Tibetan
ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཕྱིར་རང་དོན་ལེའུ་བཤད། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ལེའུ་ལྷག་མ་ལུས་པ་གཉིས་པོ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་དུ་རྩོམ་ན། དེ་དང་ལེའུའི་གོ་རིམ་མི་མཐུན་པར་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། རང་འགྲེལ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོག་པས་དེ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། པཎྜི་ཏ་ཁ་ཅིག དོན་ནི་ཕན་པ། དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་ཕན་པ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེ་གཉིས་བླང་དོར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་ཅེས་འདོད་པ་ཤཱཀྱ་བློས། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པ་ཁོ་ན་ཞེས་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ནམ། རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཞེས་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་གསུམ་ལ་ཡང་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ཡང་དང་པོར་འཆད་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཁོ་ན་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་ཞེས་འཆད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕན་གནོད་བར་མ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ལ་ཕྱོགས་གླང་གིས་བཤད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་སོགས་ནི་དོན་ཏེ། རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་པས་བཤད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་སོགས་ནི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་ཅེས་ཏེ། ལྷས་ལེའུ་གཉིས་པའི་མཚམས་སྦྱོར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །འདི་ལ་ཡང་དཔྱད་དུ་ཡོད་དེ། རང་དོན་རྗེས་དཔག་དེ་ཕྱོགས་གླང་གིས་བཤད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་སམ་མ་གཏོགས། མ་གཏོགས་ན་ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པ་དང་། ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གནས་ཤིང་། གཏོགས་ན་རང་དོན་རྗེས་དཔག་གི་སྔོན་དུའང་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་ཁྱབ་ཁས། ལུགས་སྔ་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་རྣམ་ངེས་ལས་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་བསམ་པར་སྣང་ན་ཡང་འདི་གཉིས་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས་གསུངས་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ཡིན་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡང་དག་ཤེས་པ་ནི་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཆར་ཡིན་གྱི་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་དོན་གཅིག་ན་ལེའུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་ཡང་དག་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ལེའུ་འཆད་རིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷའི་དགོངས་པ་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འཆད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རང་དོན་དང་པོ་འཆད་ཅེས་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་མདོའི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཁོ་ན་ལ་བཞེད་པར་སྣང་སྟེ། ལེའུ་གསུམ་པའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་གོང་མ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ལེའུ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཟིན་ནས། དེ་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་སྨོས་པར་གསུངས་ཤིང་། ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལོག་རྟོག་བཞི་མཐོང་བར་གསུངས་པའི་ལོག་རྟོག་བཞི་པོ་ནི་གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ནས་འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་བར་གྱིས་རྫོགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་གསུམ་ལེའུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་གྲངས་སོགས་བཞི་བསྟན་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་བསྟན་པའི་དོན་ཏེ། འགྲེལ་པར། གལ་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ལ་རྗེས་དཔག་གི་སྔོན་དུ་རྗེས་དཔག་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མི་འཇུག་ཀྱང་། ཀུན་བཏུས་དང་རྣམ་ངེས་ལས་ཀྱང་།
Chinese
首先宣说关联的连接。 首先宣说关联的连接。 为了区分有意义和无意义，宣说自义品。宣说成立区分有意义和无意义的量。宣说恰当的剩余两个品。第一有三：首先宣说关联的连接，中间宣说品的正文本身，最后宣说以名称总结。第一是：如果这部论著是作为集论的释论来写作的，那么它与品的顺序不一致，为什么首先宣说自义比量呢？在自释四千五百颂中说：“区分有意义和无意义依赖于比量，并且为了以颠倒的认识来安立它而宣说。”这里面有破立二者。第一是：有些班智达认为，意义是有益的，无意义是不益的，区分它们就是取舍二者，这依赖于比量，因此首先阐述比量，释迦慧这样认为。区分它仅仅依赖于比量，这是非蕴含的决断吗？仅仅依赖于比量，这是他蕴含的决断吗？如果按照前者，那么区分它也依赖于现量，现量也应该首先阐述。如果按照后者，那么不合理，因为区分它也依赖于现量。如果说仅仅区分它依赖于比量，那么这也不合理，因为区分利益、损害、中间、舍弃的对象也依赖于比量，这样遮破后。对于自宗，陈那所说的量的定义和分类等是有意义的，因为它们与理相符。外道所说的量的定义和分类等是无意义的，因为它们与理不符。区分它们仅仅依赖于比量，因此首先阐述比量，如法称在第二品的连接中说，导师解释量定义的论著的原因是在安立比量之后，这样说的。对此也有可以考察的地方，自义比量是陈那所说的。
English
First, the connection of the relation is declared. First, the connection of the relation is declared. In order to distinguish between meaningful and meaningless, the chapter on self-interest is explained. It is explained that the valid means of distinguishing between meaningful and meaningless is established. The remaining two chapters that are appropriate are explained. The first has three parts: first, the connection of the relation is declared; in the middle, the text of the chapter itself is explained; and finally, the conclusion is summarized by name. The first is: If this treatise is written as a commentary on the Compendium, then why is it that it does not agree with the order of the chapters and the inference for oneself is explained first? In the self-commentary of four thousand five hundred verses, it is said: "Distinguishing between meaningful and meaningless depends on inference, and it is explained in order to establish it with inverted cognition." There are two aspects to this meaning: refutation and establishment. The first is: Some panditas think that meaning is beneficial, and meaninglessness is not beneficial. Distinguishing between them is to accept or reject the two. This depends on inference, so inference is explained first, so says Shakya Blo. Distinguishing it depends only on inference, is this a non-implicative determination? It depends only on inference, is this an other-implicative determination? According to the former, distinguishing it also depends on direct perception, and direct perception should also be explained first. According to the latter, it is not reasonable, because distinguishing it also depends on direct perception. If it is said that only distinguishing it depends on inference, then this is also unreasonable, because distinguishing the objects of benefit, harm, intermediate, and abandonment also depends on inference, after refuting in this way. For one's own system, the definition and classification of valid means as explained by Dignāga are meaningful, because they are in accordance with reason. The definition and classification of valid means as explained by outsiders are meaningless, because they are not in accordance with reason. Distinguishing them depends only on inference, therefore inference is explained first, as Dharmakīrti said in the connection of the second chapter, the reason why the teacher explained the treatise on the definition of valid means is after establishing inference. There is also something to examine here, the inference for oneself is what Dignāga said.
Chinese
关于量（pramāṇa）的定义，以及是否属于分类范畴的问题。如果不属于，那么量就不能确定为现量和比量两种，并且会存在量变成只有现量的过失。如果属于，那么在自利比量之前也需要讲解自利比量，因为区分它们依赖于比量，需要承认宗、因、喻。前一种观点也是不合理的，因为《释量论》中说，获得和舍弃有益和无益之物，必定以正确的认识为先导。虽然看起来这两者意思相同，但实际上并不相同。《释量论》中所说的是世俗共称的量的取舍对象是自相的有无。而其先导的正确认识，则是现量和比量两者，而不仅仅是比量。否则，如果意思相同，那么所有章节的开头都应该讲解正确的认识这一章节。天神的观点是，因为讲解量的定义的论典是原因，所以首先讲解自利。所谓的量的定义的论典，似乎是指经部的现量品。因为在第三品的结尾处，尊者说，讲解量的定义的论典的原因是比量。并且论典的开头，赞颂句上半部分的解释已经在第一品中说明。因为那是为了阐述量的定义而作的，所以才说了“所量二者”等等。并且，对于量及其定义的论典，他说看到了四种邪分别，这四种邪分别是从对数量的邪分别到对结果的邪分别之间全部说完的缘故。现量品是量的定义的论典的意义，也是因为通过显示数量等四种，从而完全显示了量的定义的意义。注释中说：如果说，在显示量的定义时，显示数量等没有意义，那么不是的，因为那是具有完全清净的定义意义的缘故。因此，虽然这里不会出现比量之前需要讲解比量的过失，但是《集量论》和《释量论》中也是如此。
English
Regarding the definition of valid cognition (pramāṇa) and the question of whether it belongs to the category of classification. If it does not belong, then valid cognition cannot be determined as being of two types, perception and inference, and there would be the fault of valid cognition becoming only perception. If it does belong, then before the inference for oneself, it would also be necessary to explain the inference for oneself, because distinguishing them depends on inference, and it is necessary to accept the subject, reason, and example. The former view is also unreasonable, because in the Pramāṇavārttika it says that obtaining and abandoning beneficial and non-beneficial things must be preceded by correct knowledge. Although it seems that these two have the same meaning, they are actually not the same. What is said in the Pramāṇavārttika is that the object of acceptance and rejection of valid cognition, which is commonly referred to, is the existence or non-existence of self-characteristics. And the correct knowledge that precedes it is both perception and inference, not just inference. Otherwise, if the meaning is the same, then at the beginning of all chapters, it would be appropriate to explain the chapter on correct knowledge alone. The thought of the gods is that because the treatise on the definition of valid cognition is the cause, the first to be explained is the benefit for oneself. The so-called treatise on the definition of valid cognition seems to be referring only to the chapter on perception in the Sutra. Because at the end of the third chapter, the teacher says that the cause for explaining the treatise on the definition of valid cognition is inference. And at the beginning of the treatise, the explanation of the first half of the verse of homage has already been shown in the first chapter. Because that was done to explain the definition of valid cognition, it is said that "the two to be measured" and so on. And regarding valid cognition and the treatise on its definition, he said that he saw four wrong conceptions, and these four wrong conceptions are said to be complete from the wrong conception about number to the wrong conception about result. The meaning of the chapter on perception being the treatise on the definition of valid cognition is also because by showing the four, such as number, the meaning of the definition of valid cognition is completely shown. In the commentary it says: If it is said that when showing the definition of valid cognition, showing number and so on is meaningless, then it is not so, because it is the meaning of a completely pure definition. Therefore, although the fault of needing to explain inference before inference does not occur here, it is also the same in the Compendium of Valid Cognition and the Pramāṇaviniścaya.