Tibetan
པག་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མི་འཇུག་ཀྱང་། ཀུན་བཏུས་དང་རྣམ་ངེས་ལས་ཀྱང་། རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་འཇུག་སྟེ། ལོག་རྟོག་རྣམ་བཞི་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་མངོན་གསུམ་ལེའུ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་འདི་ནི་གོང་མ་རྣམས་ལ་ཡང་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱན་མཛད་པས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་གོ་རིམ་དང་། གླེགས་བམ་གནས་པའི་གོ་རིམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོའི་གོ་རིམ་ལྟར་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རང་དོན་ལ་རང་འགྲེལ་ཡོད་པས་ལེའུ་དང་པོར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། ལྷ་དབང་བློས་ནི་ལེའུ་གོ་རིམ་ཙམ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། གོ་རིམ་དངོས་ནི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་གོ་རིམ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རྒྱན་ལས་གཞན་དོན་ལེའུའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཆད་དེ་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ཡང་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྩམས་པའི་ཚེ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟར་བརྩམས་ཀྱང་གླེགས་བམ་གནས་པའི་ཚེ་མགོ་མཇུག་བསྒྲིགས། དེ་བཞག་པ་དེ་ཉིད་གོ་རིམ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་རྣམ་བསལ་ཞིང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་གཉིས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུའི་འགོར་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རང་འགྲེལ་གྱི་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བསྟན་བཅོས་སྤྱི་ལ་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་མེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ལེའུ་གཅིག་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལེའུའི་གོ་རིམ་དང་། གཞུང་འདིའི་ལེའུའི་གོ་རིམ་མོ། །དང་པོ་ནི། མཆོད་བརྗོད་དུ་མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་མིང་ཙམ་བསྟན་ནས་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་དེ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་སྒྲུབ་ཅིང་། དེ་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་འཆད་པ་ནི་མཆོག་དམན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་མཐར་མངོན་སུམ་ལ་ཐུག་ཅིང་། གཞལ་བྱ་ཡང་མཐར་རང་མཚན་ལ་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྗེས་དཔག་གཉིས་ལ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོ་འཆད་པ་ནི་རྗེས་དཔག་དངོས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རང་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་མི་དགོས་ཀྱང་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་ལ་ལྟོས་པས་དེའི་
Chinese
即使不犯有与推论相悖的过失，但在《集量论》和《释量论》中，也会犯有首先阐述推论之理的过失，因为通过排除四种颠倒错觉的方式，具有完全清净的体性的意义，在它们二者的现量品中也是存在的。要知道这个过失对于前面的论著也同样适用。庄严者（法称）认为，著书的顺序和经卷安放的顺序二者中，前者是按照经部的顺序来著作的，后者是因为自宗有自释，所以安放在第一品。天王慧认为仅仅在章节顺序上也有错误，认为真正的顺序是著书的顺序，因为在《庄严论》中，在解释他利品时，说道在自己利益的推论之后，紧接着阐述他人利益的推论。这也不是论典的本意，因为著作时无论按照什么顺序著作，在经卷安放时，都会整理首尾，安放的那个本身就是真正的顺序，否则，就会犯有在《量成立论》的开头出现“断除分别网”等等的礼赞和立誓著作的过失。如果认为那是自释的礼赞和立誓著作，所以没有过失，那也是不合理的，因为对于整个论典没有礼赞和立誓著作，而只是安放在中间的一个章节，这不是印度智者的规矩。第二方面分为两种，即《集量论》的章节顺序和这部论典的章节顺序。第一方面是，在礼赞中仅仅揭示了所诠释的量之名称，然后在现量品的开头，确定了现量和比量两种数量，然后依次阐述现量和比量，这是高低的顺序，因为推论最终也归于现量，所量最终也归于自相。然后，在两种推论中，首先阐述自利推论，这是因为它是真正的推论，并且在自利的情况下依赖于相时，不需要论式，但在他利的情况下依赖于相时，需要论式，因此
English
Even if there is no fault of being contrary to the reasoning of inference, in the Compendium of Valid Cognition and the Explanation of Valid Cognition, there is also the fault of first explaining the reasoning of inference, because the meaning of having a completely pure nature by eliminating the four kinds of inverted illusions also exists in the chapter on direct perception of the two. It should be known that this fault also applies to the previous treatises. The Adorner (Dharmakīrti) believes that of the two, the order of composing the treatise and the order of placing the scriptures, the former is composed according to the order of the sutras, and the latter is placed in the first chapter because the self-commentary is for one's own purpose. Lhawang Blo said that there is confusion even in the order of the chapters, and he believes that the real order is the order of composing the treatise, because in the Ornament, in the connection of the chapter on the benefit of others, it is said that immediately after the inference for one's own benefit, the inference for the benefit of others is explained. This is also not the intention of the treatise, because no matter what order is used to compose the treatise, when the scriptures are placed, the beginning and the end are arranged, and the placement itself is the real order, otherwise, there would be the fault of the praise and the promise to write appearing at the beginning of the chapter on the establishment of valid cognition with "eliminating the net of conceptualization" and so on. If it is thought that it is the praise and the promise to write of the self-commentary, so there is no fault, that is also unreasonable, because there is no praise and promise to write for the entire treatise, but it is only placed in one chapter in the middle, which is not the custom of Indian scholars. The second aspect is divided into two, namely the chapter order of the Compendium of Valid Cognition and the chapter order of this treatise. The first aspect is that in the praise, only the name of the valid cognition to be expressed is revealed, and then at the beginning of the chapter on direct perception, the number of direct perception and inference is determined to be two, and then direct perception and inference are explained in order, which is the order of high and low, because inference ultimately leads to direct perception, and the object to be measured ultimately leads to self-characterization. Then, among the two inferences, the inference for one's own benefit is explained first, because it is the real inference, and when it relies on the sign in the case of one's own benefit, there is no need for a syllogism, but when it relies on the sign in the case of the benefit of others, it needs a syllogism, therefore