Tibetan
ར། །གང་ཤར་དྲན་པས་སོར་བཞག་ན། །དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ཏུ། །རྣལ་འབྱོར་རྒྱལ་པོ་གདོན་མི་ཟ། །ཞེས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མས། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་འདི་རྙེད་ནས། །བསྐལ་བའི་མུན་པར་སྒྲོན་མེ་སྤར། །ལས་ཀྱི་འཁྲུལ་བ་གཏན་ནས་བཅོམ། །སྐྱེས་བུ་གཉིད་སད་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། མཉམ་མེད་དྭགས་པོ་རིན་པོ་ཆེས། །རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་ལེགས་པར་གདའ། །གཉེན་པོས་བཅོས་སུ་མེད་པར་གདའ། །རིག་པ་གསལ་བའི་ངང་དུ་གདའ། །ཞེས་དང༌། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞེས་དང༌། རྒྱལ་བ་རྒོད་ཚང་པས། དེས་ན་རྟོག་པ་སྐྱེས་དུས་སུ། །དེ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བར། །སྟོང་པར་ཤེས་པས་སོ་ལ་ཞོག །རྟོག་པ་ཆོས་སྐུ་ཤར་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་གསུངས་པས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྐྱངས་ཏེ་ངོ་སྤྲད་པས་ཉམས་ལེན་བདེ་མོ་ཞིག་ཡོང་པར་གདའ། །སྔར་མི་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་མ་ཤེས་པ་ཡིན། ད་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་དེ་སྔ་ཕན་མིག་གིས་མིག་མ་མཐོང་བ་བཞིན་རྟོག་པ་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་བསྒྲིབས་ནས་འཆར་སྒོའི་གདངས་མ་མཐོང་ལ། འདིར་རྟོག་པ་དྭངས་པས་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་སྒོམ་གྱི་མཐིལ་རྟོག་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་གང་ཤར་གྱི་རྟོག་པ་དེ་ངོས་ཟིན་པར་གྱིས་ལ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་སྟོང་རྗེན་པར་གནས་པ་དེའི་སྟེང་དུ་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བར་མ་བཅོས་པར་བཞག་པས་རྟོག་པ་རང་སར་གྲོལ་ནས་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ལ་གསལ་སྟོང་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྗེ་སྒམ་པོ་པའི་ཞལ་ནས། རྟོག་པ་དེ་དགོས་པར་བལྟ། སྐུ་དྲིན་ཆེ་བར་བལྟ། སྙིང་དུ་སྡུག་པར་བལྟ། མེད་དུ་མི་རུང་བར་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་དུ་སྣང་ཡང་དོན་ཅན་དུ་བལྟས་པ་ཡིན་པས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན། རྣམ་རྟོག་མེད་ན་ཆོས་ཉིད་མེད་པས་རྟོག་པ་དགོས་པར་བལྟ། སྔར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལས་ད་རྟོག་པ་ཆོས་སྐུར་གསལ་འདེབས་པ་འདུག་པས་སྐུ་དྲིན་ཆེ་བར་བལྟ། ད་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཀྱང་དེའི་སྟེང་དུ་རྩོལ་མེད་དུ་འཇོག་ཤེས་པ་ན་ཁོ་རང་ཆོས་སྐུར་འདུག་པས་སྙིང་དུ་སྡུག་པར་བལྟ། རྟོག་པ་སྙིང་དུ་སྡུག་པའི་མྱོང་བ་སྐྱེས་ན་ཁམས་འདུས་ཀུན་འབྱུང་བའི་དོན་མེད། ཁམས་འདུས་ཚད་རྟོག་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་པས་འདུས་པ་ཡིན་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་སྒམ་པོ་ནས་དྭགས་པོ་སྟོད་དུ་བྱོན་ཙ་ན་གྲྭ་པ་ཐམས་ཅད་ཚོགས
Chinese
ར། 如果以忆念安住于所显现之境，如是于空性之中，瑜伽之王不受邪魔所侵。如是说。智慧空行母说：证悟此自性智慧后，于劫之黑暗中点燃明灯，彻底摧毁业之迷乱，如士夫从睡中醒来一般。如是说。无等达波仁波切说：分别念法身甚好，无须对治而修整，于觉性明朗之状态中安住。如是说。至尊慈氏说：于此无须遣除任何事物，亦无须安立任何事物，于真实性中如实观照，如实见则得解脱。如是说。嘉瓦郭仓巴说：因此当生起分别念之时，莫视其为过患，以知其为空性而放松，分别念即是法身显现。如是等等，宣说了无量，如是知晓后，通过守护而介绍，则会生起轻松的修法。以前是不了知无分别之上的修法，现在是了知分别之上的修法，因此如同以前眼睛无法看见眼睛一般，分别念自己遮蔽自己，而无法见到显现之门径。此处分别念清澈，因此能见到自性，所以修行的核心在于分别念，要认识任何显现的分别念，并且于其自性光明空性赤裸之状态中，不带希冀与恐惧地安住于不造作之中，则分别念于自身解脱，并且于分别念之自性中，证悟光明空性离戏之体性。如是，冈波巴尊者说：当视分别念为所需，当视其为恩德，当视其为心爱，当视其为不可或缺。如是显现，然视其为有意义，此乃本性之实相。若无分别念，则无法有法性，故当视分别念为所需。以前因不了知分别念之自性而流转于轮回，如今分别念显现为法身，故当视其为恩德。如今即使生起分别念，亦知晓于其上无勤安住，则其自身即是法身，故当视其为心爱。若生起视分别念为心爱之体验，则无有五蕴和合生起之意义。五蕴和合之量，皆因视分别念为过患而和合。又说，当冈波巴从达波前往达波上部时，所有僧众聚集。
English
Ra. If one abides in the arising with mindfulness, then in such emptiness, the king of yogis is not consumed by demons. Thus it is said. The wisdom dakini said: Having found this self-awareness wisdom, ignite a lamp in the darkness of the kalpa, completely destroy the delusion of karma, like a man awakened from sleep. Thus it is said. The peerless Dagpo Rinpoche said: Conceptual thought, the Dharmakaya, is very good. It is present without needing to be corrected by antidotes. It is present in the state of clear awareness. Thus it is said. The venerable Maitreya said: In this, there is nothing to be removed, and there is nothing to be placed. Look directly at reality, and seeing directly, one is liberated. Thus it is said. Gyalwa Godtsangpa said: Therefore, when thoughts arise, do not see them as faults. By knowing them as empty, let them be. Thoughts are the arising of the Dharmakaya. Thus, he spoke limitlessly. Having understood this and nurtured it, introducing it will bring about an easy practice. Previously, one did not know how to meditate on non-thought. Now, one knows how to meditate on thought. Therefore, just as the eye cannot see the eye, thoughts themselves obscure themselves, and one does not see the gateway of arising. Here, thoughts are clear, so one sees their essence. Therefore, the core of meditation is on thoughts. Recognize whatever thoughts arise, and in their own essence, which is clear, empty, and naked, abide without hope or fear, without artifice. Then thoughts dissolve on their own, and in the essence of thoughts, one realizes that very clarity, emptiness, and freedom from elaboration. Thus, Lord Gampopa said: View thoughts as necessary, view them as kind, view them as beloved, view them as indispensable. Although they appear in this way, view them as meaningful, for this is the nature of reality. Without thoughts, there is no Dharmata, so view thoughts as necessary. Previously, one wandered in samsara because one did not know the nature of thoughts. Now, thoughts are illuminating as the Dharmakaya, so view them as kind. Now, even when thoughts arise, if one knows how to rest effortlessly in them, then they themselves are the Dharmakaya, so view them as beloved. If the experience of viewing thoughts as beloved arises, then there is no meaning in the aggregation of the skandhas arising. The measure of the aggregation of the skandhas is that they are aggregated because one views thoughts as faults. It is also said that when Gampopa went from Dagpo to Upper Dagpo, all the monks gathered.
Tibetan
་པའི་དུས་སུ་འདི་སྐད་གསུངས་ཏེ། སྒོམ་ཆེན་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཞིག་འདོད། རྣམ་རྟོག་ཁོ་ནི་དགག་ཏུ་མི་བཏུབ་བར་འོང༌། སྒོམ་ཆེན་པ་འོ་བརྒྱལ་ཏེ་འགྲོ། འོ་ན་ཤིང་ཇི་ལྟར་མང་བ་ལྟར་མེ་ཆེ་བ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་ཇི་ལྟར་མང་བ་ལྟར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་དུག་ལྔ་དང་རྣམ་རྟོག་དེ་ཀ་ལྟར་སྐྱེར་བཅུག་པས་ཆོག །དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་མ་བཅོས་པ་འདི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་འདི་རང་ཡིན་ནོ། །རང་ཅག་གིས་སངས་རྒྱས་ངོ་མ་ཤེས་པའང་འདི་ཀ་རང་ཡིན། སངས་རྒྱས་ལའང་འདི་ཀ་ལས་མེད། །ཅེས་གསུངས་ལ། ཕག་མོ་གྲུ་པས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིག་པ་སྟེ། །རིག་པ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དུ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དགའ་བ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས། །སྒོས་ཀྱང་སྐུ་དྲིན་ཆེ་བར་བསམ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སེམས་ཉིད་ལ། །སྤང་བར་འདོད་ན་མང་དུ་འགྲོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པས་སྤང་མི་དགོས། །ཞེས་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བྱུང་དུས་སུ། །རང་གི་བླ་མར་ཝལ་གྱིས་ཤེས། །རྟོག་པ་སྐུ་དྲིན་ཅན་དུ་གོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་རྣམ་རྟོག་གཉིས། །ཐ་དད་ཅུང་ཟད་མེད་པར་ནི། །ངེས་ཤེས་བརྟན་པོ་སྐྱེས་པ་དེ། །བདག་གི་མ་འཁྲུལ་བླ་མ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་སེམས་སུ་ཤེས་གྱུར་ཏེ། །སེམས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་དུ་མེད། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་ཏུ་མེད། །རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་འདི། །ཆུ་ལ་ལན་ཚྭ་བཏབ་པ་བཞིན། །རྟོག་པ་སྟོང་པ་གཉིས་མེད་པར། །སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བླ་མ་དེ། །ཤེས་རབ་སྒོ་འབྱེད་བླ་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པར་གསུངས་པ་དང༌། གྲུབ་ཐོབ་ཨཽ་རྒྱན་པས། །མི་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་བཙལ་མི་དགོས། །རྣམ་རྟོག་ལ་སྐྱོན་དུ་ལྟ་མི་དགོས། །ཉམས་ལེན་གྱི་མུ་གེ་མི་ཡོང་བར་སྐྱ་རྒྱལ་གྱི་མགོ་ནས་ཟིན་པ་ཡིན་པས་སེམས་གནས་གནས་པོ་གསལ་གསལ་པོ་བདེ་བདེ་པོ་ཞིག་མ་འཚོལ་བར་གང་ཤར་ལ་སྤངས་བླང་མེད་པར་ཉམས་སུ་ལོངས་ཤིག །ཅེས་གསུངས་པས་རྟོག་པ་གང་ཤར་ཡང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་དྲན་པ་མ་ཡེངས་པའི་ངང་ནས་བཟོ་བཅོས་མི་བྱེད་པ་དེ་ཀའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་ཧད་དེ་བྱད་དེ་འཛིན་མེད་ལྷུག་པའི་ངང་ནས་རང་བབས་སུ་འཇོག་པ་གལ་ཆེ། དེས་ན་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ཆུ་ལས་མ་འདས་པ་བཞིན་དུ་དྲན་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་ཅིང༌། སེམས་ཀྱང་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་ཅིང་དེ་ལ་ཅེར་བལྟས་པས་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ལ་མ་འགགས་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ལྷང་ངེར་འདུག་པ་
Chinese
在……的时候，这样说道：大修行者认为是没有分别念的。分别念是无法否定的。大修行者感到疲惫而离开。那么，就像树木越多火就越大一样，分别念越多，二元对立的智慧就越增长，因此，允许五毒和分别念像对待粪便一样产生就可以了。没有扬弃取舍，不做作的这个，就是过去、现在、未来一切诸佛的意之智慧。我们没有真正认识佛，也是因为这个。佛也只有这个。这样说道。猪母多吉说道：分别念即是觉性，觉性是解脱的三门。圣人应当了知，以大乐的觉受，尤其应当思维恩德之大。分别念在心性中，如果想要断除，就会越来越多。因为无生，所以不必断除。并且，分别念生起的时候，以虔诚之心了知自己的上师。了知念头是恩德之源。法身与分别念二者，没有丝毫的差别，生起坚定不移的定解的那个人，是我的不谬上师。了知分别念即是心，了知心性是无生的。分别念是无法断除的，无分别智慧是无法修成的。各种各样的念头显现，就像在水中撒盐一样。能示现念头与空性无二无别的上师，是开启智慧之门的上师。等等，说了无边无际。成就者邬金巴说道：不必特意去寻找无分别，不必把分别念看作过失。为了不出现修行的饥荒，要从抓住穷人的头开始，所以不要寻找一个安住、清晰、舒适的心，而是对任何生起的东西都不作取舍地去修持。这样说道，因此，无论生起什么念头，都不要扬弃取舍，在不散乱的觉性中，不作任何改造，看着那个的自性，惊愕、茫然、无执地自然安住非常重要。因此，就像水中的月亮没有离开水一样，所有的念头也都是心，心也像影像一样，安住在光明空性中，这样凝视着它，念头生起时不会受到阻碍，而是无根无基地坦然安住。
English
At the time of..., it was said: Great meditators think of being without conceptualization. Conceptualization itself cannot be refuted. Great meditators become exhausted and leave. Well then, just as the more trees there are, the bigger the fire is, the more conceptualization there is, the more the wisdom of non-duality grows, so it is okay to allow the five poisons and conceptualization to arise just like manure. Without rejection or acceptance, this uncorrected state is the very wisdom of the mind of all Buddhas of the three times. The fact that we do not truly know the Buddha is also because of this. The Buddha also has nothing other than this. Thus it was said. Phagmo Drupa said: Conceptualization is awareness, awareness is the three doors of liberation. Noble beings should know this, with the perception of great bliss, especially thinking of the great kindness. In the nature of mind, if you want to abandon conceptualization, it will increase. Because it is unborn, there is no need to abandon it. And, when conceptualization arises, know your own guru with devotion. Understand that thoughts are the source of kindness. The Dharmakaya and conceptualization, the two, without the slightest difference, the one who has stable conviction arising, is my unerring guru. Knowing conceptualization as mind, knowing mind itself as unborn. Conceptualization cannot be abandoned, non-conceptual wisdom cannot be cultivated. These various appearances of thoughts, like putting salt in water. The guru who shows that thoughts and emptiness are non-dual, is the guru who opens the door of wisdom. And so on, he said immeasurably. The accomplished Orgyenpa said: There is no need to deliberately seek non-conceptualization. There is no need to see faults in conceptualization. In order to avoid a famine of practice, it is from seizing the head of the poor, so do not seek a stable, clear, comfortable mind, but practice without acceptance or rejection of whatever arises. Thus it was said, therefore, no matter what thoughts arise, without rejection or acceptance, in the state of unscattered awareness, without making any modifications, looking at the nature of that itself, astonished, bewildered, ungrasping, it is very important to remain naturally. Therefore, just as the moon in the water does not go beyond the water, all thoughts are also only mind, and mind also, like an image, abides in clarity and emptiness, and by staring at it, when thoughts arise, they are not obstructed, but remain clearly without foundation or root.