Tibetan
དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཕྱིར་རང་དོན་ལེའུ་བཤད་པ། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཕྱིར་རང་དོན་ལེའུ་བཤད་པ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཕྱིར་རང་དོན་ལེའུ་བཤད། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ལེའུ་ལྷག་མ་ལུས་པ་གཉིས་པོ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་དུ་རྩོམ་ན། དེ་དང་ལེའུའི་གོ་རིམ་མི་མཐུན་པར་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། རང་འགྲེལ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོག་པས་དེ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། པཎྜི་ཏ་ཁ་ཅིག དོན་ནི་ཕན་པ། དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་ཕན་པ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེ་གཉིས་བླང་དོར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་ཅེས་འདོད་པ་ཤཱཀྱ་བློས། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པ་ཁོ་ན་ཞེས་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ནམ། རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཞེས་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་གསུམ་ལ་ཡང་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ཡང་དང་པོར་འཆད་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཁོ་ན་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་ཞེས་འཆད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕན་གནོད་བར་མ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཡང་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ལ་ཕྱོགས་གླང་གིས་བཤད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་སོགས་ནི་དོན་ཏེ། རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་པས་བཤད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་སོགས་ནི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་ཅེས་ཏེ། ལྷས་ལེའུ་གཉིས་པའི་མཚམས་སྦྱོར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ་ཞེས་གསུང
Chinese
为了区分有意义和无意义，宣说自义品。 为了区分有意义和无意义，宣说自义品。 首先，展示关联的连接。 为了区分有意义和无意义，宣说自义品。 宣说区分有意义和无意义的量成立。 宣说其余两个恰当的品。 第一品有三个方面：首先，展示关联的连接；中间，宣说品本身的论述；最后，展示以名称总结结尾。 第一方面是：如果这部论著被撰写成《集量论释》，那么，为什么它与品的顺序不一致，而首先宣说自义比量呢？ 在《自释》四千五百颂中说：“区分有意义和无意义依赖于比量，并且为了通过颠倒的分别来安立它，所以进行宣说。” 这句话的含义有破立两个方面。 第一方面是：有些班智达认为，有意义是利益，无意义是不利益，区分它们就是取舍二者，这依赖于比量，所以首先阐述比量。释迦智认为，区分它们仅仅依赖于比量，这是非蕴含的排除吗？ 仅仅依赖于比量，这是他蕴含的排除吗？ 如果是前者，那么区分它们也依赖于现量，现量也应该首先阐述。 如果是后者，那么不合理，因为区分它们也依赖于现量。 如果说仅仅区分它们依赖于比量，那么这也不合理，因为区分利益、损害和中间的舍弃之境也依赖于比量。这样驳斥之后，对于自宗来说，陈那所说的量的定义和分类等是有意义的，因为它们与理相符；外道所说的量的定义和分类等是无意义的，因为它们与理不符。 区分它们仅仅依赖于比量，所以首先阐述比量。 如同法称在第二品的连接中说，导师解释量的定义的论著的原因是，在确立比量之后。这样说道。
English
In order to distinguish between meaningful and meaningless, the chapter on self-benefit is explained. In order to distinguish between meaningful and meaningless, the chapter on self-benefit is explained. First, show the connection of the relation. In order to distinguish between meaningful and meaningless, the chapter on self-benefit is explained. It explains the establishment of valid cognition that distinguishes between meaningful and meaningless. It explains the remaining two appropriate chapters. The first has three aspects: first, show the connection of the relation; in the middle, explain the text of the chapter itself; and finally, show the conclusion with the name. The first aspect is: If this treatise is written as a commentary on the Compendium of Valid Cognition, then why is it inconsistent with the order of the chapters, and why is self-benefit inference explained first? In the Self-Commentary of Four Thousand Five Hundred Verses, it says: "Distinguishing between meaningful and meaningless depends on inference, and it is explained in order to establish it through inverted distinctions." The meaning of this statement has two aspects: refutation and establishment. The first aspect is: Some Panditas think that meaningful is beneficial, meaningless is non-beneficial, and distinguishing between them is accepting and rejecting the two, which depends on inference, so inference is explained first. Shakya-blo thinks that distinguishing them depends only on inference, is this a non-implicative exclusion? Does it depend only on inference, is this an other-implicative exclusion? If it is the former, then distinguishing them also depends on direct perception, and direct perception should also be explained first. If it is the latter, then it is unreasonable, because distinguishing them also depends on direct perception. If it is said that only distinguishing them depends on inference, then this is also unreasonable, because distinguishing the objects of benefit, harm, and intermediate abandonment also depends on inference. After refuting in this way, for one's own system, the definition and classification of valid cognition, etc., as explained by Dignāga, are meaningful, because they are in accordance with reason; the definition and classification of valid cognition, etc., as explained by outsiders, are meaningless, because they are not in accordance with reason. Distinguishing them depends only on inference, so inference is explained first. Just as Dharmakīrti said in the connection of the second chapter, the reason why the teacher explained the treatise on the definition of valid cognition is after establishing inference.
Tibetan
་ངོ་། །འདི་ལ་ཡང་དཔྱད་དུ་ཡོད་དེ། རང་དོན་རྗེས་དཔག་དེ་ཕྱོགས་གླང་གིས་བཤད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་སམ་མ་གཏོགས། མ་གཏོགས་ན་ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་མ་ངེས་པ་དང་། ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གནས་ཤིང་། གཏོགས་ན་རང་དོན་རྗེས་དཔག་གི་སྔོན་དུའང་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་ཁྱབ་ཁས། ལུགས་སྔ་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་རྣམ་ངེས་ལས་ཕན་པ་དང་མི་ཕན་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་བསམ་པར་སྣང་ན་ཡང་འདི་གཉིས་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས་གསུངས་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་རང་མཚན་ཡོད་མེད་ཡིན་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡང་དག་ཤེས་པ་ནི་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཆར་ཡིན་གྱི་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་དོན་གཅིག་ན་ལེའུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་ཡང་དག་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ལེའུ་འཆད་རིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷའི་དགོངས་པ་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འཆད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རང་དོན་དང་པོ་འཆད་ཅེས་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་མདོའི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཁོ་ན་ལ་བཞེད་པར་སྣང་སྟེ། ལེའུ་གསུམ་པའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་གོང་མ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ལེའུ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཟིན་ནས། དེ་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་སྨོས་པར་གསུངས་ཤིང་། ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལོག་རྟོག་བཞི་མཐོང་བར་གསུངས་པའི་ལོག་རྟོག་བཞི་པོ་ནི་གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ནས་འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་བར་གྱིས་རྫོགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་གསུམ་ལེའུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་གྲངས་སོགས་བཞི་བསྟན་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་བསྟན་པའི་དོན་ཏེ། འགྲེལ་པར། གལ་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ལ་རྗེས་དཔག་གི་སྔོན་དུ་རྗེས་ད
Chinese
哦。对此还有可以研究的地方。自利比量是否属于法称论师所说的量之自性和分类之中？如果不属于，那么量就不能确定为现量和比量两种，而且量会变成只有现量一种的过失。如果属于，那么在自利比量之前也需要讲解自利比量，因为区分它依赖于比量，即依赖于对相、遍、立宗的承认。前一种观点也不合理，因为《释量论》中说，获得和舍弃利益与非利益，必定是以正确的认识为先导。虽然看起来这两者意思相同，但实际上并不相同。《释量论》中所说的是普遍名言的量的取舍对象是自相的有无。而其先导的正确认识，则是现量和比量两种，而不是仅仅比量。否则，如果意思相同，那么所有章节的开头都应该讲解正确的认识这一章节。天神的观点是，因为是讲解量之自性的论典的原因，所以首先讲解自利。也就是说，量之自性的论典似乎只是指经部的现量品。因为在第三品的结尾处说，论师讲解量之自性的论典的原因是随后的比量。并且论典的开头，赞颂句上半部分的解释，第一品就已经说明了。因为那是为了阐述量的自性，所以才说了“所量二故”等等。并且，认为量及其自性的论典有四种邪分别，这四种邪分别是指从对数量的邪分别到对结果的邪分别之间所完整阐述的内容。现量品是量之自性的论典的意义，也是因为阐述了数量等四种，从而阐述了清净的量之自性。在注释中说：“如果说，在阐述量的自性时，阐述数量等是没有意义的，那么不是的，因为那是具有清净自性的意义的缘故。”因此。对此，在比量之前
English
Oh. There is also room for investigation on this. Does the inference for oneself belong to the nature and classification of valid cognition as explained by Dignāga? If it does not belong, then the number of valid cognitions cannot be determined as two, perception and inference, and the fault of valid cognition becoming only perception will remain. If it belongs, then before the inference for oneself, it is also necessary to explain the inference for oneself, because distinguishing it depends on inference, that is, on the acceptance of the sign, pervasion, and thesis. The former view is also unreasonable, because it is said in the Pramāṇasamuccaya that obtaining and abandoning benefit and non-benefit must be preceded by correct knowledge. Although it seems that these two have the same meaning, they are not the same. What is said in the Pramāṇasamuccaya is that the object of acceptance and rejection of valid cognition in common parlance is the existence or non-existence of self-characteristics. And the correct knowledge that precedes it is both perception and inference, not just inference. Otherwise, if the meaning is the same, then at the beginning of all chapters, it would be appropriate to explain the chapter on correct knowledge alone. The thought of the deity is that because it is the reason for explaining the treatise on the nature of valid cognition, the first explanation is for oneself. That is, the treatise on the nature of valid cognition seems to refer only to the chapter on perception in the Sutra. Because at the end of the third chapter, it is said that the reason for the teacher explaining the treatise on the nature of valid cognition is the subsequent inference. And at the beginning of the treatise, the explanation of the first half of the verse of praise has already been explained in the first chapter. Because that is for explaining the nature of valid cognition, it is said, "Because there are two objects to be measured," etc. And it is said that there are four wrong conceptions about valid cognition and its nature, and these four wrong conceptions are the complete explanations from the wrong conception about number to the wrong conception about result. The meaning of the chapter on perception being the treatise on the nature of valid cognition is also because the four, such as number, are explained, thereby explaining the pure nature of valid cognition. In the commentary, it is said, "If it is said that it is meaningless to show numbers, etc. when showing the nature of valid cognition, then it is not so, because it is the meaning of having a pure nature." Therefore. On this, before inference