན་ནས་ཞིང་ཁམས་བརྗེ་ཚུལ་མཛད། དེ་སྐབས་ནས་བཟུང་ཆོས་སྲིད་གཉིས་ཆར་ཆོས་རྗེ་ཁུ་དབོན་གྱི་སྐུ་ཐོག་ལྟ་བུའི་དཔལ་འབྱོར་མ་མཆིས་ཀ་བསྟན་འགྲོའི་དོན་འགྲུབ་ངེས་ཀྱི་རྒྱ་ཆེ་ཆུང་འབྲིང་ཆོས་གྲྭ་འདི་ལ་འཕོ་འགྱུར་ཆེར་མ་བྱུང་མོད། 4-109 གདུང་བརྒྱུད་དཀོན་མུ་ཁོ་ནར་མཆིས་ཏེ། ཡབ་རྗེ་སྦས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སྲས་གསུམ་བྱོན་ཀྱང་སྒར་ཆེན་དང་སྐུ་འབྲིང་གཉིས་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ལས་ཆོས་སྲིད་ལ་དེ་ཙམ་གྱི་ཐུགས་བསྐྱེད་ ཆེ་བ་ཞིག་མ་བྱུང་། འཇམ་མགོན་ཨ་མེས་ཞབས་ནི། རྗེ་བཙུན་གོང་མ་ལྔ་དང་ཆ་འདྲ་བའི་མཁས་བཙུན་བཟང་གསུམ་འཛོམས་ཞིང་ལུགས་གཉིས་འཛིན་སྐྱོང་མཛད་པ་གང་ལ་བསམ་ཀྱང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་ ན་དེ་བས་ལྷག་པ་མེད་པ་ནི་བློ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་བལྟས་པས་གསལ་ཞིང་། མགོན་དེས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ནས་གདུང་སྤེལ་མཛད་ཀྱང་བཞི་བཅུ་ཞེ་བགྲང་བར་སྲས་མི་མངའ་བས་གདུང་ རབས་ཤིན་ཏུ་ཉག་ཕྲ། དེ་སོགས་ཀྱི་སྐུ་རིམ་ལ་དམིགས་ནས་ཟླ་ཤར་གྱི་ཡུམ་སྒྲོགས་གྲྭ་ཉེར་ལྔ་མ་འདི་སོགས་སྐུ་རིམ་གལ་ཆེ་ཁ་ཤས་བསྐྲུན་པས་འཇམ་དབྱངས་བསོད་ནམས་དབང་ཕྱུག་ཕེབས། རྗེ་ དེ་ཉིད་དགུང་གྲངས་བཅུ་དགུ་པའི་ལོ་སྔགས་འཆང་ཀུན་དགའ་བཀྲ
Chinese
圆满。此后，迪·希日昆噶勒雄等拉康拉章家族的传承圆满结束。之后，从堪布尼玛华开始，杜觉拉章家族的传承一直延续至今，几乎没有中断。 4-108 关于这些家族逐渐没有后代等遭遇巨大障碍的情况是：萨迦班智达（Sa-lo chen-po，伟大的萨迦大师）因对浊世的景象感到厌倦，打算在四十岁左右前往清净刹土。于是，他为一位非常年轻的持明者举行了坐床典礼，并将振兴寺院的重任托付给年仅十七岁的他。然而，由于拉宗巴（Lha rdzongs-pa）等对佛法怀有敌意的人百般刁难，甚至危及生命，他开始倾向于隐居修行。但由于不忍舍弃雪域的福祉，在众人的恳求下，他再次承担起重任，逐渐使寺院的内外环境都得到了发展。然而，由于战乱频繁等原因，他心力交瘁，在帕罗达仓（Spa-gro stag-tshang，虎穴寺）显现特殊景象时，几乎要舍弃肉身前往空行净土，但考虑到寺院的未来和年幼的蒋扬昆仲（'Jam-dbyangs sku-mched，妙音兄弟），他决定在此地再停留几年，直到蒋扬兄弟长大成人后才示现圆寂。从那时起，寺院的政教事务再也没有达到像法王叔侄时期那样的鼎盛，但为了利益众生，这座寺院的规模大小和僧团并没有发生太大的变化。 4-109 家族传承非常艰难。雅杰贝巴桑杰（Yab-rje sbas-pa'i sangs-rgyas，尊贵的隐蔽佛）有三个儿子，但噶钦（Sgar-chen，大营地）和昆仲（Sku-'bring，中等）两位虽然资质卓越，但对政教事业的兴趣不大。而蒋贡阿弥陀佛（'Jam-mgon a-mes zhabs），具备与五位至尊上师（Rje btsun gong-ma lnga）相同的博学、持戒和贤良的品质，并且在政教两方面都做出了贡献，无论从哪个方面来看，在雪域都无人能出其右，这是有智慧的人们都能清楚看到的。这位怙主从二十五岁开始延续家族血脉，但直到四十多岁都没有儿子，因此家族传承非常艰难。为了消除这些障碍，建造了月亮升起佛母像（Zla shar gyi yum sgrogs）和二十五尊佛像等一些重要的佛像，之后蒋扬索南旺秋（'Jam-dbyangs bsod-nams dbang-phyug）降生。他在十九岁时被尊为持明昆噶扎西（Sngags 'chang kun-dga' bkra）
English
Complete. Then, the lineage of Lhakhang Labrangpa, including Tishri Kunga Lekjung, was completed. Then, starting from Khenpo Nyima Pal, the lineage of Ducho Labrangpa has continued to the present, almost without interruption. 4-108 Regarding the great obstacles that occurred to these lineages, such as the gradual lack of descendants: Sakya Pandita (Sa-lo chen-po, the great Sakya master), saddened by the phenomena of the degenerate age, intended to pass into the pure land at the age of forty or so. Therefore, he enthroned a great mantra holder who was very young and entrusted him with the responsibility of reviving the teachings of this monastery from the age of seventeen. However, due to the harassment and life-threatening difficulties caused by enemies of the teachings such as Lha Dzongpa, he was inclined to become a solitary renunciate. However, because he could not bear to abandon the welfare of the teachings and beings of the snowy land, he was repeatedly requested by many to resume his responsibilities, and gradually the entire environment of the monastery was developed. However, due to frequent wars and other hardships, when a special vision arose at Paro Taktsang (Spa-gro stag-tshang, Tiger's Nest), he almost departed to the realm of the Dakinis without abandoning his physical body, but considering the future prosperity of the monastery and the young Jamyang brothers ('Jam-dbyangs sku-mched, Manjushri brothers), he decided to stay here for a few more years, and only after the Jamyang brothers had grown up did he demonstrate passing away. From that time onwards, the religious and political affairs of the monastery never reached the prosperity of the time of the uncle and nephew Dharma kings, but in order to benefit beings, the size of this monastery and its Sangha have not changed much. 4-109 The family lineage was very difficult to maintain. Yabje Bebai Sangye (Yab-rje sbas-pa'i sangs-rgyas, the venerable Hidden Buddha) had three sons, but although Garchen (Sgar-chen, the Great Encampment) and Kundrung (Sku-'bring, the Middle One) were of exceptional quality, they did not have much interest in religious and political affairs. Jamyang Ameshap (Jam-mgon a-mes zhabs), possessed the same qualities of scholarship, discipline, and virtue as the five supreme masters (Rje btsun gong-ma lnga), and contributed to both religious and political affairs. No matter how one looks at it, there was no one in the snowy land who surpassed him, as is clear to those of discerning intellect. This protector began to propagate the lineage from the age of twenty-five, but had no sons until he was over forty, so the family lineage was very difficult to maintain. In order to eliminate these obstacles, the image of the Rising Moon Mother (Zla shar gyi yum sgrogs) and twenty-five other important images were created, after which Jamyang Sonam Wangchuk ('Jam-dbyangs bsod-nams dbang-phyug) was born. In the year he turned nineteen, he was honored as the mantra holder Kunga Tashi (Sngags 'chang kun-dga' bkra) --------------------------------------------------------------------------------