Tibetan
རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་འཇུག་སྟེ། ལོག་རྟོག་རྣམ་བཞི་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་མངོན་གསུམ་ལེའུ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་འདི་ནི་གོང་མ་རྣམས་ལ་ཡང་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱན་མཛད་པས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་གོ་རིམ་དང་། གླེགས་བམ་གནས་པའི་གོ་རིམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོའི་གོ་རིམ་ལྟར་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རང་དོན་ལ་རང་འགྲེལ་ཡོད་པས་ལེའུ་དང་པོར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། ལྷ་དབང་བློས་ནི་ལེའུ་གོ་རིམ་ཙམ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། གོ་རིམ་དངོས་ནི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་གོ་རིམ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རྒྱན་ལས་གཞན་དོན་ལེའུའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཆད་དེ་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ཡང་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྩམས་པའི་ཚེ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟར་བརྩམས་ཀྱང་གླེགས་བམ་གནས་པའི་ཚེ་མགོ་མཇུག་བསྒྲིགས། དེ་བཞག་པ་དེ་ཉིད་གོ་རིམ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་རྣམ་བསལ་ཞིང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་གཉིས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུའི་འགོར་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རང་འགྲེལ་གྱི་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བསྟན་བཅོས་སྤྱི་ལ་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་མེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ལེའུ་གཅིག་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལེའུའི་གོ་རིམ་དང་། གཞུང་འདིའི་ལེའུའི་གོ་རིམ་མོ། །དང་པོ་ནི། མཆོད་བརྗོད་དུ་མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་མིང་ཙམ་བསྟན་ནས་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་དེ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་སྒྲུབ་ཅིང་། དེ་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་འཆད་པ་ནི་མཆོག་དམན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་མཐར་མངོན་སུམ་ལ་ཐུག་ཅིང་། གཞལ་བྱ་ཡང་མཐར་རང་མཚན་ལ་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྗེས་དཔག་གཉིས་ལ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོ་འཆད་པ་ནི་རྗེས་དཔག་དངོས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རང་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་མི་དགོས་ཀྱང་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་ལ་ལྟོས་པས་དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་དེ། རྣམ་ངེས་ཀྱང་དགོས་པ་ལྷག་པོ་མེད་པས་གོ་རིམ
Chinese
有陷入首先讲述比量理应如此的过失，因为通过排除四种邪分别念的方式，具有相完全清净之义，在二者的现量品中也有。要知道这个过失对前面的那些也同样适用。庄严者认为，著书的顺序和书本安立的顺序有两种，第一种是按照经部的顺序著述的，第二种是因为自义有自释，所以放在第一品。天王慧认为仅仅是章节的顺序也有错误，认为真实的顺序就是著书的顺序，因为在《庄严经论》中，在讲述他义品的间隙中说，在自己意义的比量之后，紧接着讲述他人意义的比量。这也不是论典的观点，因为著述时无论按照什么顺序著述，书本安立时都要整理首尾，安立的那个本身就是真实的顺序，否则，以“断除分别之网”等来作礼赞和立誓，理应出现在量成立品的开头。如果认为那是自释的礼赞和立誓，所以没有过失，那也不合理，因为对整个论典没有礼赞和立誓，而只是加在中间的某一品上，这不是印度智者的规矩。第二，有两种，即《集量论》的章节顺序和这部论典的章节顺序。第一种是，在礼赞中仅仅显示了所诠释的量之名称，然后在现量品的开头，确定了现量和比量两种数量，然后依次讲述现量和比量，这是高低的顺序，因为比量最终也归于现量，所量最终也归于自相。然后，在两种比量中，首先讲述自义比量，这是因为它是真实比量的缘故，而且它在自义的场合依赖于因，不需要立宗，但在他义的场合依赖于因时，需要立宗，所以在其后讲述他义比量。因为《释量论》也没有额外的必要，所以是这样的顺序。
English
There is a fault of falling into the reason that the inference should be explained first, because the meaning of the completely pure characteristic by eliminating the four kinds of wrong conceptions is also in the chapter of direct perception of the two. It should be known that this fault also applies to the previous ones. The Ornamenter thinks that there are two kinds of order of composing the treatise and the order of establishing the book. The first is composed according to the order of the Sutra. The second is because the self-meaning has its own explanation, so it is placed in the first chapter. Lhawang Blo said that there is also a mistake in the order of the chapters, and he thinks that the real order is the order of composing the treatise, because in the Ornament Sutra, in the gap of explaining the chapter of other meanings, it is said that immediately after the inference of one's own meaning, the inference of other's meaning is explained. This is not the view of the treatise, because no matter what order is followed when writing, the beginning and end should be arranged when the book is established, and the establishment itself is the real order, otherwise, the praise and the promise to write by "cutting off the net of distinctions" etc. should appear at the beginning of the chapter on the establishment of valid cognition. If you think that it is the praise and the promise to write of the self-explanation, so there is no fault, that is also unreasonable, because there is no praise and promise to write for the whole treatise, but it is only added to one chapter in the middle, which is not the rule of Indian scholars. Secondly, there are two kinds, namely the order of chapters of the Compendium of Valid Cognition and the order of chapters of this treatise. The first is that in the praise, only the name of the valid cognition to be explained is shown, and then at the beginning of the chapter on direct perception, the number of direct perception and inference is determined to be two, and then the two direct perceptions and inferences are explained in order, which is the order of high and low, because the inference ultimately leads to direct perception, and the object to be measured ultimately leads to self-characterization. Then, among the two inferences, the self-meaning inference is explained first, because it is the reason for the real inference, and it depends on the sign in the case of self-meaning, and does not need a statement of proof, but in the case of other-meaning, it depends on the sign, and needs a statement of proof, so the other-meaning inference is explained after that. Because the Commentary on Valid Cognition also has no extra necessity, so it is in this order.
Tibetan
་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་གཞུང་འདིར་གོ་རིམ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དུ་མི་འཆད་ཅེ་ན། དགོས་པའི་དབང་གིས་རང་དོན་དང་པོར་འཆད་དོ། །དགོས་པ་གང་ཞེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པ་ནི་དོན་ཡིན་ཏེ། བསྟན་ཆོས་འདིའི་བསྒྲུབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགག་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་ལུགས་འབྱུང་དུ་བཤད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་གྲུབ་པར་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྔོན་དུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་བཏུས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ལེའུ་མེད་པས་མངོན་སུམ་དང་པོར་འཆད་ཅིང་། འདིར་རང་དོན་དང་པོར་འཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པའོ། །འདི་དང་ཚུལ་འདྲ་བའི་བཤད་པ་ནི་ཡ་མཱ་རིས། འཆད་པར་འགྱུར་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་མ་རྟོགས་པར་བདེ་བླག་ཏུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་པོར་བཤད་རིགས་སོ་ཞེས་དང་། ཉི་མས། དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེའུ་གཉིས་པ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསལ་བར་བཤད་པ་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་གཉིས་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པའི་ངོས་འཛིན་མི་འདྲ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་བདེན་བཞིའི་སྟེང་གི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་དོན་དང་། རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་དོན་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་དེ་ལའང་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་ལོག་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་མཐོང་བས། དེ་དག་བསལ་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རང་འགྲེལ་དང་བཅས་ཏེ་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་དོན་ལ་རང་འགྲེལ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་དང་པོར་སྟོན
Chinese
就此作了归属。第二，那么这部论著中为何不按那个顺序讲解呢？因为出于需要的缘故，首先讲解自义。什么需要呢？就是薄伽梵是量士夫是重要的，因为这是此教法最终要成立的。与此相反则是不重要的，因为这是此论著最终要破斥的。区分它们就是，驳斥在本体上颠倒的认为没有量士夫，从而成立需要的意义，即遍知的 सर्वज्ञ (sarvajña，一切智者，一切智)；驳斥在能立上颠倒的认为没有能立，以及不努力于此，从而讲述四种能立的方式，由此成立有能立；通过反向讲述方式，成立努力于能立的方法。这些都是依靠事物力量的比量，因此在成立量之前，先讲自义比量。这样做了，在《集论》和《释量论》中，因为没有区分重要与不重要的章节，所以首先讲解现量。而在此首先讲解自义的特殊之处也将被理解，这是作者的意图。与此相似的说法是，在亚玛瑞斯中，将要讲解的四圣谛中，因为不理解比量就不能轻易理解，所以应该首先讲解比量。尼玛说，为了进入四圣谛，对比量进行分类，为了展示它，第二章清晰地阐述了礼敬偈。这二者就是如此。然而，重要与不重要的认识不同，因为这二者清楚地认为四圣谛上的无常等十六种是重要的，而常等十六种是不重要的。对于那个比量，因为看到自他宗派的许多颠倒认识，为了消除它们，以不颠倒的方式进行分类，所以详细地讲解了包括自释在内的内容，这就是为自义作自释的原因，而不是首先展示。
English
This is attributed to it. Secondly, why is it not explained in that order in this treatise? Because of the need, the self-interest is explained first. What is the need? It is important that the Blessed One is a valid person, because this is the ultimate thing to be established in this teaching. The opposite of that is not important, because it is the ultimate thing to be refuted in this treatise. Distinguishing them means refuting the inverted notion that there is no valid person in essence, thereby establishing the meaning of need, the omniscient सर्वज्ञ (sarvajña, omniscient, all-knowing); refuting the inverted notion that there is no proof in the proof, and that there is no effort in it, thereby explaining the four ways of proof, thereby establishing that there is proof; by explaining the reverse way, it is established that effort is made in the method of proof. These are all based on the inference of the power of things, so before establishing validity, the self-interest inference is explained first. By doing so, in the Compendium and the Pramāṇavārttika, because there is no chapter distinguishing between important and unimportant, the direct perception is explained first. And the unique feature of explaining self-interest first here will also be understood, which is the author's intention. A similar explanation is that in Yamāri, in the Four Noble Truths to be explained, because inference cannot be easily understood without understanding it, inference should be explained first. Nima said, in order to enter the Four Noble Truths, inference is classified, and in order to show it, the second chapter clearly explains the verse of salutation. These two are like this. However, the recognition of important and unimportant is different, because these two clearly believe that the sixteen impermanent things on the Four Noble Truths are important, and the sixteen permanent things are not important. For that inference, because many inverted perceptions of self and other sects are seen, in order to eliminate them, they are classified in a non-inverted way, so the detailed explanation including self-explanation is the reason for making self-explanation for self-interest, not showing it first.