Tibetan
འགྱུ་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ། འགྱུ་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ། ཡང་ངོ་སྤྲོད་གདབ་ཚུལ་ལ། འགྱུ་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་དང༌། སྣང་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ། འགྱུ་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། སྔོན་འགྲོ་ལུས་གནད་ཞི་ལྷག་གི་དམིགས་པ་སྔ་མ་རྣམས་མ་བརྗེད་ཙམ་མ་མཐུང་ཙམ་བསྒོམས་ནའང་ལེགས། ཐོག་མར་ཤེས་པ་རང་ལུགས་སུ་གློད་ནས་བཞག །དེའི་ངང་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཅིར་གྱི་བལྟ། དེ་ནས་འགྱུར་བཅུག་སྟེ་ལྷ་སའི་ཇོ་བོའམ་མཚུར་ཕུའི་ལྷ་ཆེན་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་གསལ་ལམ་གྱི་ཤར་ཤར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ། སླར་ཡང་འགྱུ་མཁན་གྱི་སེམས་དེ་དང་གནས་པའི་སེམས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། འགྱུ་སེམས་དེ་དང་དེ་ལ་ལྟ་བའི་སེམས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། དེ་ལྟར་བལྟས་པས་འགྱུར་བ་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་ཞིང༌། ཡང་སེམས་ཡུལ་དུ་ཤར་བའི་ལྷ་ཆེན་དེ་དང་དེ་ཤར་བའི་སེམས་དེ་གཉིས་ཨེ་གཅིག་བལྟ། གཅིག་ན་སེམས་ལྷ་ཆེན་དུ་སོང་བ་ཡིན་ནམ། ལྷ་ཆེན་སེམས་སུ་སོང་བ་ཡིན་བརྟག །མི་གཅིག་ན་ལྷ་ཆེན་དུ་མཐོང་བ་དེ་ལྷ་ཆེན་དངོས་རེད་དམ་གཞན་ཞིག་ལྷ་ཆེན་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་བརྟག །དེ་བཞིན་དུ་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་ཚད་དང་དེ་མཐོང་བའི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་མི་གཅིག་སོགས་སྔར་བཞིན་བལྟ། དེ་ལྟར་རྣ་བས་སྒྲ་དང་སྣས་དྲི་དང་ལྕེས་རོ་དང་ལུས་ཀྱིས་རེག་བྱ་ཚོར་བ་རྣམས་ལའང་གོང་བཞིན་བརྟགས་ཏེ་བལྟའོ། །དེ་ལྟར་བལྟས་པས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཤིང་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་ཏེ་འགྱུ་བ་རང་གྲོལ་དུ་སོང་ན་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་པས་དེའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་གོ །ཆོས་ཐུན་ཞེ་བདུན་པ། དམིགས་པ་སོ་བརྒྱད་པའོ།། ༈ །།ཡང་རང་གི་ཡིད་ལ་དགའ་བ་ཞིག་གསལ་བཏབ། དགའ་བ་ཚད་མེད་པ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསམས། །ཡང་མི་དགའ་བ་ཞིག་གསལ་བཏབ་ནས་སྙིང་མི་དགའ་བ་ལྷུང་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བསམས་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག །དགའ་བར་འགྱུར་བའི་སེམས་དེ་དང་མི་དགའ་བར་འགྱུས་པའི་སེམས་དང་ཐོག་མའི་གནས་པའི་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། ཡང་སེམས་སྤྲོ་གང་ཐུབ་ཅིག་དུས་གཅིག་ལ་ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བརྒྱད་དུ་སྤྲོས་ནས་དེ་དང་སྔར་གྱི་གནས་པའི་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། དེ་ལྟར་བལྟས་པས། རྟོག་གཉིས་གཅིག་ཅར་འཇུག་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་དུས་གཅིག་ཏུ་དུ་མ་སྤྲོར་མེད་ལ། ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་འདིའི་གནས་འགྱུའི་རོལ་པར་རྟོགས་ཏེ་འགྱུ་བ་རང་དངས་རང་ངོ
Chinese
从动摇中认识。 从动摇中认识。 还有认识的安立方式，从动摇中认识和从显现中认识两种。第一，从动摇中认识是：前行身体要点寂止和胜观的所缘先前那些没有忘记稍微修习也好。首先，觉性放松于自性中安住。在那样的状态中，观察自己的本体是什么。之后使其动摇，观想拉萨的觉卧（释迦牟尼佛像）或者楚布寺的大佛像之类的形象，清晰明亮地显现，一直到显现为止修习。再次观察动摇的心和安住的心有什么差别。动摇的心和观察它的心有什么差别。那样观察后，动摇自然解脱。还有，心中显现为对境的大佛像和显现它的心，这两个是不是一个？如果是一个，是心变成大佛像了吗？还是大佛像变成心了？如果不是一个，见到的大佛像是真正的大佛像，还是其他什么东西显现为大佛像？同样，眼睛见到色法和见到它的眼睛的识，是不是一个等等，像先前一样观察。同样，耳朵听到声音、鼻子嗅到气味、舌头尝到味道、身体感受到触觉，对于这些也像前面一样观察。那样观察后，了悟远离了一和多等等的一切戏论，并且知道一切都是心的幻化，动摇自然解脱，如果认识了，就在那样的状态中入定。第四十七次法会，第三十八个所缘。 又，在自己的心中明观一个喜悦。观想直到生起无量的喜悦。又明观一个不喜悦，观想直到心中生起不喜悦。观察这两个的本体有什么差别。变成喜悦的心和变成不喜悦的心，以及最初安住的心有什么差别。又，尽力使心散乱，一时向四面八方散乱，观察它和先前的安住的心有什么差别。那样观察后，因为说是“两个分别念不能同时生起”，所以不能一时散乱成多个。了悟一切都是心性唯一此处的住处变化的游舞，动摇自净自解。
English
Recognizing Through Movement Recognizing Through Movement Furthermore, regarding the ways to establish recognition, there are two: recognizing through movement and recognizing through appearance. First, recognizing through movement involves: It is good to meditate on the preliminary physical postures of calm abiding and insight, without forgetting the previous objects of focus, just a little. Initially, release awareness into its own nature and let it rest. In that state, examine what your own essence is. Then, allow it to move, visualizing the form of the Jowo (Shakyamuni Buddha statue) of Lhasa or the great statue of Tsurphu, clearly and brightly appearing, meditating until it appears. Again, examine what difference there is between the mind that moves and the mind that remains. Examine what difference there is between the mind that moves and the mind that observes it. By looking in this way, movement becomes self-liberated. Also, examine whether the great deity that appears as an object of the mind and the mind that causes it to appear are one. If they are one, has the mind become the great deity? Or has the great deity become the mind? If they are not one, is the great deity that is seen the actual great deity, or is something else seen as the great deity? Similarly, examine whether the eye sees form and the eye consciousness that sees it are one or not, and so on, as before. Likewise, examine sounds heard by the ear, smells smelled by the nose, tastes tasted by the tongue, and tactile sensations felt by the body, in the same way as before. By looking in this way, realize that you are free from all elaborations such as oneness and otherness, and knowing that everything is a magical display of the mind, if movement becomes self-liberated, then recognition has occurred, so remain in equipoise in that state. Forty-seventh Dharma session, thirty-eighth object of focus. Again, clearly visualize a joy in your mind. Contemplate until immeasurable joy arises. Also, clearly visualize an unpleasantness, and contemplate until unpleasantness arises in your heart. Examine what difference there is in the essence of these two. Examine what difference there is between the mind that becomes joyful, the mind that becomes unpleasant, and the initial abiding mind. Also, spread the mind as much as possible, spreading it in all four directions and eight intermediate directions at once, and examine what difference there is between that and the previous abiding mind. By looking in this way, since it is said that "two thoughts cannot occur simultaneously," it is not possible to spread into many at once. Realize that everything is a play of the changing states of this single mind essence, and movement is self-purifying and self-liberating.
Tibetan
་ཤེས་པའི་དུ་མ་རོ་གཅིག་པ་ཆུ་ལ་ཆུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཐུན་ཞེ་བརྒྱད་པ། དམིགས་པ་སོ་དགུ་པའོ།། ༈ །།ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཤར་བ་དེ་གའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་དེ་ག་ངོས་གཟུང་མེད་པར་གསལ་སྟོང་དུ་ཤར་ཙ་ན་རྟོག་པ་ངན་པ་ཞིག་ལོགས་སུ་སྤང་མི་དགོས་གཉེན་པོ་ཞིག་ལོགས་ནས་བཙལ་མི་དགོས་ཏེ། གང་དང་གང་གིས་འཆིང་བ་རྣམས། དེ་ཉིད་ཤེས་ནས་གྲོལ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ལམ་དེ་རྟོགས་པ་ན། །ཚེ་འདིར་སངས་རྒྱས་གནས་སུ་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཆགས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་བསམས་ནས་ཆགས་པས་བློ་རང་དབང་མི་འདུས་ཙམ་དུ་བྱ། ཡང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཞིག་ལ་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་ནས་དེ་ལ་བལྟ། ཡང་གཉིད་བྲོ་བའི་དུས་གཉིད་འཆོག་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་སེར་སྣ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལའང་བལྟ་ཞིང་མ་ཡེངས་པའི་དྲན་པ་དང་བཅས་བཞིན་པར་གཅིག་ཚུགས་སུ་བལྟའོ། །ཡིད་ལ་སྔ་མའི་རྟོག་པ་རྒྱུན་མི་མཐུད། རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་བར་མཆོད་པར་བྱ། ལྟ་ཡུལ་ཐུང་ན་ངོ་མི་འཕྲོད་པས་ཐུན་བཅུ་བཅུ་ཙམ་རེ་ཐུན་དུ་བཅད་ལ་རིག་པ་ངར་བསྐྱེད་དེ་བལྟའོ། ཁྱད་པར་དུ་འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་གང་སྐྱེད་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟ། དེ་ལ་མ་ཡེངས་པར་བཞག་པས་དུག་ལྔ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་ཤར་ཙ་ན་འདོད་ཆགས་སོགས་མ་སྤངས་པར་དག་པས་རང་གྲོལ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ལ་དེ་ག་ལ་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སོགས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་འོད་དཔག་མེད་སོགས་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ལ་ཅེར་ཅེར་བལྟ་ཞིང་བཞག་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བས་དུག་ལྔ་ལམ་ཁྱེར་གྱི་མན་ངག་ཅེས་ཀྱང་ཟེར་ཏེ། དུག་ལ་སྔགས་ཀྱིས་ཐེབས་པ་བཞིན། །དུག་ལྔ་ལམ་ཁྱེར་གྱི་གདམས་ངག་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཆོས་ཐུན་ཞེ་དགུ་པ། དམིགས་པ་བཞི་བཅུ་པའོ།། ༈ །།མདོར་ན་སེམས་ཉིད་གཉུག་མའི་རྩལ་སྣང་ལས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཡང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་རོ་སྙོམས་ཤིང་དེའི་གཉེན་པོ་ལོགས་སུ་མི་བཙལ་བར་གང་ཤར་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་ཅེར་བལྟ་ཞིང་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞིར་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་པས་དེ་རྣམས་ངོས་གཟུང་དང་རང་བཞིན་མེད་པར་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་རྗེན་རྗེན་འཆར་བས་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་གཉིས་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་སྟེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས། གང་སྐྱེས་གཉུག་མ་ཉིད་ཡིན་ཕྱི
Chinese
了知的多种成为一味，如同水注入水中般证悟。第四十八次法会，第三十九个所缘。 再者，无论生起何种分别念，都直接观视其自性，当分别念当下于无所执中显现为空明时，就不需要另外断除恶念，也不需要另外寻找对治。因为，以何者和何者束缚，了知其即能解脱。特别是证悟此道时，此生便能前往佛陀的境界。如是说。思维一个悦意的贪着之境，以贪着使心稍微失去自主。又对一个不悦意的境生起嗔恨，并观视它。又在昏昏欲睡时，观视遣除睡眠之心的自性。同样地，也观视我慢、嫉妒、悭吝这三者的自性，并以不散乱的忆念，持续不断地观视。心中不要让先前的念头持续，让其他的念头中断它。如果观视的境太短，就无法熟悉，所以将每次的观视分成大约十分钟，提起精神来观视。特别是，无论生起什么贪欲等烦恼，都不要跟随它，直接观视其自性。不散乱地安住于此，当五毒无根无基地显现时，就称为贪欲等不舍而清净的自解脱，而那也就是所谓的所知智等五智和无量光等五部佛。同样地，无论生起什么分别念，都直接观视并安住，由于无自性而能自解脱，所以也称为五毒转为道用的窍诀。如同毒药被咒语加持，五毒具有转为道用的教言。如是说。第四十九次法会，第四十个所缘。 总而言之，从心性本来的力量显现中，会生起善、不善、无记等各种各样的现象，但不要有扬弃或取舍，而是平等一味，并且不要另外寻找对治，而是直接观视任何生起的现象的自性，在行住坐卧四威仪中不散乱地修持，如此一来，这些现象就会在无所执和无自性中，赤裸裸地、无根无基地显现，从而现证自明的智慧，使二取之错觉自解脱。观世音菩萨说：无论生起什么，都是本来的自性之故。
English
The many knowledges become of one taste, one realizes as if water is poured into water. The forty-eighth Dharma session, the thirty-ninth object of focus. Furthermore, whatever discursive thought arises, by staring directly at its essence, when that very discursive thought dawns as clarity and emptiness without any grasping, then there is no need to separately abandon a bad thought, nor is there a need to separately seek an antidote. Because, whatever and whatever binds, knowing that, one will be liberated. Especially, when realizing that path, in this life, one goes to the state of Buddhahood. It is said. Thinking of a desirable object of attachment, let the mind become slightly uncontrolled due to attachment. Also, generate hatred towards an undesirable object and look at it. Also, when feeling sleepy, look at the essence of the mind that dispels sleep. Likewise, also look at the essence of pride, jealousy, and miserliness, and continuously look at them with undistracted mindfulness. Do not let the previous thought continue in the mind. Let other thoughts interrupt it. If the object of focus is too short, one will not become familiar, so divide each session into about ten minutes and look with sharpened awareness. Especially, whatever afflictions such as desire arise, do not follow them, but stare directly at their essence. By placing it without distraction, when the five poisons dawn as baseless and rootless, it is also called self-liberation by purifying desire etc. without abandoning them, and that is what is called the five wisdoms such as discriminating awareness wisdom etc., and the five Buddha families such as Amitabha etc. Likewise, by staring and placing whatever discursive thought arises, it goes to self-liberation without inherent existence, so it is also called the pith instruction of taking the five poisons as the path. Just as poison is affected by mantra, there is the instruction of taking the five poisons as the path. As it is said. The forty-ninth Dharma session, the fortieth object of focus. In short, from the display of the mind's natural essence, various phenomena such as virtue, non-virtue, and neutral etc. arise, but without rejection or acceptance, they are of equal taste, and without seeking a separate antidote, but staring directly at the essence of whatever arises, by maintaining undistracted in the four postures, those phenomena dawn nakedly, rootlessly, and baselessly in non-grasping and without inherent existence, thereby manifesting the wisdom of self-awareness, and the delusion of dualistic grasping goes to self-liberation. Avalokiteshvara said: Whatever arises, since it is the natural essence itself,